एवम् उक्ता वसिष्ठेन शबला शत्रुसूदन । (१।१)

विदधे कामधुक् कामान् यस्य यस्य यथेप्सितम् ॥ (१।२)

इक्षून् मधूंस् तथा लाजान् मैरेयांश् च वरासवान् । (२।१)

पानानि च महार्हाणि भक्ष्यांश् चोच्चावचांस् तथा ॥ (२।२)

उष्णाढ्यस्यौदनस्यापि राशयः पर्वतोपमाः । (३।१)

मृष्टान्नानि च सूपाश् च दधिकुल्यास् तथैव च ॥ (३।२)

नानास्वादुरसानां च षाडवानां तथैव च । (४।१)

भाजनानि सुपूर्णानि गौडानि च सहस्रशः ॥ (४।२)

सर्वम् आसीत् सुसंतुष्टं हृष्टपुष्टजनाकुलम् । (५।१)

विश्वामित्रबलं राम वसिष्ठेनाभितर्पितम् ॥ (५।२)

विश्वामित्रो ऽपि राजर्षिर् हृष्टपुष्टस् तदाभवत् । (६।१)

सान्तःपुरवरो राजा सब्राह्मणपुरोहितः ॥ (६।२)

सामात्यो मन्त्रिसहितः सभृत्यः पूजितस् तदा । (७।१)

युक्तः परेण हर्षेण वसिष्ठम् इदम् अब्रवीत् ॥ (७।२)

पूजितो ऽहं त्वया ब्रह्मन् पूजार्हेण सुसत्कृतः । (८।१)

श्रूयताम् अभिधास्यामि वाक्यं वाक्यविशारद ॥ (८।२)

गवां शतसहस्रेण दीयतां शबला मम । (९।१)

रत्नं हि भगवन्न् एतद् रत्नहारी च पार्थिवः । (९।२)

तस्मान् मे शबलां देहि ममैषा धर्मतो द्विज ॥ (९।३)

एवम् उक्तस् तु भगवान् वसिष्ठो मुनिसत्तमः । (१०।१)

विश्वामित्रेण धर्मात्मा प्रत्युवाच महीपतिम् ॥ (१०।२)

नाहं शतसहस्रेण नापि कोटिशतैर् गवाम् । (११।१)

राजन् दास्यामि शबलां राशिभी रजतस्य वा ॥ (११।२)

न परित्यागम् अर्हेयं मत्सकाशाद् अरिंदम । (१२।१)

शाश्वती शबला मह्यं कीर्तिर् आत्मवतो यथा ॥ (१२।२)

अस्यां हव्यं च कव्यं च प्राणयात्रा तथैव च । (१३।१)

आयत्तम् अग्निहोत्रं च बलिर् होमस् तथैव च ॥ (१३।२)

स्वाहाकारवषट्कारौ विद्याश् च विविधास् तथा । (१४।१)

आयत्तम् अत्र राजर्षे सर्वम् एतन् न संशयः ॥ (१४।२)

सर्वस्वम् एतत् सत्येन मम तुष्टिकरी सदा । (१५।१)

कारणैर् बहुभी राजन् न दास्ये शबलां तव ॥ (१५।२)

वसिष्ठेनैवम् उक्तस् तु विश्वामित्रो ऽब्रवीत् ततः । (१६।१)

संरब्धतरम् अत्यर्थं वाक्यं वाक्यविशारदः ॥ (१६।२)

हैरण्यकक्ष्याग्रैवेयान् सुवर्णाङ्कुशभूषितान् । (१७।१)

ददामि कुञ्जराणां ते सहस्राणि चतुर्दश ॥ (१७।२)

हैरण्यानां रथानां च श्वेताश्वानां चतुर्युजाम् । (१८।१)

ददामि ते शतान्य् अष्टौ किङ्किणीकविभूषितान् ॥ (१८।२)

हयानां देशजातानां कुलजानां महौजसाम् । (१९।१)

सहस्रम् एकं दश च ददामि तव सुव्रत ॥ (१९।२)

नानावर्णविभक्तानां वयःस्थानां तथैव च । (२०।१)

ददाम्य् एकां गवां कोटिं शबला दीयतां मम ॥ (२०।२)

एवम् उक्तस् तु भगवान् विश्वामित्रेण धीमता । (२१।१)

न दास्यामीति शबलां प्राह राजन् कथंचन ॥ (२१।२)

एतद् एव हि मे रत्नम् एतद् एव हि मे धनम् । (२२।१)

एतद् एव हि सर्वस्वम् एतद् एव हि जीवितम् ॥ (२२।२)

दर्शश् च पूर्णमासश् च यज्ञाश् चैवाप्तदक्षिणाः । (२३।१)

एतद् एव हि मे राजन् विविधाश् च क्रियास् तथा ॥ (२३।२)

अदोमूलाः क्रियाः सर्वा मम राजन् न संशयः । (२४।१)

बहूनां किं प्रलापेन न दास्ये कामदोहिनीम् ॥ (२४।२)