अथ तां जातसंतापां तेन वाक्येन मोहिताम् । (१।१)

सरमा ह्लादयामास पृथिवीं द्यौर् इवाम्भसा ॥ (१।२)

ततस्तस्या हितं सख्याश्चिकीर्षन्ती सखी वचः । (२।१)

उवाच काले कालज्ञा स्मितपूर्वाभिभाषिणी ॥ (२।२)

उत्सहेयम् अहं गत्वा त्वद्वाक्यम् असितेक्षणे । (३।१)

निवेद्य कुशलं रामे प्रतिच्छन्ना निवर्तितुम् ॥ (३।२)

न हि मे क्रममाणाया निरालम्बे विहायसि । (४।१)

समर्थो गतिम् अन्वेतुं पवनो गरुडो ऽपि वा ॥ (४।२)

एवं ब्रुवाणां तां सीता सरमां पुनर् अब्रवीत् । (५।१)

मधुरं श्लक्ष्णया वाचा पूर्वशोकाभिपन्नया ॥ (५।२)

समर्था गगनं गन्तुम् अपि वा त्वं रसातलम् । (६।१)

अवगच्छाम्यकर्तव्यं कर्तव्यं ते मदन्तरे ॥ (६।२)

मत्प्रियं यदि कर्तव्यं यदि बुद्धिः स्थिरा तव । (७।१)

ज्ञातुम् इच्छामि तं गत्वा किं करोतीति रावणः ॥ (७।२)

स हि मायाबलः क्रूरो रावणः शत्रुरावणः । (८।१)

मां मोहयति दुष्टात्मा पीतमात्रेव वारुणी ॥ (८।२)

तर्जापयति मां नित्यं भर्त्सापयति चासकृत् । (९।१)

राक्षसीभिः सुघोराभिर् या मां रक्षन्ति नित्यशः ॥ (९।२)

उद्विग्ना शङ्किता चास्मि न च स्वस्थं मनो मम । (१०।१)

तद्भयाच्चाहम् उद्विग्ना अशोकवनिकां गता ॥ (१०।२)

यदि नाम कथा तस्य निश्चितं वापि यद् भवेत् । (११।१)

निवेदयेथाः सर्वं तत् परो मे स्याद् अनुग्रहः ॥ (११।२)

सा त्वेवं ब्रुवतीं सीतां सरमा वल्गुभाषिणी । (१२।१)

उवाच वचनं तस्याः स्पृशन्ती बाष्पविक्लवम् ॥ (१२।२)

एष ते यद्यभिप्रायस्तस्माद् गच्छामि जानकि । (१३।१)

गृह्य शत्रोर् अभिप्रायम् उपावृत्तां च पश्य माम् ॥ (१३।२)

एवम् उक्त्वा ततो गत्वा समीपं तस्य रक्षसः । (१४।१)

शुश्राव कथितं तस्य रावणस्य समन्त्रिणः ॥ (१४।२)

सा श्रुत्वा निश्चयं तस्य निश्चयज्ञा दुरात्मनः । (१५।१)

पुनर् एवागमत् क्षिप्रम् अशोकवनिकां तदा ॥ (१५।२)

सा प्रविष्टा पुनस्तत्र ददर्श जनकात्मजाम् । (१६।१)

प्रतीक्षमाणां स्वाम् एव भ्रष्टपद्माम् इव श्रियम् ॥ (१६।२)

तां तु सीता पुनः प्राप्तां सरमां वल्गुभाषिणीम् । (१७।१)

परिष्वज्य च सुस्निग्धं ददौ च स्वयम् आसनम् ॥ (१७।२)

इहासीना सुखं सर्वम् आख्याहि मम तत्त्वतः । (१८।१)

क्रूरस्य निश्चयं तस्य रावणस्य दुरात्मनः ॥ (१८।२)

एवम् उक्ता तु सरमा सीतया वेपमानया । (१९।१)

कथितं सर्वम् आचष्ट रावणस्य समन्त्रिणः ॥ (१९।२)

जनन्या राक्षसेन्द्रो वै त्वन्मोक्षार्थं बृहद्वचः । (२०।१)

अविद्धेन च वैदेहि मन्त्रिवृद्धेन बोधितः ॥ (२०।२)

दीयताम् अभिसत्कृत्य मनुजेन्द्राय मैथिली । (२१।१)

निदर्शनं ते पर्याप्तं जनस्थाने यद् अद्भुतम् ॥ (२१।२)

लङ्घनं च समुद्रस्य दर्शनं च हनूमतः । (२२।१)

वधं च रक्षसां युद्धे कः कुर्यान्मानुषो भुवि ॥ (२२।२)

एवं स मन्त्रिवृद्धैश्च मात्रा च बहु भाषितः । (२३।१)

न त्वाम् उत्सहते मोक्तुम् अर्थम् अर्थपरो यथा ॥ (२३।२)

नोत्सहत्यमृतो मोक्तुं युद्धे त्वाम् इति मैथिलि । (२४।१)

सामात्यस्य नृशंसस्य निश्चयो ह्येष वर्तते ॥ (२४।२)

तद् एषा सुस्थिरा बुद्धिर् मृत्युलोभाद् उपस्थिता । (२५।१)

भयान्न शक्तस्त्वां मोक्तुम् अनिरस्तस्तु संयुगे । (२५।२)

राक्षसानां च सर्वेषाम् आत्मनश्च वधेन हि ॥ (२५।३)

निहत्य रावणं संख्ये सर्वथा निशितैः शरैः । (२६।१)

प्रतिनेष्यति रामस्त्वाम् अयोध्याम् असितेक्षणे ॥ (२६।२)

एतस्मिन्न् अन्तरे शब्दो भेरीशङ्खसमाकुलः । (२७।१)

श्रुतो वै सर्वसैन्यानां कम्पयन् धरणीतलम् ॥ (२७।२)

श्रुत्वा तु तं वानरसैन्यशब्दं लङ्कागता राक्षसराजभृत्याः । (२८।१)

नष्टौजसो दैन्यपरीतचेष्टाः श्रेयो न पश्यन्ति नृपस्य दोषैः ॥ (२८।२)