अतदर्हं महाराजं शयानम् अतथोचितम् । (१।१)

ययातिम् इव पुण्यान्ते देवलोकात् परिच्युतम् ॥ (१।२)

अनर्थरूपा सिद्धार्था अभीता भयदर्शिनी । (२।१)

पुनर् आकारयामास तम् एव वरम् अङ्गना ॥ (२।२)

त्वं कत्थसे महाराज सत्यवादी दृढव्रतः । (३।१)

मम चेमं वरं कस्माद् विधारयितुम् इच्छसि ॥ (३।२)

एवम् उक्तस् तु कैकेय्या राजा दशरथस् तदा । (४।१)

प्रत्युवाच ततः क्रुद्धो मुहूर्तं विह्वलन्न् इव ॥ (४।२)

मृते मयि गते रामे वनं मनुजपुंगवे । (५।१)

हन्तानार्ये ममामित्रे रामः प्रव्राजितो वनम् ॥ (५।२)

यदि सत्यं ब्रवीम्य् एतत् तद् असत्यं भविष्यति । (६।१)

अकीर्तिर् अतुला लोके ध्रुवं परिभवश् च मे ॥ (६।२)

तथा विलपतस् तस्य परिभ्रमितचेतसः । (७।१)

अस्तम् अभ्यगमत् सूर्यो रजनी चाभ्यवर्तत ॥ (७।२)

स त्रियामा तथार्तस्य चन्द्रमण्डलमण्डिता । (८।१)

राज्ञो विलपमानस्य न व्यभासत शर्वरी ॥ (८।२)

तथैवोष्णं विनिःश्वस्य वृद्धो दशरथो नृपः । (९।१)

विललापार्तवद् दुःखं गगनासक्तलोचनः ॥ (९।२)

न प्रभातं त्वयेच्छामि मयायं रचितो ऽञ्जलिः । (१०।१)

अथवा गम्यतां शीघ्रं नाहम् इच्छामि निर्घृणाम् । (१०।२)

नृशंसां कैकेयीं द्रष्टुं यत्कृते व्यसनं महत् ॥ (१०।३)

एवम् उक्त्वा ततो राजा कैकेयीं संयताञ्जलिः । (११।१)

प्रसादयामास पुनः कैकेयीं चेदम् अब्रवीत् ॥ (११।२)

साधुवृत्तस्य दीनस्य त्वद्गतस्य गतायुषः । (१२।१)

प्रसादः क्रियतां देवि भद्रे राज्ञो विशेषतः ॥ (१२।२)

शून्येन खलु सुश्रोणि मयेदं समुदाहृतम् । (१३।१)

कुरु साधु प्रसादं मे बाले सहृदया ह्य् असि ॥ (१३।२)

विशुद्धभावस्य हि दुष्टभावा ताम्रेक्षणस्याश्रुकलस्य राज्ञः । (१४।१)

श्रुत्वा विचित्रं करुणं विलापं भर्तुर् नृशंसा न चकार वाक्यम् ॥ (१४।२)

ततः स राजा पुनर् एव मूर्छितः प्रियाम् अतुष्टां प्रतिकूलभाषिणीम् । (१५।१)

समीक्ष्य पुत्रस्य विवासनं प्रति क्षितौ विसंज्ञो निपपात दुःखितः ॥ (१५।२)