स तदन्तःपुरद्वारं समतीत्य जनाकुलम् । (१।१)

प्रविविक्तां ततः कक्ष्याम् आससाद पुराणवित् ॥ (१।२)

प्रासकार्मुकबिभ्रद्भिर् युवभिर् मृष्टकुण्डलैः । (२।१)

अप्रमादिभिर् एकाग्रैः स्वनुरक्तैर् अधिष्ठिताम् ॥ (२।२)

तत्र काषायिणो वृद्धान् वेत्रपाणीन् स्वलंकृतान् । (३।१)

ददर्श विष्ठितान् द्वारि स्त्र्यध्यक्षान् सुसमाहितान् ॥ (३।२)

ते समीक्ष्य समायान्तं रामप्रियचिकीर्षवः । (४।१)

सहभार्याय रामाय क्षिप्रम् एवाचचक्षिरे ॥ (४।२)

प्रतिवेदितम् आज्ञाय सूतम् अभ्यन्तरं पितुः । (५।१)

तत्रैवानाययामास राघवः प्रियकाम्यया ॥ (५।२)

तं वैश्रवणसंकाशम् उपविष्टं स्वलंकृतम् । (६।१)

ददर्श सूतः पर्यङ्के सौवर्णे सोत्तरच्छदे ॥ (६।२)

वराहरुधिराभेण शुचिना च सुगन्धिना । (७।१)

अनुलिप्तं परार्ध्येन चन्दनेन परंतपम् ॥ (७।२)

स्थितया पार्श्वतश् चापि वालव्यजनहस्तया । (८।१)

उपेतं सीतया भूयश् चित्रया शशिनं यथा ॥ (८।२)

तं तपन्तम् इवादित्यम् उपपन्नं स्वतेजसा । (९।१)

ववन्दे वरदं बन्दी नियमज्ञो विनीतवत् ॥ (९।२)

प्राञ्जलिस् तु सुखं पृष्ट्वा विहारशयनासने । (१०।१)

राजपुत्रम् उवाचेदं सुमन्त्रो राजसत्कृतः ॥ (१०।२)

कौसल्या सुप्रभा देव पिता त्वां द्रष्टुम् इच्छति । (११।१)

महिष्या सह कैकेय्या गम्यतां तत्र माचिरम् ॥ (११।२)

एवम् उक्तस् तु संहृष्टो नरसिंहो महाद्युतिः । (१२।१)

ततः संमानयामास सीताम् इदम् उवाच ह ॥ (१२।२)

देवि देवश् च देवी च समागम्य मदन्तरे । (१३।१)

मन्त्रयेते ध्रुवं किंचिद् अभिषेचनसंहितम् ॥ (१३।२)

लक्षयित्वा ह्य् अभिप्रायं प्रियकामा सुदक्षिणा । (१४।१)

संचोदयति राजानं मदर्थं मदिरेक्षणा ॥ (१४।२)

यादृशी परिषत् तत्र तादृशो दूत आगतः । (१५।१)

ध्रुवम् अद्यैव मां राजा यौवराज्ये ऽभिषेक्ष्यति ॥ (१५।२)

हन्त शीघ्रम् इतो गत्वा द्रक्ष्यामि च महीपतिम् । (१६।१)

सह त्वं परिवारेण सुखम् आस्स्व रमस्व च ॥ (१६।२)

पतिसंमानिता सीता भर्तारम् असितेक्षणा । (१७।१)

आद्वारम् अनुवव्राज मङ्गलान्य् अभिदध्युषी ॥ (१७।२)

स सर्वान् अर्थिनो दृष्ट्वा समेत्य प्रतिनन्द्य च । (१८।१)

ततः पावकसंकाशम् आरुरोह रथोत्तमम् ॥ (१८।२)

मुष्णन्तम् इव चक्षूंषि प्रभया हेमवर्चसम् । (१९।१)

करेणुशिशुकल्पैश् च युक्तं परमवाजिभिः ॥ (१९।२)

हरियुक्तं सहस्राक्षो रथम् इन्द्र इवाशुगम् । (२०।१)

प्रययौ तूर्णम् आस्थाय राघवो ज्वलितः श्रिया ॥ (२०।२)

स पर्जन्य इवाकाशे स्वनवान् अभिनादयन् । (२१।१)

निकेतान् निर्ययौ श्रीमान् महाभ्राद् इव चन्द्रमाः ॥ (२१।२)

छत्त्रचामरपाणिस् तु लक्ष्मणो राघवानुजः । (२२।१)

जुगोप भ्रातरं भ्राता रथम् आस्थाय पृष्ठतः ॥ (२२।२)

ततो हलहलाशब्दस् तुमुलः समजायत । (२३।१)

तस्य निष्क्रममाणस्य जनौघस्य समन्ततः ॥ (२३।२)

स राघवस् तत्र कथाप्रलापं शुश्राव लोकस्य समागतस्य । (२४।१)

आत्माधिकारा विविधाश् च वाचः प्रहृष्टरूपस्य पुरे जनस्य ॥ (२४।२)

एष श्रियं गच्छति राघवो ऽद्य राजप्रसादाद् विपुलाङ्गम् इष्यन् । (२५।१)

एते वयं सर्वसमृद्धकामा येषाम् अयं नो भविता प्रशास्ता । (२५।२)

लाभो जनस्यास्य यद् एष सर्वं प्रपत्स्यते राष्ट्रम् इदं चिराय ॥ (२५।३)

स घोषवद्भिश् च हयैः सनागैः पुरःसरैः स्वस्तिकसूतमागधैः । (२६।१)

महीयमानः प्रवरैश् च वादकैर् अभिष्टुतो वैश्रवणो यथा ययौ ॥ (२६।२)

करेणुमातंगरथाश्वसंकुलं महाजनौघैः परिपूर्णचत्वरम् । (२७।१)

प्रभूतरत्नं बहुपण्यसंचयं ददर्श रामो रुचिरं महापथम् ॥ (२७।२)