स तु तत्र दशग्रीवः सह सैन्येन वीर्यवान् । (१।१)

अस्तं प्राप्ते दिनकरे निवासं समरोचयत् ॥ (१।२)

उदिते विमले चन्द्रे तुल्यपर्वतवर्चसि । (२।१)

स ददर्श गुणांस्तत्र चन्द्रपादोपशोभितान् ॥ (२।२)

कर्णिकारवनैर् दिव्यैः कदम्बगहनैस्तथा । (३।१)

पद्मिनीभिश्च फुल्लाभिर् मन्दाकिन्या जलैर् अपि ॥ (३।२)

घण्टानाम् इव संनादः शुश्रुवे मधुरस्वनः । (४।१)

अप्सरोगणसंघानां गायतां धनदालये ॥ (४।२)

पुष्पवर्षाणि मुञ्चन्तो नगाः पवनताडिताः । (५।१)

शैलं तं वासयन्तीव मधुमाधवगन्धिनः ॥ (५।२)

मधुपुष्परजःपृक्तं गन्धम् आदाय पुष्कलम् । (६।१)

प्रववौ वर्धयन् कामं रावणस्य सुखो ऽनिलः ॥ (६।२)

गेयात् पुष्पसमृद्ध्या च शैत्याद् वायोर् गुणैर् गिरेः । (७।१)

प्रवृत्तायां रजन्यां च चन्द्रस्योदयनेन च ॥ (७।२)

रावणः सुमहावीर्यः कामबाणवशं गतः । (८।१)

विनिश्वस्य विनिश्वस्य शशिनं समवैक्षत ॥ (८।२)

एतस्मिन्न् अन्तरे तत्र दिव्यपुष्पविभूषिता । (९।१)

सर्वाप्सरोवरा रम्भा पूर्णचन्द्रनिभानना ॥ (९।२)

कृतैर् विशेषकैर् आर्द्रैः षडृतुकुसुमोत्सवैः । (१०।१)

नीलं सतोयमेघाभं वस्त्रं समवगुण्ठिता ॥ (१०।२)

यस्या वक्त्रं शशिनिभं भ्रुवौ चापनिभे शुभे । (११।१)

ऊरू करिकराकारौ करौ पल्लवकोमलौ । (११।२)

सैन्यमध्येन गच्छन्ती रावणेनोपलक्षिता ॥ (११।३)

तां समुत्थाय रक्षेन्द्रः कामबाणबलार्दितः । (१२।१)

करे गृहीत्वा गच्छन्तीं स्मयमानो ऽभ्यभाषत ॥ (१२।२)

क्व गच्छसि वरारोहे कां सिद्धिं भजसे स्वयम् । (१३।१)

कस्याभ्युदयकालो ऽयं यस्त्वां समुपभोक्ष्यते ॥ (१३।२)

तवाननरसस्याद्य पद्मोत्पलसुगन्धिनः । (१४।१)

सुधामृतरसस्येव को ऽद्य तृप्तिं गमिष्यति ॥ (१४।२)

स्वर्णकुम्भनिभौ पीनौ शुभौ भीरु निरन्तरौ । (१५।१)

कस्योरस्थलसंस्पर्शं दास्यतस्ते कुचाविमौ ॥ (१५।२)

सुवर्णचक्रप्रतिमं स्वर्णदामचितं पृथु । (१६।१)

अध्यारोक्ष्यति कस्ते ऽद्य स्वर्गं जघनरूपिणम् ॥ (१६।२)

मद्विशिष्टः पुमान् को ऽन्यः शक्रो विष्णुर् अथाश्विनौ । (१७।१)

माम् अतीत्य हि यस्य त्वं यासि भीरु न शोभनम् ॥ (१७।२)

विश्रम त्वं पृथुश्रोणि शिलातलम् इदं शुभम् । (१८।१)

त्रैलोक्ये यः प्रभुश्चैव तुल्यो मम न विद्यते ॥ (१८।२)

तद् एष प्राञ्जलिः प्रह्वो याचते त्वां दशाननः । (१९।१)

यः प्रभुश्चापि भर्ता च त्रैलोक्यस्य भजस्व माम् ॥ (१९।२)

एवम् उक्ताब्रवीद् रम्भा वेपमाना कृताञ्जलिः । (२०।१)

प्रसीद नार्हसे वक्तुम् ईदृशं त्वं हि मे गुरुः ॥ (२०।२)

अन्येभ्यो ऽपि त्वया रक्ष्या प्राप्नुयां धर्षणं यदि । (२१।१)

धर्मतश्च स्नुषा ते ऽहं तत्त्वम् एतद् ब्रवीमि ते ॥ (२१।२)

अब्रवीत् तां दशग्रीवश्चरणाधोमुखीं स्थिताम् । (२२।१)

सुतस्य यदि मे भार्या ततस्त्वं मे स्नुषा भवेः ॥ (२२।२)

बाढम् इत्येव सा रम्भा प्राह रावणम् उत्तरम् । (२३।१)

धर्मतस्ते सुतस्याहं भार्या राक्षसपुंगव ॥ (२३।२)

पुत्रः प्रियतरः प्राणैर् भ्रातुर् वैश्रवणस्य ते । (२४।१)

ख्यातो यस्त्रिषु लोकेषु नलकूबर इत्यसौ ॥ (२४।२)

धर्मतो यो भवेद् विप्रः क्षत्रियो वीर्यतो भवेत् । (२५।१)

क्रोधाद् यश्च भवेद् अग्निः क्षान्त्या च वसुधासमः ॥ (२५।२)

तस्यास्मि कृतसंकेता लोकपालसुतस्य वै । (२६।१)

तम् उद्दिश्य च मे सर्वं विभूषणम् इदं कृतम् ॥ (२६।२)

यस्य तस्य हि नान्यस्य भावो मां प्रति तिष्ठति । (२७।१)

तेन सत्येन मां राजन्मोक्तुम् अर्हस्यरिंदम ॥ (२७।२)

स हि तिष्ठति धर्मात्मा साम्प्रतं मत्समुत्सुकः । (२८।१)

तन्न विघ्नं सुतस्येह कर्तुम् अर्हसि मुञ्च माम् ॥ (२८।२)

सद्भिर् आचरितं मार्गं गच्छ राक्षसपुंगव । (२९।१)

माननीयो मया हि त्वं लालनीया तथास्मि ते ॥ (२९।२)

एवं ब्रुवाणां रम्भां तां धर्मार्थसहितं वचः । (३०।१)

निर्भर्त्स्य राक्षसो मोहात् प्रतिगृह्य बलाद् बली । (३०।२)

काममोहाभिसंरब्धो मैथुनायोपचक्रमे ॥ (३०।३)

सा विमुक्ता ततो रम्भा भ्रष्टमाल्यविभूषणा । (३१।१)

गजेन्द्राक्रीडमथिता नदीवाकुलतां गता ॥ (३१।२)

सा वेपमाना लज्जन्ती भीता करकृताञ्जलिः । (३२।१)

नलकूबरम् आसाद्य पादयोर् निपपात ह ॥ (३२।२)

तदवस्थां च तां दृष्ट्वा महात्मा नलकूबरः । (३३।१)

अब्रवीत् किम् इदं भद्रे पादयोः पतितासि मे ॥ (३३।२)

सा तु निश्वसमाना च वेपमानाथ साञ्जलिः । (३४।१)

तस्मै सर्वं यथातथ्यम् आख्यातुम् उपचक्रमे ॥ (३४।२)

एष देव दशग्रीवः प्राप्तो गन्तुं त्रिविष्टपम् । (३५।१)

तेन सैन्यसहायेन निशेह परिणाम्यते ॥ (३५।२)

आयान्ती तेन दृष्टास्मि त्वत्सकाशम् अरिंदम । (३६।१)

गृहीत्वा तेन पृष्टास्मि कस्य त्वम् इति रक्षसा ॥ (३६।२)

मया तु सर्वं यत् सत्यं तद्धि तस्मै निवेदितम् । (३७।१)

काममोहाभिभूतात्मा नाश्रौषीत् तद् वचो मम ॥ (३७।२)

याच्यमानो मया देव स्नुषा ते ऽहम् इति प्रभो । (३८।१)

तत् सर्वं पृष्ठतः कृत्वा बलात् तेनास्मि धर्षिता ॥ (३८।२)

एवं त्वम् अपराधं मे क्षन्तुम् अर्हसि मानद । (३९।१)

न हि तुल्यं बलं सौम्य स्त्रियाश्च पुरुषस्य च ॥ (३९।२)

एवं श्रुत्वा तु संक्रुद्धस्तदा वैश्रवणात्मजः । (४०।१)

धर्षणां तां परां श्रुत्वा ध्यानं सम्प्रविवेश ह ॥ (४०।२)

तस्य तत् कर्म विज्ञाय तदा वैश्रवणात्मजः । (४१।१)

मुहूर्ताद् रोषताम्राक्षस्तोयं जग्राह पाणिना ॥ (४१।२)

गृहीत्वा सलिलं दिव्यम् उपस्पृश्य यथाविधि । (४२।१)

उत्ससर्ज तदा शापं राक्षसेन्द्राय दारुणम् ॥ (४२।२)

अकामा तेन यस्मात् त्वं बलाद् भद्रे प्रधर्षिता । (४३।१)

तस्मात् स युवतीम् अन्यां नाकामाम् उपयास्यति ॥ (४३।२)

यदा त्वकामां कामार्तो धर्षयिष्यति योषितम् । (४४।१)

मूर्धा तु सप्तधा तस्य शकलीभविता तदा ॥ (४४।२)

तस्मिन्न् उदाहृते शापे ज्वलिताग्निसमप्रभे । (४५।१)

देवदुन्दुभयो नेदुः पुष्पवृष्टिश्च खाच्च्युता ॥ (४५।२)

प्रजापतिमुखाश्चापि सर्वे देवाः प्रहर्षिताः । (४६।१)

ज्ञात्वा लोकगतिं सर्वां तस्य मृत्युं च रक्षसः ॥ (४६।२)

श्रुत्वा तु स दशग्रीवस्तं शापं रोमहर्षणम् । (४७।१)

नारीषु मैथुनं भावं नाकामास्वभ्यरोचयत् ॥ (४७।२)