रामचापविसृष्टेन शरेणान्तकरेण तम् । (१।१)

दृष्ट्वा विनिहतं भूमौ तारा ताराधिपानना ॥ (१।२)

सा समासाद्य भर्तारं पर्यष्वजत भामिनी । (२।१)

इषुणाभिहतं दृष्ट्वा वालिनं कुञ्जरोपमम् ॥ (२।२)

वानरेन्द्रं महेन्द्राभं शोकसंतप्तमानसा । (३।१)

तारा तरुम् इवोन्मूलं पर्यदेवयद् आतुरा ॥ (३।२)

रणे दारुणविक्रान्त प्रवीर प्लवतां वर । (४।१)

किं दीनाम् अपुरोभागाम् अद्य त्वं नाभिभाषसे ॥ (४।२)

उत्तिष्ठ हरिशार्दूल भजस्व शयनोत्तमम् । (५।१)

नैवंविधाः शेरते हि भूमौ नृपतिसत्तमाः ॥ (५।२)

अतीव खलु ते कान्ता वसुधा वसुधाधिप । (६।१)

गतासुर् अपि यां गात्रैर् मां विहाय निषेवसे ॥ (६।२)

व्यक्तम् अन्या त्वया वीर धर्मतः सम्प्रवर्तिता । (७।१)

किष्किन्धेव पुरी रम्या स्वर्गमार्गे विनिर्मिता ॥ (७।२)

यान्य् अस्माभिस् त्वया सार्धं वनेषु मधुगन्धिषु । (८।१)

विहृतानि त्वया काले तेषाम् उपरमः कृतः ॥ (८।२)

निरानन्दा निराशाहं निमग्ना शोकसागरे । (९।१)

त्वयि पञ्चत्वम् आपन्ने महायूथपयूथपे ॥ (९।२)

हृदयं सुस्थिरं मह्यं दृष्ट्वा विनिहतं भुवि । (१०।१)

यन् न शोकाभिसंतप्तं स्फुटते ऽद्य सहस्रधा ॥ (१०।२)

सुग्रीवस्य त्वया भार्या हृता स च विवासितः । (११।१)

यत् तत् तस्य त्वया व्युष्टिः प्राप्तेयं प्लवगाधिप ॥ (११।२)

निःश्रेयसपरा मोहात् त्वया चाहं विगर्हिता । (१२।१)

यैषाब्रुवं हितं वाक्यं वानरेन्द्रहितैषिणी ॥ (१२।२)

कालो निःसंशयो नूनं जीवितान्तकरस् तव । (१३।१)

बलाद् येनावपन्नो ऽसि सुग्रीवस्यावशो वशम् ॥ (१३।२)

वैधव्यं शोकसंतापं कृपणं कृपणा सती । (१४।१)

अदुःखोपचिता पूर्वं वर्तयिष्याम्य् अनाथवत् ॥ (१४।२)

लालितश् चाङ्गदो वीरः सुकुमारः सुखोचितः । (१५।१)

वत्स्यते काम् अवस्थां मे पितृव्ये क्रोधमूर्छिते ॥ (१५।२)

कुरुष्व पितरं पुत्र सुदृष्टं धर्मवत्सलम् । (१६।१)

दुर्लभं दर्शनं त्व् अस्य तव वत्स भविष्यति ॥ (१६।२)

समाश्वासय पुत्रं त्वं संदेशं संदिशस्व च । (१७।१)

मूर्ध्नि चैनं समाघ्राय प्रवासं प्रस्थितो ह्य् असि ॥ (१७।२)

रामेण हि महत् कर्म कृतं त्वाम् अभिनिघ्नता । (१८।१)

आनृण्यं तु गतं तस्य सुग्रीवस्य प्रतिश्रवे ॥ (१८।२)

सकामो भव सुग्रीव रुमां त्वं प्रतिपत्स्यसे । (१९।१)

भुङ्क्ष्व राज्यम् अनुद्विग्नः शस्तो भ्राता रिपुस् तव ॥ (१९।२)

किं माम् एवं विलपतीं प्रेम्णा त्वं नाभिभाषसे । (२०।१)

इमाः पश्य वरा बह्वीर् भार्यास् ते वानरेश्वर ॥ (२०।२)

तस्या विलपितं श्रुत्वा वानर्यः सर्वतश् च ताः । (२१।१)

परिगृह्याङ्गदं दीनं दुःखार्ताः परिचुक्रुशुः ॥ (२१।२)

किम् अङ्गदं साङ्गद वीरबाहो विहाय यास्य् अद्य चिरप्रवासम् । (२२।१)

न युक्तम् एवं गुणसंनिकृष्टं विहाय पुत्रं प्रियपुत्र गन्तुम् ॥ (२२।२)

किम् अप्रियं ते प्रियचारुवेष कृतं मया नाथ सुतेन वा ते । (२३।१)

सहायिनीम् अद्य विहाय वीर यमक्षयं गच्छसि दुर्विनीतम् ॥ (२३।२)

यद्य् अप्रियं किंचिद् असंप्रधार्य कृतं मया स्यात् तव दीर्घबाहो । (२४।१)

क्षमस्व मे तद्धरिवंशनाथ व्रजामि मूर्ध्ना तव वीर पादौ ॥ (२४।२)

तथा तु तारा करुणं रुदन्ती भर्तुः समीपे सह वानरीभिः । (२५।१)

व्यवस्यत प्रायम् अनिन्द्यवर्णा उपोपवेष्टुं भुवि यत्र वाली ॥ (२५।२)