स एवं ब्रुवतीं सीतां धर्मज्ञो धर्मवत्सलः । (१।१)

निवर्तनार्थे धर्मात्मा वाक्यम् एतद् उवाच ह ॥ (१।२)

सीते महाकुलीनासि धर्मे च निरता सदा । (२।१)

इहाचर स्वधर्मं त्वं मा यथा मनसः सुखम् ॥ (२।२)

सीते यथा त्वां वक्ष्यामि तथा कार्यं त्वयाबले । (३।१)

वने दोषा हि बहवो वदतस् तान् निबोध मे ॥ (३।२)

सीते विमुच्यताम् एषा वनवासकृता मतिः । (४।१)

बहुदोषं हि कान्तारं वनम् इत्य् अभिधीयते ॥ (४।२)

हितबुद्ध्या खलु वचो मयैतद् अभिधीयते । (५।१)

सदा सुखं न जानामि दुःखम् एव सदा वनम् ॥ (५।२)

गिरिनिर्झरसम्भूता गिरिकन्दरवासिनाम् । (६।१)

सिंहानां निनदा दुःखाः श्रोतुं दुःखम् अतो वनम् ॥ (६।२)

सुप्यते पर्णशय्यासु स्वयं भग्नासु भूतले । (७।१)

रात्रिषु श्रमखिन्नेन तस्माद् दुःखतरं वनम् ॥ (७।२)

उपवासश् च कर्तव्यो यथाप्राणेन मैथिलि । (८।१)

जटाभारश् च कर्तव्यो वल्कलाम्बरधारिणा ॥ (८।२)

अतीव वातस् तिमिरं बुभुक्षा चात्र नित्यशः । (९।१)

भयानि च महान्त्य् अत्र ततो दुःखतरं वनम् ॥ (९।२)

सरीसृपाश् च बहवो बहुरूपाश् च भामिनि । (१०।१)

चरन्ति पृथिवीं दर्पाद् अतो दुःखतरं वनम् ॥ (१०।२)

नदीनिलयनाः सर्पा नदीकुटिलगामिनः । (११।१)

तिष्ठन्त्य् आवृत्य पन्थानम् अतो दुःखतरं वनम् ॥ (११।२)

पतंगा वृश्चिकाः कीटा दंशाश् च मशकैः सह । (१२।१)

बाधन्ते नित्यम् अबले सर्वं दुःखम् अतो वनम् ॥ (१२।२)

द्रुमाः कण्टकिनश् चैव कुशकाशाश् च भामिनि । (१३।१)

वने व्याकुलशाखाग्रास् तेन दुःखतरं वनम् ॥ (१३।२)

तद् अलं ते वनं गत्वा क्षमं न हि वनं तव । (१४।१)

विमृशन्न् इह पश्यामि बहुदोषतरं वनम् ॥ (१४।२)

वनं तु नेतुं न कृता मतिस् तदा बभूव रामेण यदा महात्मना । (१५।१)

न तस्य सीता वचनं चकार तत् ततो ऽब्रवीद् रामम् इदं सुदुःखिता ॥ (१५।२)