तद् अद्भुततमं वाक्यं श्रुत्वागस्त्यस्य राघवः । (१।१)

गौरवाद् विस्मयाच्चैव भूयः प्रष्टुं प्रचक्रमे ॥ (१।२)

भगवंस्तद् वनं घोरं तपस्तप्यति यत्र सः । (२।१)

श्वेतो वैदर्भको राजा कथं तद् अमृगद्विजम् ॥ (२।२)

निःसत्त्वं च वनं जातं शून्यं मनुजवर्जितम् । (३।१)

तपश्चर्तुं प्रविष्टः स श्रोतुम् इच्छामि तत्त्वतः ॥ (३।२)

रामस्य भाषितं श्रुत्वा कौतूहलसमन्वितम् । (४।१)

वाक्यं परमतेजस्वी वक्तुम् एवोपचक्रमे ॥ (४।२)

पुरा कृतयुगे राम मनुर् दण्डधरः प्रभुः । (५।१)

तस्य पुत्रो महान् आसीद् इक्ष्वाकुः कुलवर्धनः ॥ (५।२)

तं पुत्रं पूर्वके राज्ये निक्षिप्य भुवि दुर्जयम् । (६।१)

पृथिव्यां राजवंशानां भव कर्तेत्युवाच ह ॥ (६।२)

तथेति च प्रतिज्ञातं पितुः पुत्रेण राघव । (७।१)

ततः परमसंहृष्टो मनुः पुनर् उवाच ह ॥ (७।२)

प्रीतो ऽस्मि परमोदारकर्ता चासि न संशयः । (८।१)

दण्डेन च प्रजा रक्ष मा च दण्डम् अकारणे ॥ (८।२)

अपराधिषु यो दण्डः पात्यते मानवेषु वै । (९।१)

स दण्डो विधिवन्मुक्तः स्वर्गं नयति पार्थिवम् ॥ (९।२)

तस्माद् दण्डे महाबाहो यत्नवान् भव पुत्रक । (१०।१)

धर्मो हि परमो लोके कुर्वतस्ते भविष्यति ॥ (१०।२)

इति तं बहु संदिश्य मनुः पुत्रं समाधिना । (११।१)

जगाम त्रिदिवं हृष्टो ब्रह्मलोकम् अनुत्तमम् ॥ (११।२)

प्रयाते त्रिदिवे तस्मिन्न् इक्ष्वाकुर् अमितप्रभः । (१२।१)

जनयिष्ये कथं पुत्रान् इति चिन्तापरो ऽभवत् ॥ (१२।२)

कर्मभिर् बहुरूपैश्च तैस्तैर् मनुसुतः सुतान् । (१३।१)

जनयामास धर्मात्मा शतं देवसुतोपमान् ॥ (१३।२)

तेषाम् अवरजस्तात सर्वेषां रघुनन्दन । (१४।१)

मूढश्चाकृतिविद्यश्च न शुश्रूषति पूर्वजान् ॥ (१४।२)

नाम तस्य च दण्डेति पिता चक्रे ऽल्पतेजसः । (१५।१)

अवश्यं दण्डपतनं शरीरे ऽस्य भविष्यति ॥ (१५।२)

स पश्यमानस्तं दोषं घोरं पुत्रस्य राघव । (१६।१)

विन्ध्यशैवलयोर् मध्ये राज्यं प्रादाद् अरिंदम ॥ (१६।२)

स दण्डस्तत्र राजाभूद् रम्ये पर्वतरोधसि । (१७।१)

पुरं चाप्रतिमं राम न्यवेशयद् अनुत्तमम् ॥ (१७।२)

पुरस्य चाकरोन्नाम मधुमन्तम् इति प्रभो । (१८।१)

पुरोहितं चोशनसं वरयामास सुव्रतम् ॥ (१८।२)

एवं स राजा तद् राज्यं कारयत् सपुरोहितः । (१९।१)

प्रहृष्टमनुजाकीर्णं देवराज्यं यथा दिवि ॥ (१९।२)