ततो रजन्यां व्युष्टायां लक्ष्मणो दीनचेतनः । (१।१)

सुमन्त्रम् अब्रवीद् वाक्यं मुखेन परिशुष्यता ॥ (१।२)

सारथे तुरगाञ्शीघ्रं योजयस्व रथोत्तमे । (२।१)

स्वास्तीर्णं राजभवनात् सीतायाश्चासनं शुभम् ॥ (२।२)

सीता हि राजभवनाद् आश्रमं पुण्यकर्मणाम् । (३।१)

मया नेया महर्षीणां शीघ्रम् आनीयतां रथः ॥ (३।२)

सुमन्त्रस्तु तथेत्युक्त्वा युक्तं परमवाजिभिः । (४।१)

रथं सुरुचिरप्रख्यं स्वास्तीर्णं सुखशय्यया ॥ (४।२)

आदायोवाच सौमित्रिं मित्राणां हर्षवर्धनम् । (५।१)

रथो ऽयं समनुप्राप्तो यत् कार्यं क्रियतां प्रभो ॥ (५।२)

एवम् उक्तः सुमन्त्रेण राजवेश्म स लक्ष्मणः । (६।१)

प्रविश्य सीताम् आसाद्य व्याजहार नरर्षभः ॥ (६।२)

गङ्गातीरे मया देवि मुनीनाम् आश्रमे शुभे । (७।१)

शीघ्रं गत्वोपनेयासि शासनात् पार्थिवस्य नः ॥ (७।२)

एवम् उक्ता तु वैदेही लक्ष्मणेन महात्मना । (८।१)

प्रहर्षम् अतुलं लेभे गमनं चाभ्यरोचयत् ॥ (८।२)

वासांसि च महार्हाणि रत्नानि विविधानि च । (९।१)

गृहीत्वा तानि वैदेही गमनायोपचक्रमे ॥ (९।२)

इमानि मुनिपत्नीनां दास्याम्याभरणान्यहम् । (१०।१)

सौमित्रिस्तु तथेत्युक्त्वा रथम् आरोप्य मैथिलीम् । (१०।२)

प्रययौ शीघ्रतुरगो रामस्याज्ञाम् अनुस्मरन् ॥ (१०।३)

अब्रवीच्च तदा सीता लक्ष्मणं लक्ष्मिवर्धनम् । (११।१)

अशुभानि बहून्यद्य पश्यामि रघुनन्दन ॥ (११।२)

नयनं मे स्फुरत्यद्य गात्रोत्कम्पश्च जायते । (१२।१)

हृदयं चैव सौमित्रे अस्वस्थम् इव लक्षये ॥ (१२।२)

औत्सुक्यं परमं चापि अधृतिश्च परा मम । (१३।१)

शून्याम् इव च पश्यामि पृथिवीं पृथुलोचन ॥ (१३।२)

अपि स्वस्ति भवेत् तस्य भ्रातुस्ते भ्रातृभिः सह । (१४।१)

श्वश्रूणां चैव मे वीर सर्वासाम् अविशेषतः ॥ (१४।२)

पुरे जनपदे चैव कुशलं प्राणिनाम् अपि । (१५।१)

इत्यञ्जलिकृता सीता देवता अभ्ययाचत ॥ (१५।२)

लक्ष्मणो ऽर्थं तु तं श्रुत्वा शिरसा वन्द्य मैथिलीम् । (१६।१)

शिवम् इत्यब्रवीद् धृष्टो हृदयेन विशुष्यता ॥ (१६।२)

ततो वासम् उपागम्य गोमतीतीर आश्रमे । (१७।१)

प्रभाते पुनर् उत्थाय सौमित्रिः सूतम् अब्रवीत् ॥ (१७।२)

योजयस्व रथं शीघ्रम् अद्य भागीरथीजलम् । (१८।१)

शिरसा धारयिष्यामि त्र्यम्बकः पर्वते यथा ॥ (१८।२)

सो ऽश्वान् विचारयित्वाशु रथे युक्त्वा मनोजवान् । (१९।१)

आरोहस्वेति वैदेहीं सूतः प्राञ्जलिर् अब्रवीत् ॥ (१९।२)

सा तु सूतस्य वचनाद् आरुरोह रथोत्तमम् । (२०।१)

सीता सौमित्रिणा सार्धं सुमित्रेण च धीमता ॥ (२०।२)

अथार्धदिवसं गत्वा भागीरथ्या जलाशयम् । (२१।१)

निरीक्ष्य लक्ष्मणो दीनः प्ररुरोद महास्वनम् ॥ (२१।२)

सीता तु परमायत्ता दृष्ट्वा लक्ष्मणम् आतुरम् । (२२।१)

उवाच वाक्यं धर्मज्ञ किम् इदं रुद्यते त्वया ॥ (२२।२)

जाह्नवीतीरम् आसाद्य चिराभिलषितं मम । (२३।१)

हर्षकाले किम् अर्थं मां विषादयसि लक्ष्मण ॥ (२३।२)

नित्यं त्वं रामपादेषु वर्तसे पुरुषर्षभ । (२४।१)

कच्चिद् विना कृतस्तेन द्विरात्रे शोकम् आगतः ॥ (२४।२)

ममापि दयितो रामो जीवितेनापि लक्ष्मण । (२५।१)

न चाहम् एवं शोचामि मैवं त्वं बालिशो भव ॥ (२५।२)

तारयस्व च मां गङ्गां दर्शयस्व च तापसान् । (२६।१)

ततो धनानि वासांसि दास्याम्याभरणानि च ॥ (२६।२)

ततः कृत्वा महर्षीणां यथार्हम् अभिवादनम् । (२७।१)

तत्र चैकां निशाम् उष्य यास्यामस्तां पुरीं पुनः ॥ (२७।२)

तस्यास्तद् वचनं श्रुत्वा प्रमृज्य नयने शुभे । (२८।१)

तितीर्षुर् लक्ष्मणो गङ्गां शुभां नावम् उपाहरत् ॥ (२८।२)