व्युष्य रात्रिं तु तत्रैव गङ्गाकूले स राघवः । (१।१)

भरतः काल्यम् उत्थाय शत्रुघ्नम् इदम् अब्रवीत् ॥ (१।२)

शत्रुघ्नोत्तिष्ठ किं शेषे निषादाधिपतिं गुहम् । (२।१)

शीघ्रम् आनय भद्रं ते तारयिष्यति वाहिनीम् ॥ (२।२)

जागर्मि नाहं स्वपिमि तथैवार्यं विचिन्तयन् । (३।१)

इत्य् एवम् अब्रवीद् भ्रात्रा शत्रुघ्नो ऽपि प्रचोदितः ॥ (३।२)

इति संवदतोर् एवम् अन्योन्यं नरसिंहयोः । (४।१)

आगम्य प्राञ्जलिः काले गुहो भरतम् अब्रवीत् ॥ (४।२)

कच्चित् सुखं नदीतीरे ऽवात्सीः काकुत्स्थ शर्वरीम् । (५।१)

कच्चिच् च सह सैन्यस्य तव सर्वम् अनामयम् ॥ (५।२)

गुहस्य तत् तु वचनं श्रुत्वा स्नेहाद् उदीरितम् । (६।१)

रामस्यानुवशो वाक्यं भरतो ऽपीदम् अब्रवीत् ॥ (६।२)

सुखा नः शर्वरी राजन् पूजिताश् चापि ते वयम् । (७।१)

गङ्गां तु नौभिर् बह्वीभिर् दाशाः संतारयन्तु नः ॥ (७।२)

ततो गुहः संत्वरितः श्रुत्वा भरतशासनम् । (८।१)

प्रतिप्रविश्य नगरं तं ज्ञातिजनम् अब्रवीत् ॥ (८।२)

उत्तिष्ठत प्रबुध्यध्वं भद्रम् अस्तु हि वः सदा । (९।१)

नावः समनुकर्षध्वं तारयिष्याम वाहिनीम् ॥ (९।२)

ते तथोक्ताः समुत्थाय त्वरिता राजशासनात् । (१०।१)

पञ्च नावां शतान्य् एव समानिन्युः समन्ततः ॥ (१०।२)

अन्याः स्वस्तिकविज्ञेया महाघण्टाधरा वराः । (११।१)

शोभमानाः पताकिन्यो युक्तवाताः सुसंहताः ॥ (११।२)

ततः स्वस्तिकविज्ञेयां पाण्डुकम्बलसंवृताम् । (१२।१)

सनन्दिघोषां कल्याणीं गुहो नावम् उपाहरत् ॥ (१२।२)

ताम् आरुरोह भरतः शत्रुघ्नश् च महाबलः । (१३।१)

कौसल्या च सुमित्रा च याश् चान्या राजयोषितः ॥ (१३।२)

पुरोहितश् च तत् पूर्वं गुरवो ब्राह्मणाश् च ये । (१४।१)

अनन्तरं राजदारास् तथैव शकटापणाः ॥ (१४।२)

आवासम् आदीपयतां तीर्थं चाप्य् अवगाहताम् । (१५।१)

भाण्डानि चाददानानां घोषस् त्रिदिवम् अस्पृशत् ॥ (१५।२)

पताकिन्यस् तु ता नावः स्वयं दाशैर् अधिष्ठिताः । (१६।१)

वहन्त्यो जनम् आरूढं तदा संपेतुर् आशुगाः ॥ (१६।२)

नारीणाम् अभिपूर्णास् तु काश्चित् काश्चित् तु वाजिनाम् । (१७।१)

काश्चित् तत्र वहन्ति स्म यानयुग्यं महाधनम् ॥ (१७।२)

ताः स्म गत्वा परं तीरम् अवरोप्य च तं जनम् । (१८।१)

निवृत्ताः काण्डचित्राणि क्रियन्ते दाशबन्धुभिः ॥ (१८।२)

सवैजयन्तास् तु गजा गजारोहैः प्रचोदिताः । (१९।१)

तरन्तः स्म प्रकाशन्ते सध्वजा इव पर्वताः ॥ (१९।२)

नावश् चारुरुहुस् त्व् अन्ये प्लवैस् तेरुस् तथापरे । (२०।१)

अन्ये कुम्भघटैस् तेरुर् अन्ये तेरुश् च बाहुभिः ॥ (२०।२)

सा पुण्या ध्वजिनी गङ्गां दाशैः संतारिता स्वयम् । (२१।१)

मैत्रे मुहूर्ते प्रययौ प्रयागवनम् उत्तमम् ॥ (२१।२)

आश्वासयित्वा च चमूं महात्मा निवेशयित्वा च यथोपजोषम् । (२२।१)

द्रष्टुं भरद्वाजम् ऋषिप्रवर्यम् ऋत्विग्वृतः सन् भरतः प्रतस्थे ॥ (२२।२)