तथा ब्रुवति तारे तु ताराधिपतिवर्चसि । (१।१)

अथ मेने हृतं राज्यं हनुमान् अङ्गदेन तत् ॥ (१।२)

बुद्ध्या ह्य् अष्टाङ्गया युक्तं चतुर्बलसमन्वितम् । (२।१)

चतुर्दशगुणं मेने हनुमान् वालिनः सुतम् ॥ (२।२)

आपूर्यमाणं शश्वच् च तेजोबलपराक्रमैः । (३।१)

शशिनं शुक्लपक्षादौ वर्धमानम् इव श्रिया ॥ (३।२)

बृहस्पतिसमं बुद्ध्या विक्रमे सदृशं पितुः । (४।१)

शुश्रूषमाणं तारस्य शुक्रस्येव पुरंदरम् ॥ (४।२)

भर्तुर् अर्थे परिश्रान्तं सर्वशास्त्रविशारदम् । (५।१)

अभिसंधातुम् आरेभे हनुमान् अङ्गदं ततः ॥ (५।२)

स चतुर्णाम् उपायानां तृतीयम् उपवर्णयन् । (६।१)

भेदयामास तान् सर्वान् वानरान् वाक्यसम्पदा ॥ (६।२)

तेषु सर्वेषु भिन्नेषु ततो ऽभीषयद् अङ्गदम् । (७।१)

भीषणैर् बहुभिर् वाक्यैः कोपोपायसमन्वितैः ॥ (७।२)

त्वं समर्थतरः पित्रा युद्धे तारेय वै धुरम् । (८।१)

दृढं धारयितुं शक्तः कपिराज्यं यथा पिता ॥ (८।२)

नित्यम् अस्थिरचित्ता हि कपयो हरिपुंगव । (९।१)

नाज्ञाप्यं विषहिष्यन्ति पुत्रदारान् विना त्वया ॥ (९।२)

त्वां नैते ह्य् अनुयुञ्जेयुः प्रत्यक्षं प्रवदामि ते । (१०।१)

यथायं जाम्बवान् नीलः सुहोत्रश् च महाकपिः ॥ (१०।२)

न ह्य् अहं त इमे सर्वे सामदानादिभिर् गुणैः । (११।१)

दण्डेन न त्वया शक्याः सुग्रीवाद् अपकर्षितुम् ॥ (११।२)

विगृह्यासनम् अप्य् आहुर् दुर्बलेन बलीयसः । (१२।१)

आत्मरक्षाकरस् तस्मान् न विगृह्णीत दुर्बलः ॥ (१२।२)

यां चेमां मन्यसे धात्रीम् एतद् बिलम् इति श्रुतम् । (१३।१)

एतल् लक्ष्मणबाणानाम् ईषत्कार्यं विदारणे ॥ (१३।२)

स्वल्पं हि कृतम् इन्द्रेण क्षिपता ह्य् अशनिं पुरा । (१४।१)

लक्ष्मणो निशितैर् बाणैर् भिन्द्यात् पत्त्रपुटं यथा । (१४।२)

लक्ष्मणस्य च नाराचा बहवः सन्ति तद्विधाः ॥ (१४।३)

अवस्थाने यदैव त्वम् आसिष्यसि परंतप । (१५।१)

तदैव हरयः सर्वे त्यक्ष्यन्ति कृतनिश्चयाः ॥ (१५।२)

स्मरन्तः पुत्रदाराणां नित्योद्विग्ना बुभुक्षिताः । (१६।१)

खेदिता दुःखशय्याभिस् त्वां करिष्यन्ति पृष्ठतः ॥ (१६।२)

स त्वं हीनः सुहृद्भिश् च हितकामैश् च बन्धुभिः । (१७।१)

तृणाद् अपि भृशोद्विग्नः स्पन्दमानाद् भविष्यसि ॥ (१७।२)

न च जातु न हिंस्युस् त्वां घोरा लक्ष्मणसायकाः । (१८।१)

अपवृत्तं जिघांसन्तो महावेगा दुरासदाः ॥ (१८।२)

अस्माभिस् तु गतं सार्धं विनीतवद् उपस्थितम् । (१९।१)

आनुपूर्व्यात् तु सुग्रीवो राज्ये त्वां स्थापयिष्यति ॥ (१९।२)

धर्मकामः पितृव्यस् ते प्रीतिकामो दृढव्रतः । (२०।१)

शुचिः सत्यप्रतिज्ञश् च ना त्वां जातु जिघांसति ॥ (२०।२)

प्रियकामश् च ते मातुस् तदर्थं चास्य जीवितम् । (२१।१)

तस्यापत्यं च नास्त्य् अन्यत् तस्माद् अङ्गद गम्यताम् ॥ (२१।२)