कालधर्मं गते राम सगरे प्रकृतीजनाः । (१।१)

राजानं रोचयामासुर् अंशुमन्तं सुधार्मिकम् ॥ (१।२)

स राजा सुमहान् आसीद् अंशुमान् रघुनन्दन । (२।१)

तस्य पुत्रो महान् आसीद् दिलीप इति विश्रुतः ॥ (२।२)

तस्मिन् राज्यं समावेश्य दिलीपे रघुनन्दन । (३।१)

हिमवच्छिखरे रम्ये तपस् तेपे सुदारुणम् ॥ (३।२)

द्वात्रिंशच् च सहस्राणि वर्षाणि सुमहायशाः । (४।१)

तपोवनगतो राजा स्वर्गं लेभे तपोधनः ॥ (४।२)

दिलीपस् तु महातेजाः श्रुत्वा पैतामहं वधम् । (५।१)

दुःखोपहतया बुद्ध्या निश्चयं नाध्यगच्छत ॥ (५।२)

कथं गङ्गावतरणं कथं तेषां जलक्रिया । (६।१)

तारयेयं कथं चैतान् इति चिन्तापरो ऽभवत् ॥ (६।२)

तस्य चिन्तयतो नित्यं धर्मेण विदितात्मनः । (७।१)

पुत्रो भगीरथो नाम जज्ञे परमधार्मिकः ॥ (७।२)

दिलीपस् तु महातेजा यज्ञैर् बहुभिर् इष्टवान् । (८।१)

त्रिंशद्वर्षसहस्राणि राजा राज्यम् अकारयत् ॥ (८।२)

अगत्वा निश्चयं राजा तेषाम् उद्धरणं प्रति । (९।१)

व्याधिना नरशार्दूल कालधर्मम् उपेयिवान् ॥ (९।२)

इन्द्रलोकं गतो राजा स्वार्जितेनैव कर्मणा । (१०।१)

रम्ये भगीरथं पुत्रम् अभिषिच्य नरर्षभः ॥ (१०।२)

भगीरथस् तु राजर्षिर् धार्मिको रघुनन्दन । (११।१)

अनपत्यो महातेजाः प्रजाकामः स चाप्रजः ॥ (११।२)

स तपो दीर्घम् आतिष्ठद् गोकर्णे रघुनन्दन । (१२।१)

ऊर्ध्वबाहुः पञ्चतपा मासाहारो जितेन्द्रियः ॥ (१२।२)

तस्य वर्षसहस्राणि घोरे तपसि तिष्ठतः । (१३।१)

सुप्रीतो भगवान् ब्रह्मा प्रजानां पतिर् ईश्वरः ॥ (१३।२)

ततः सुरगणैः सार्धम् उपागम्य पितामहः । (१४।१)

भगीरथं महात्मानं तप्यमानम् अथाब्रवीत् ॥ (१४।२)

भगीरथ महाभाग प्रीतस् ते ऽहं जनेश्वर । (१५।१)

तपसा च सुतप्तेन वरं वरय सुव्रत ॥ (१५।२)

तम् उवाच महातेजाः सर्वलोकपितामहम् । (१६।१)

भगीरथो महाभागः कृताञ्जलिर् अवस्थितः ॥ (१६।२)

यदि मे भगवान् प्रीतो यद्य् अस्ति तपसः फलम् । (१७।१)

सगरस्यात्मजाः सर्वे मत्तः सलिलम् आप्नुयुः ॥ (१७।२)

गङ्गायाः सलिलक्लिन्ने भस्मन्य् एषां महात्मनाम् । (१८।१)

स्वर्गं गच्छेयुर् अत्यन्तं सर्वे मे प्रपितामहाः ॥ (१८।२)

देया च संततिर् देव नावसीदेत् कुलं च नः । (१९।१)

इक्ष्वाकूणां कुले देव एष मे ऽस्तु वरः परः ॥ (१९।२)

उक्तवाक्यं तु राजानं सर्वलोकपितामहः । (२०।१)

प्रत्युवाच शुभां वाणीं मधुरां मधुराक्षराम् ॥ (२०।२)

मनोरथो महान् एष भगीरथ महारथ । (२१।१)

एवं भवतु भद्रं ते इक्ष्वाकुकुलवर्धन ॥ (२१।२)

इयं हैमवती गङ्गा ज्येष्ठा हिमवतः सुता । (२२।१)

तां वै धारयितुं राजन् हरस् तत्र नियुज्यताम् ॥ (२२।२)

गङ्गायाः पतनं राजन् पृथिवी न सहिष्यते । (२३।१)

तौ वै धारयितुं वीर नान्यं पश्यामि शूलिनः ॥ (२३।२)

तम् एवम् उक्त्वा राजानं गङ्गां चाभाष्य लोककृत् । (२४।१)

जगाम त्रिदिवं देवः सह सर्वैर् मरुद्गणैः ॥ (२४।२)