तस्मिन् प्रतिहते ऽस्त्रे तु रावणो राक्षसाधिपः । (१।१)

क्रोधं च द्विगुणं चक्रे क्रोधाच्चास्त्रम् अनन्तरम् ॥ (१।२)

मयेन विहितं रौद्रम् अन्यद् अस्त्रं महाद्युतिः । (२।१)

उत्स्रष्टुं रावणो घोरं राघवाय प्रचक्रमे ॥ (२।२)

ततः शूलानि निश्चेरुर् गदाश्च मुसलानि च । (३।१)

कार्मुकाद् दीप्यमानानि वज्रसाराणि सर्वशः ॥ (३।२)

कूटमुद्गरपाशाश्च दीप्ताश्चाशनयस्तथा । (४।१)

निष्पेतुर् विविधास्तीक्ष्णा वाता इव युगक्षये ॥ (४।२)

तद् अस्त्रं राघवः श्रीमान् उत्तमास्त्रविदां वरः । (५।१)

जघान परमास्त्रेण गान्धर्वेण महाद्युतिः ॥ (५।२)

तस्मिन् प्रतिहते ऽस्त्रे तु राघवेण महात्मना । (६।१)

रावणः क्रोधताम्राक्षः सौरम् अस्त्रम् उदीरयत् ॥ (६।२)

ततश्चक्राणि निष्पेतुर् भास्वराणि महान्ति च । (७।१)

कार्मुकाद् भीमवेगस्य दशग्रीवस्य धीमतः ॥ (७।२)

तैर् आसीद् गगनं दीप्तं संपतद्भिर् इतस्ततः । (८।१)

पतद्भिश्च दिशो दीप्तैश्चन्द्रसूर्यग्रहैर् इव ॥ (८।२)

तानि चिछेद बाणौघैश्चक्राणि तु स राघवः । (९।१)

आयुधानि विचित्राणि रावणस्य चमूमुखे ॥ (९।२)

तद् अस्त्रं तु हतं दृष्ट्वा रावणो राक्षसाधिपः । (१०।१)

विव्याध दशभिर् बाणै रामं सर्वेषु मर्मसु ॥ (१०।२)

स विद्धो दशभिर् बाणैर् महाकार्मुकनिःसृतैः । (११।१)

रावणेन महातेजा न प्राकम्पत राघवः ॥ (११।२)

ततो विव्याध गात्रेषु सर्वेषु समितिंजयः । (१२।१)

राघवस्तु सुसंक्रुद्धो रावणं बहुभिः शरैः ॥ (१२।२)

एतस्मिन्न् अन्तरे क्रुद्धो राघवस्यानुजो बली । (१३।१)

लक्ष्मणः सायकान् सप्त जग्राह परवीरहा ॥ (१३।२)

तैः सायकैर् महावेगै रावणस्य महाद्युतिः । (१४।१)

ध्वजं मनुष्यशीर्षं तु तस्य चिछेद नैकधा ॥ (१४।२)

सारथेश्चापि बाणेन शिरो ज्वलितकुण्डलम् । (१५।१)

जहार लक्ष्मणः श्रीमान्नैरृतस्य महाबलः ॥ (१५।२)

तस्य बाणैश्च चिछेद धनुर् गजकरोपमम् । (१६।१)

लक्ष्मणो राक्षसेन्द्रस्य पञ्चभिर् निशितैः शरैः ॥ (१६।२)

नीलमेघनिभांश्चास्य सदश्वान् पर्वतोपमान् । (१७।१)

जघानाप्लुत्य गदया रावणस्य विभीषणः ॥ (१७।२)

हताश्वाद् वेगवान् वेगाद् अवप्लुत्य महारथात् । (१८।१)

क्रोधम् आहारयत् तीव्रं भ्रातरं प्रति रावणः ॥ (१८।२)

ततः शक्तिं महाशक्तिर् दीप्तां दीप्ताशनीम् इव । (१९।१)

विभीषणाय चिक्षेप राक्षसेन्द्रः प्रतापवान् ॥ (१९।२)

अप्राप्ताम् एव तां बाणैस्त्रिभिश्चिछेद लक्ष्मणः । (२०।१)

अथोदतिष्ठत् संनादो वानराणां तदा रणे ॥ (२०।२)

सा पपात त्रिधा छिन्ना शक्तिः काञ्चनमालिनी । (२१।१)

सविस्फुलिङ्गा ज्वलिता महोल्केव दिवश्च्युता ॥ (२१।२)

ततः संभाविततरां कालेनापि दुरासदाम् । (२२।१)

जग्राह विपुलां शक्तिं दीप्यमानां स्वतेजसा ॥ (२२।२)

सा वेगिना बलवता रावणेन दुरात्मना । (२३।१)

जज्वाल सुमहाघोरा शक्राशनिसमप्रभा ॥ (२३।२)

एतस्मिन्न् अन्तरे वीरो लक्ष्मणस्तं विभीषणम् । (२४।१)

प्राणसंशयम् आपन्नं तूर्णम् एवाभ्यपद्यत ॥ (२४।२)

तं विमोक्षयितुं वीरश्चापम् आयम्य लक्ष्मणः । (२५।१)

रावणं शक्तिहस्तं तं शरवर्षैर् अवाकिरत् ॥ (२५।२)

कीर्यमाणः शरौघेण विसृष्टेन महात्मना । (२६।१)

न प्रहर्तुं मनश्चक्रे विमुखीकृतविक्रमः ॥ (२६।२)

मोक्षितं भ्रातरं दृष्ट्वा लक्ष्मणेन स रावणः । (२७।१)

लक्ष्मणाभिमुखस्तिष्ठन्न् इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (२७।२)

मोक्षितस्ते बलश्लाघिन् यस्माद् एवं विभीषणः । (२८।१)

विमुच्य राक्षसं शक्तिस्त्वयीयं विनिपात्यते ॥ (२८।२)

एषा ते हृदयं भित्त्वा शक्तिर् लोहितलक्षणा । (२९।१)

मद्बाहुपरिघोत्सृष्टा प्राणान् आदाय यास्यति ॥ (२९।२)

इत्येवम् उक्त्वा तां शक्तिम् अष्टघण्टां महास्वनाम् । (३०।१)

मयेन मायाविहिताम् अमोघां शत्रुघातिनीम् ॥ (३०।२)

लक्ष्मणाय समुद्दिश्य ज्वलन्तीम् इव तेजसा । (३१।१)

रावणः परमक्रुद्धश्चिक्षेप च ननाद च ॥ (३१।२)

सा क्षिप्ता भीमवेगेन शक्राशनिसमस्वना । (३२।१)

शक्तिर् अभ्यपतद् वेगाल्लक्ष्मणं रणमूर्धनि ॥ (३२।२)

ताम् अनुव्याहरच्छक्तिम् आपतन्तीं स राघवः । (३३।१)

स्वस्त्यस्तु लक्ष्मणायेति मोघा भव हतोद्यमा ॥ (३३।२)

न्यपतत् सा महावेगा लक्ष्मणस्य महोरसि । (३४।१)

जिह्वेवोरगराजस्य दीप्यमाना महाद्युतिः ॥ (३४।२)

ततो रावणवेगेन सुदूरम् अवगाढया । (३५।१)

शक्त्या निर्भिन्नहृदयः पपात भुवि लक्ष्मणः ॥ (३५।२)

तदवस्थं समीपस्थो लक्ष्मणं प्रेक्ष्य राघवः । (३६।१)

भ्रातृस्नेहान्महातेजा विषण्णहृदयो ऽभवत् ॥ (३६।२)

स मुहूर्तम् अनुध्याय बाष्पव्याकुललोचनः । (३७।१)

बभूव संरब्धतरो युगान्त इव पावकः ॥ (३७।२)

न विषादस्य कालो ऽयम् इति संचिन्त्य राघवः । (३८।१)

चक्रे सुतुमुलं युद्धं रावणस्य वधे धृतः ॥ (३८।२)

स ददर्श ततो रामः शक्त्या भिन्नं महाहवे । (३९।१)

लक्ष्मणं रुधिरादिग्धं सपन्नगम् इवाचलम् ॥ (३९।२)

ताम् अपि प्रहितां शक्तिं रावणेन बलीयसा । (४०।१)

यत्नतस्ते हरिश्रेष्ठा न शेकुर् अवमर्दितुम् । (४०।२)

अर्दिताश्चैव बाणौघैः क्षिप्रहस्तेन रक्षसा ॥ (४०।३)

सौमित्रिं सा विनिर्भिद्य प्रविष्टा धरणीतलम् । (४१।१)

तां कराभ्यां परामृश्य रामः शक्तिं भयावहाम् । (४१।२)

बभञ्ज समरे क्रुद्धो बलवद् विचकर्ष च ॥ (४१।३)

तस्य निष्कर्षतः शक्तिं रावणेन बलीयसा । (४२।१)

शराः सर्वेषु गात्रेषु पातिता मर्मभेदिनः ॥ (४२।२)

अचिन्तयित्वा तान् बाणान् समाश्लिष्य च लक्ष्मणम् । (४३।१)

अब्रवीच्च हनूमन्तं सुग्रीवं चैव राघवः । (४३।२)

लक्ष्मणं परिवार्येह तिष्ठध्वं वानरोत्तमाः ॥ (४३।३)

पराक्रमस्य कालो ऽयं सम्प्राप्तो मे चिरेप्सितः । (४४।१)

पापात्मायं दशग्रीवो वध्यतां पापनिश्चयः । (४४।२)

काङ्क्षतः स्तोककस्येव घर्मान्ते मेघदर्शनम् ॥ (४४।३)

अस्मिन्मुहूर्ते नचिरात् सत्यं प्रतिशृणोमि वः । (४५।१)

अरावणम् अरामं वा जगद् द्रक्ष्यथ वानराः ॥ (४५।२)

राज्यनाशं वने वासं दण्डके परिधावनम् । (४६।१)

वैदेह्याश्च परामर्शं रक्षोभिश्च समागमम् ॥ (४६।२)

प्राप्तं दुःखं महद् घोरं क्लेशं च निरयोपमम् । (४७।१)

अद्य सर्वम् अहं त्यक्ष्ये हत्वा तं रावणं रणे ॥ (४७।२)

यदर्थं वानरं सैन्यं समानीतम् इदं मया । (४८।१)

सुग्रीवश्च कृतो राज्ये निहत्वा वालिनं रणे ॥ (४८।२)

यदर्थं सागरः क्रान्तः सेतुर् बद्धश्च सागरे । (४९।१)

सो ऽयम् अद्य रणे पापश्चक्षुर्विषयम् आगतः ॥ (४९।२)

चक्षुर्विषयम् आगम्य नायं जीवितुम् अर्हति । (५०।१)

दृष्टिं दृष्टिविषस्येव सर्पस्य मम रावणः ॥ (५०।२)

स्वस्थाः पश्यत दुर्धर्षा युद्धं वानरपुंगवाः । (५१।१)

आसीनाः पर्वताग्रेषु ममेदं रावणस्य च ॥ (५१।२)

अद्य रामस्य रामत्वं पश्यन्तु मम संयुगे । (५२।१)

त्रयो लोकाः सगन्धर्वाः सदेवाः सर्षिचारणाः ॥ (५२।२)

अद्य कर्म करिष्यामि यल्लोकाः सचराचराः । (५३।१)

सदेवाः कथयिष्यन्ति यावद् भूमिर् धरिष्यति ॥ (५३।२)

एवम् उक्त्वा शितैर् बाणैस्तप्तकाञ्चनभूषणैः । (५४।१)

आजघान दशग्रीवं रणे रामः समाहितः ॥ (५४।२)

अथ प्रदीप्तैर् नाराचैर् मुसलैश्चापि रावणः । (५५।१)

अभ्यवर्षत् तदा रामं धाराभिर् इव तोयदः ॥ (५५।२)

रामरावणमुक्तानाम् अन्योन्यम् अभिनिघ्नताम् । (५६।१)

शराणां च शराणां च बभूव तुमुलः स्वनः ॥ (५६।२)

ते भिन्नाश्च विकीर्णाश्च रामरावणयोः शराः । (५७।१)

अन्तरिक्षात् प्रदीप्ताग्रा निपेतुर् धरणीतले ॥ (५७।२)

तयोर् ज्यातलनिर्घोषो रामरावणयोर् महान् । (५८।१)

त्रासनः सर्वभूतानां स बभूवाद्भुतोपमः ॥ (५८।२)

स कीर्यमाणः शरजालवृष्टिभिर् महात्मना दीप्तधनुष्मतार्दितः । (५९।१)

भयात् प्रदुद्राव समेत्य रावणो यथानिलेनाभिहतो बलाहकः ॥ (५९।२)