ततः पक्षिनिनादेन वृक्षभङ्गस्वनेन च । (१।१)

बभूवुस्त्राससंभ्रान्ताः सर्वे लङ्कानिवासिनः ॥ (१।२)

विद्रुताश्च भयत्रस्ता विनेदुर् मृगपक्षिणः । (२।१)

रक्षसां च निमित्तानि क्रूराणि प्रतिपेदिरे ॥ (२।२)

ततो गतायां निद्रायां राक्षस्यो विकृताननाः । (३।१)

तद् वनं ददृशुर् भग्नं तं च वीरं महाकपिम् ॥ (३।२)

स ता दृष्ट्वा महाबाहुर् महासत्त्वो महाबलः । (४।१)

चकार सुमहद् रूपं राक्षसीनां भयावहम् ॥ (४।२)

ततस्तं गिरिसंकाशम् अतिकायं महाबलम् । (५।१)

राक्षस्यो वानरं दृष्ट्वा पप्रच्छुर् जनकात्मजाम् ॥ (५।२)

को ऽयं कस्य कुतो वायं किंनिमित्तम् इहागतः । (६।१)

कथं त्वया सहानेन संवादः कृत इत्युत ॥ (६।२)

आचक्ष्व नो विशालाक्षि मा भूत् ते सुभगे भयम् । (७।१)

संवादम् असितापाङ्गे त्वया किं कृतवान् अयम् ॥ (७।२)

अथाब्रवीत् तदा साध्वी सीता सर्वाङ्गशोभना । (८।१)

रक्षसां कामरूपाणां विज्ञाने मम का गतिः ॥ (८।२)

यूयम् एवास्य जानीत यो ऽयं यद् वा करिष्यति । (९।१)

अहिर् एव अहेः पादान् विजानाति न संशयः ॥ (९।२)

अहम् अप्यस्य भीतास्मि नैनं जानामि कोन्वयम् । (१०।१)

वेद्मि राक्षसम् एवैनं कामरूपिणम् आगतम् ॥ (१०।२)

वैदेह्या वचनं श्रुत्वा राक्षस्यो विद्रुता द्रुतम् । (११।१)

स्थिताः काश्चिद् गताः काश्चिद् रावणाय निवेदितुम् ॥ (११।२)

रावणस्य समीपे तु राक्षस्यो विकृताननाः । (१२।१)

विरूपं वानरं भीमम् आख्यातुम् उपचक्रमुः ॥ (१२।२)

अशोकवनिकामध्ये राजन् भीमवपुः कपिः । (१३।१)

सीतया कृतसंवादस्तिष्ठत्यमितविक्रमः ॥ (१३।२)

न च तं जानकी सीता हरिं हरिणलोचना । (१४।१)

अस्माभिर् बहुधा पृष्टा निवेदयितुम् इच्छति ॥ (१४।२)

वासवस्य भवेद् दूतो दूतो वैश्रवणस्य वा । (१५।१)

प्रेषितो वापि रामेण सीतान्वेषणकाङ्क्षया ॥ (१५।२)

तेन त्वद्भुतरूपेण यत् तत् तव मनोहरम् । (१६।१)

नानामृगगणाकीर्णं प्रमृष्टं प्रमदावनम् ॥ (१६।२)

न तत्र कश्चिद् उद्देशो यस्तेन न विनाशितः । (१७।१)

यत्र सा जानकी सीता स तेन न विनाशितः ॥ (१७।२)

जानकीरक्षणार्थं वा श्रमाद् वा नोपलभ्यते । (१८।१)

अथवा कः श्रमस्तस्य सैव तेनाभिरक्षिता ॥ (१८।२)

चारुपल्लवपत्राढ्यं यं सीता स्वयम् आस्थिता । (१९।१)

प्रवृद्धः शिंशपावृक्षः स च तेनाभिरक्षितः ॥ (१९।२)

तस्योग्ररूपस्योग्रं त्वं दण्डम् आज्ञातुम् अर्हसि । (२०।१)

सीता संभाषिता येन तद् वनं च विनाशितम् ॥ (२०।२)

मनःपरिगृहीतां तां तव रक्षोगणेश्वर । (२१।१)

कः सीताम् अभिभाषेत यो न स्यात् त्यक्तजीवितः ॥ (२१।२)

राक्षसीनां वचः श्रुत्वा रावणो राक्षसेश्वरः । (२२।१)

हुताग्निर् इव जज्वाल कोपसंवर्तितेक्षणः ॥ (२२।२)

आत्मनः सदृशाञ् शूरान् किंकरान्नाम राक्षसान् । (२३।१)

व्यादिदेश महातेजा निग्रहार्थं हनूमतः ॥ (२३।२)

तेषाम् अशीतिसाहस्रं किंकराणां तरस्विनाम् । (२४।१)

निर्ययुर् भवनात् तस्मात् कूटमुद्गरपाणयः ॥ (२४।२)

महोदरा महादंष्ट्रा घोररूपा महाबलाः । (२५।१)

युद्धाभिमनसः सर्वे हनूमद्ग्रहणोन्मुखाः ॥ (२५।२)

ते कपिं तं समासाद्य तोरणस्थम् अवस्थितम् । (२६।१)

अभिपेतुर् महावेगाः पतङ्गा इव पावकम् ॥ (२६।२)

ते गदाभिर् विचित्राभिः परिघैः काञ्चनाङ्गदैः । (२७।१)

आजघ्नुर् वानरश्रेष्ठं शरैर् आदित्यसंनिभैः ॥ (२७।२)

हनूमान् अपि तेजस्वी श्रीमान् पर्वतसंनिभः । (२८।१)

क्षितावाविध्य लाङ्गूलं ननाद च महास्वनम् ॥ (२८।२)

तस्य संनादशब्देन ते ऽभवन् भयशङ्किताः । (२९।१)

ददृशुश्च हनूमन्तं संध्यामेघम् इवोन्नतम् ॥ (२९।२)

स्वामिसंदेशनिःशङ्कास्ततस्ते राक्षसाः कपिम् । (३०।१)

चित्रैः प्रहरणैर् भीमैर् अभिपेतुस्ततस्ततः ॥ (३०।२)

स तैः परिवृतः शूरैः सर्वतः स महाबलः । (३१।१)

आससादायसं भीमं परिघं तोरणाश्रितम् ॥ (३१।२)

स तं परिघम् आदाय जघान रजनीचरान् ॥ (३२।१)

स पन्नगम् इवादाय स्फुरन्तं विनतासुतः । (३३।१)

विचचाराम्बरे वीरः परिगृह्य च मारुतिः ॥ (३३।२)

स हत्वा राक्षसान् वीरः किंकरान्मारुतात्मजः । (३४।१)

युद्धाकाङ्क्षी पुनर् वीरस्तोरणं समुपस्थितः ॥ (३४।२)

ततस्तस्माद् भयान्मुक्ताः कतिचित् तत्र राक्षसाः । (३५।१)

निहतान् किंकरान् सर्वान् रावणाय न्यवेदयन् ॥ (३५।२)

स राक्षसानां निहतं महाबलं निशम्य राजा परिवृत्तलोचनः । (३६।१)

समादिदेशाप्रतिमं पराक्रमे प्रहस्तपुत्रं समरे सुदुर्जयम् ॥ (३६।२)