ततो निविष्टां ध्वजिनीं गङ्गाम् अन्वाश्रितां नदीम् । (१।१)

निषादराजो दृष्ट्वैव ज्ञातीन् संत्वरितो ऽब्रवीत् ॥ (१।२)

महतीयम् अतः सेना सागराभा प्रदृश्यते । (२।१)

नास्यान्तम् अवगच्छामि मनसापि विचिन्तयन् ॥ (२।२)

स एष हि महाकायः कोविदारध्वजो रथे । (३।१)

बन्धयिष्यति वा दाशान् अथ वास्मान् वधिष्यति ॥ (३।२)

अथ दाशरथिं रामं पित्रा राज्याद् विवासितम् । (४।१)

भरतः कैकेयीपुत्रो हन्तुं समधिगच्छति ॥ (४।२)

भर्ता चैव सखा चैव रामो दाशरथिर् मम । (५।१)

तस्यार्थकामाः संनद्धा गङ्गानूपे ऽत्र तिष्ठत ॥ (५।२)

तिष्ठन्तु सर्वदाशाश् च गङ्गाम् अन्वाश्रिता नदीम् । (६।१)

बलयुक्ता नदीरक्षा मांसमूलफलाशनाः ॥ (६।२)

नावां शतानां पञ्चानां कैवर्तानां शतं शतम् । (७।१)

संनद्धानां तथा यूनां तिष्ठन्त्व् इत्य् अभ्यचोदयत् ॥ (७।२)

यदा तुष्टस् तु भरतो रामस्येह भविष्यति । (८।१)

सेयं स्वस्तिमयी सेना गङ्गाम् अद्य तरिष्यति ॥ (८।२)

इत्य् उक्त्वोपायनं गृह्य मत्स्यमांसमधूनि च । (९।१)

अभिचक्राम भरतं निषादाधिपतिर् गुहः ॥ (९।२)

तम् आयान्तं तु सम्प्रेक्ष्य सूतपुत्रः प्रतापवान् । (१०।१)

भरतायाचचक्षे ऽथ विनयज्ञो विनीतवत् ॥ (१०।२)

एष ज्ञातिसहस्रेण स्थपतिः परिवारितः । (११।१)

कुशलो दण्डकारण्ये वृद्धो भ्रातुश् च ते सखा ॥ (११।२)

तस्मात् पश्यतु काकुत्स्थ त्वां निषादाधिपो गुहः । (१२।१)

असंशयं विजानीते यत्र तौ रामलक्ष्मणौ ॥ (१२।२)

एतत् तु वचनं श्रुत्वा सुमन्त्राद् भरतः शुभम् । (१३।१)

उवाच वचनं शीघ्रं गुहः पश्यतु माम् इति ॥ (१३।२)

लब्ध्वाभ्यनुज्ञां संहृष्टो ज्ञातिभिः परिवारितः । (१४।१)

आगम्य भरतं प्रह्वो गुहो वचनम् अब्रवीत् ॥ (१४।२)

निष्कुटश् चैव देशो ऽयं वञ्चिताश् चापि ते वयम् । (१५।१)

निवेदयामस् ते सर्वे स्वके दाशकुले वस ॥ (१५।२)

अस्ति मूलं फलं चैव निषादैः समुपाहृतम् । (१६।१)

आर्द्रं च मांसं शुष्कं च वन्यं चोच्चावचं महत् ॥ (१६।२)

आशंसे स्वाशिता सेना वत्स्यतीमां विभावरीम् । (१७।१)

अर्चितो विविधैः कामैः श्वः ससैन्यो गमिष्यसि ॥ (१७।२)