तं तथा शोकसंतप्तं विलपन्तम् अनाथवत् । (१।१)

मोहेन महताविष्टं परिद्यूनम् अचेतनम् ॥ (१।२)

ततः सौमित्रिर् आश्वास्य मुहूर्ताद् इव लक्ष्मणः । (२।१)

रामं संबोधयामास चरणौ चाभिपीडयन् ॥ (२।२)

महता तपसा राम महता चापि कर्मणा । (३।१)

राज्ञा दशरथेनासील् लब्धो ऽमृतम् इवामरैः ॥ (३।२)

तव चैव गुणैर् बद्धस् त्वद्वियोगान् महीपतिः । (४।१)

राजा देवत्वम् आपन्नो भरतस्य यथा श्रुतम् ॥ (४।२)

यदि दुःखम् इदं प्राप्तं काकुत्स्थ न सहिष्यसे । (५।१)

प्राकृतश् चाल्पसत्त्वश् च इतरः कः सहिष्यति ॥ (५।२)

दुःखितो हि भवांल् लोकांस् तेजसा यदि धक्ष्यते । (६।१)

आर्ताः प्रजा नरव्याघ्र क्व नु यास्यन्ति निर्वृतिम् ॥ (६।२)

लोकस्वभाव एवैष ययातिर् नहुषात्मजः । (७।१)

गतः शक्रेण सालोक्यम् अनयस् तं समस्पृशत् ॥ (७।२)

महर्षयो वसिष्ठस् तु यः पितुर् नः पुरोहितः । (८।१)

अह्ना पुत्रशतं जज्ञे तथैवास्य पुनर् हतम् ॥ (८।२)

या चेयं जगतो माता देवी लोकनमस्कृता । (९।१)

अस्याश् च चलनं भूमेर् दृश्यते सत्यसंश्रव ॥ (९।२)

यौ चेमौ जगतां नेत्रे यत्र सर्वं प्रतिष्ठितम् । (१०।१)

आदित्यचन्द्रौ ग्रहणम् अभ्युपेतौ महाबलौ ॥ (१०।२)

सुमहान्त्य् अपि भूतानि देवाश् च पुरुषर्षभ । (११।१)

न दैवस्य प्रमुञ्चन्ति सर्वभूतानि देहिनः ॥ (११।२)

शक्रादिष्व् अपि देवेषु वर्तमानौ नयानयौ । (१२।१)

श्रूयेते नरशार्दूल न त्वं व्यथितुम् अर्हसि ॥ (१२।२)

नष्टायाम् अपि वैदेह्यां हृतायाम् अपि चानघ । (१३।१)

शोचितुं नार्हसे वीर यथान्यः प्राकृतस् तथा ॥ (१३।२)

त्वद्विधा हि न शोचन्ति सततं सत्यदर्शिनः । (१४।१)

सुमहत्स्व् अपि कृच्छ्रेषु रामानिर्विण्णदर्शनाः ॥ (१४।२)

तत्त्वतो हि नरश्रेष्ठ बुद्ध्या समनुचिन्तय । (१५।१)

बुद्ध्या युक्ता महाप्राज्ञा विजानन्ति शुभाशुभे ॥ (१५।२)

अदृष्टगुणदोषाणाम् अधृतानां च कर्मणाम् । (१६।१)

नान्तरेण क्रियां तेषां फलम् इष्टं प्रवर्तते ॥ (१६।२)

माम् एव हि पुरा वीर त्वम् एव बहुशो ऽन्वशाः । (१७।१)

अनुशिष्याद्धि को नु त्वाम् अपि साक्षाद् बृहस्पतिः ॥ (१७।२)

बुद्धिश् च ते महाप्राज्ञ देवैर् अपि दुरन्वया । (१८।१)

शोकेनाभिप्रसुप्तं ते ज्ञानं संबोधयाम्य् अहम् ॥ (१८।२)

दिव्यं च मानुषं चैवम् आत्मनश् च पराक्रमम् । (१९।१)

इक्ष्वाकुवृषभावेक्ष्य यतस्व द्विषतां वधे ॥ (१९।२)

किं ते सर्वविनाशेन कृतेन पुरुषर्षभ । (२०।१)

तम् एव तु रिपुं पापं विज्ञायोद्धर्तुम् अर्हसि ॥ (२०।२)