खरं तु रामाभिमुखं प्रयान्तं वाहिनीपतिः । (१।१)

राक्षसस् त्रिशिरा नाम संनिपत्येदम् अब्रवीत् ॥ (१।२)

मां नियोजय विक्रान्त संनिवर्तस्व साहसात् । (२।१)

पश्य रामं महाबाहुं संयुगे विनिपातितम् ॥ (२।२)

प्रतिजानामि ते सत्यम् आयुधं चाहम् आलभे । (३।१)

यथा रामं वधिष्यामि वधार्हं सर्वरक्षसाम् ॥ (३।२)

अहं वास्य रणे मृत्युर् एष वा समरे मम । (४।१)

विनिवर्त्य रणोत्साहं मुहूर्तं प्राश्निको भव ॥ (४।२)

प्रहृष्टो वा हते रामे जनस्थानं प्रयास्यसि । (५।१)

मयि वा निहते रामं संयुगायोपयास्यसि ॥ (५।२)

खरस् त्रिशिरसा तेन मृत्युलोभात् प्रसादितः । (६।१)

गच्छ युध्येत्य् अनुज्ञातो राघवाभिमुखो ययौ ॥ (६।२)

त्रिशिराश् च रथेनैव वाजियुक्तेन भास्वता । (७।१)

अभ्यद्रवद् रणे रामं त्रिशृङ्ग इव पर्वतः ॥ (७।२)

शरधारासमूहान् स महामेघ इवोत्सृजन् । (८।१)

व्यसृजत् सदृशं नादं जलार्द्रस्येव दुन्दुभेः ॥ (८।२)

आगच्छन्तं त्रिशिरसं राक्षसं प्रेक्ष्य राघवः । (९।१)

धनुषा प्रतिजग्राह विधुन्वन् सायकाञ् शितान् ॥ (९।२)

स सम्प्रहारस् तुमुलो रामत्रिशिरसोर् महान् । (१०।१)

बभूवातीव बलिनोः सिंहकुञ्जरयोर् इव ॥ (१०।२)

ततस् त्रिशिरसा बाणैर् ललाटे ताडितस् त्रिभिः । (११।१)

अमर्षी कुपितो रामः संरब्धम् इदम् अब्रवीत् ॥ (११।२)

अहो विक्रमशूरस्य राक्षसस्येदृशं बलम् । (१२।१)

पुष्पैर् इव शरैर् यस्य ललाटे ऽस्मि परिक्षतः । (१२।२)

ममापि प्रतिगृह्णीष्व शरांश् चापगुणच्युतान् ॥ (१२।३)

एवम् उक्त्वा तु संरब्धः शरान् आशीविषोपमान् । (१३।१)

त्रिशिरोवक्षसि क्रुद्धो निजघान चतुर्दश ॥ (१३।२)

चतुर्भिस् तुरगान् अस्य शरैः संनतपर्वभिः । (१४।१)

न्यपातयत तेजस्वी चतुरस् तस्य वाजिनः ॥ (१४।२)

अष्टभिः सायकैः सूतं रथोपस्थे न्यपातयत् । (१५।१)

रामश् चिछेद बाणेन ध्वजं चास्य समुच्छ्रितम् ॥ (१५।२)

ततो हतरथात् तस्माद् उत्पतन्तं निशाचरम् । (१६।१)

बिभेद रामस् तं बाणैर् हृदये सो ऽभवज् जडः ॥ (१६।२)

सायकैश् चाप्रमेयात्मा सामर्षस् तस्य रक्षसः । (१७।१)

शिरांस्य् अपातयत् त्रीणि वेगवद्भिस् त्रिभिः शतैः ॥ (१७।२)

स भूमौ शोणितोद्गारी रामबाणाभिपीडितः । (१८।१)

न्यपतत् पतितैः पूर्वं स्वशिरोभिर् निशाचरः ॥ (१८।२)

हतशेषास् ततो भग्ना राक्षसाः खरसंश्रयाः । (१९।१)

द्रवन्ति स्म न तिष्ठन्ति व्याघ्रत्रस्ता मृगा इव ॥ (१९।२)

तान् खरो द्रवतो दृष्ट्वा निवर्त्य रुषितः स्वयम् । (२०।१)

रामम् एवाभिदुद्राव राहुश् चन्द्रमसं यथा ॥ (२०।२)