मुनेर् वचनम् अक्लीबं श्रुत्वा नरवरात्मजः । (१।१)

राघवः प्राञ्जलिर् भूत्वा प्रत्युवाच दृढव्रतः ॥ (१।२)

पितुर् वचननिर्देशात् पितुर् वचनगौरवात् । (२।१)

वचनं कौशिकस्येति कर्तव्यम् अविशङ्कया ॥ (२।२)

अनुशिष्टो ऽस्म्य् अयोध्यायां गुरुमध्ये महात्मना । (३।१)

पित्रा दशरथेनाहं नावज्ञेयं च तद् वचः ॥ (३।२)

सो ऽहं पितुर् वचः श्रुत्वा शासनाद् ब्रह्मवादिनः । (४।१)

करिष्यामि न संदेहस् ताटकावधम् उत्तमम् ॥ (४।२)

गोब्राह्मणहितार्थाय देशस्यास्य सुखाय च । (५।१)

तव चैवाप्रमेयस्य वचनं कर्तुम् उद्यतः ॥ (५।२)

एवम् उक्त्वा धनुर्मध्ये बद्ध्वा मुष्टिम् अरिंदमः । (६।१)

ज्याशब्दम् अकरोत् तीव्रं दिशः शब्देन पूरयन् ॥ (६।२)

तेन शब्देन वित्रस्तास् ताटकावनवासिनः । (७।१)

ताटका च सुसंक्रुद्धा तेन शब्देन मोहिता ॥ (७।२)

तं शब्दम् अभिनिध्याय राक्षसी क्रोधमूर्छिता । (८।१)

श्रुत्वा चाभ्यद्रवद् वेगाद् यतः शब्दो विनिःसृतः ॥ (८।२)

तां दृष्ट्वा राघवः क्रुद्धां विकृतां विकृताननाम् । (९।१)

प्रमाणेनातिवृद्धां च लक्ष्मणं सो ऽभ्यभाषत ॥ (९।२)

पश्य लक्ष्मण यक्षिण्या भैरवं दारुणं वपुः । (१०।१)

भिद्येरन् दर्शनाद् अस्या भीरूणां हृदयानि च ॥ (१०।२)

एनां पश्य दुराधर्षां मायाबलसमन्विताम् । (११।१)

विनिवृत्तां करोम्य् अद्य हृतकर्णाग्रनासिकाम् ॥ (११।२)

न ह्य् एनाम् उत्सहे हन्तुं स्त्रीस्वभावेन रक्षिताम् । (१२।१)

वीर्यं चास्या गतिं चापि हनिष्यामीति मे मतिः ॥ (१२।२)

एवं ब्रुवाणे रामे तु ताटका क्रोधमूर्छिता । (१३।१)

उद्यम्य बाहू गर्जन्ती रामम् एवाभ्यधावत ॥ (१३।२)

ताम् आपतन्तीं वेगेन विक्रान्ताम् अशनीम् इव । (१४।१)

शरेणोरसि विव्याध सा पपात ममार च ॥ (१४।२)

तां हतां भीमसंकाशां दृष्ट्वा सुरपतिस् तदा । (१५।१)

साधु साध्व् इति काकुत्स्थं सुराश् च समपूजयन् ॥ (१५।२)

उवाच परमप्रीतः सहस्राक्षः पुरंदरः । (१६।१)

सुराश् च सर्वे संहृष्टा विश्वामित्रम् अथाब्रुवन् ॥ (१६।२)

मुने कौशिके भद्रं ते सेन्द्राः सर्वे मरुद्गणाः । (१७।१)

तोषिताः कर्मणानेन स्नेहं दर्शय राघवे ॥ (१७।२)

प्रजापतेर् भृशाश्वस्य पुत्रान् सत्यपराक्रमान् । (१८।१)

तपोबलभृतान् ब्रह्मन् राघवाय निवेदय ॥ (१८।२)

पात्रभूतश् च ते ब्रह्मंस् तवानुगमने धृतः । (१९।१)

कर्तव्यं च महत् कर्म सुराणां राजसूनुना ॥ (१९।२)

एवम् उक्त्वा सुराः सर्वे हृष्टा जग्मुर् यथागतम् । (२०।१)

विश्वामित्रं पूजयित्वा ततः संध्या प्रवर्तते ॥ (२०।२)

ततो मुनिवरः प्रीतस् ताटकावधतोषितः । (२१।१)

मूर्ध्नि रामम् उपाघ्राय इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (२१।२)

इहाद्य रजनीं राम वसेम शुभदर्शन । (२२।१)

श्वः प्रभाते गमिष्यामस् तद् आश्रमपदं मम ॥ (२२।२)