अथ रामः प्रसन्नात्मा श्रुत्वा वायुसुतस्य ह । (१।१)

प्रत्यभाषत दुर्धर्षः श्रुतवान् आत्मनि स्थितम् ॥ (१।२)

ममापि तु विवक्षास्ति काचित् प्रति विभीषणम् । (२।१)

श्रुतम् इच्छामि तत् सर्वं भवद्भिः श्रेयसि स्थितैः ॥ (२।२)

मित्रभावेन सम्प्राप्तं न त्यजेयं कथंचन । (३।१)

दोषो यद्यपि तस्य स्यात् सताम् एतद् अगर्हितम् ॥ (३।२)

रामस्य वचनं श्रुत्वा सुग्रीवः प्लवगेश्वरः । (४।१)

प्रत्यभाषत काकुत्स्थं सौहार्देनाभिचोदितः ॥ (४।२)

किम् अत्र चित्रं धर्मज्ञ लोकनाथशिखामणे । (५।१)

यत् त्वम् आर्यं प्रभाषेथाः सत्त्ववान् सत्पथे स्थितः ॥ (५।२)

मम चाप्यन्तरात्मायं शुद्धं वेत्ति विभीषणम् । (६।१)

अनुमानाच्च भावाच्च सर्वतः सुपरीक्षितः ॥ (६।२)

तस्मात् क्षिप्रं सहास्माभिस्तुल्यो भवतु राघव । (७।१)

विभीषणो महाप्राज्ञः सखित्वं चाभ्युपैतु नः ॥ (७।२)

स सुग्रीवस्य तद् वाक्यं रामः श्रुत्वा विमृश्य च । (८।१)

ततः शुभतरं वाक्यम् उवाच हरिपुंगवम् ॥ (८।२)

सुदुष्टो वाप्यदुष्टो वा किम् एष रजनीचरः । (९।१)

सूक्ष्मम् अप्यहितं कर्तुं ममाशक्तः कथंचन ॥ (९।२)

पिशाचान् दानवान् यक्षान् पृथिव्यां चैव राक्षसान् । (१०।१)

अङ्गुल्यग्रेण तान् हन्याम् इच्छन् हरिगणेश्वर ॥ (१०।२)

श्रूयते हि कपोतेन शत्रुः शरणम् आगतः । (११।१)

अर्चितश्च यथान्यायं स्वैश्च मांसैर् निमन्त्रितः ॥ (११।२)

स हि तं प्रतिजग्राह भार्या हर्तारम् आगतम् । (१२।१)

कपोतो वानरश्रेष्ठ किं पुनर् मद्विधो जनः ॥ (१२।२)

ऋषेः कण्वस्य पुत्रेण कण्डुना परमर्षिणा । (१३।१)

शृणु गाथां पुरा गीतां धर्मिष्ठां सत्यवादिना ॥ (१३।२)

बद्धाञ्जलिपुटं दीनं याचन्तं शरणागतम् । (१४।१)

न हन्याद् आनृशंस्यार्थम् अपि शत्रुं परंतप ॥ (१४।२)

आर्तो वा यदि वा दृप्तः परेषां शरणं गतः । (१५।१)

अरिः प्राणान् परित्यज्य रक्षितव्यः कृतात्मना ॥ (१५।२)

स चेद् भयाद् वा मोहाद् वा कामाद् वापि न रक्षति । (१६।१)

स्वया शक्त्या यथातत्त्वं तत् पापं लोकगर्हितम् ॥ (१६।२)

विनष्टः पश्यतस्तस्य रक्षिणः शरणागतः । (१७।१)

आदाय सुकृतं तस्य सर्वं गच्छेद् अरक्षितः ॥ (१७।२)

एवं दोषो महान् अत्र प्रपन्नानाम् अरक्षणे । (१८।१)

अस्वर्ग्यं चायशस्यं च बलवीर्यविनाशनम् ॥ (१८।२)

करिष्यामि यथार्थं तु कण्डोर् वचनम् उत्तमम् । (१९।१)

धर्मिष्ठं च यशस्यं च स्वर्ग्यं स्यात् तु फलोदये ॥ (१९।२)

सकृद् एव प्रपन्नाय तवास्मीति च याचते । (२०।१)

अभयं सर्वभूतेभ्यो ददाम्येतद् व्रतं मम ॥ (२०।२)

आनयैनं हरिश्रेष्ठ दत्तम् अस्याभयं मया । (२१।१)

विभीषणो वा सुग्रीव यदि वा रावणः स्वयम् ॥ (२१।२)

ततस्तु सुग्रीववचो निशम्य तद्धरीश्वरेणाभिहितं नरेश्वरः । (२२।१)

विभीषणेनाशु जगाम संगमं पतत्रिराजेन यथा पुरंदरः ॥ (२२।२)