एवम् उक्ता तु वैदेही परुषं लोमहर्षणम् । (१।१)

राघवेण सरोषेण भृशं प्रव्यथिताभवत् ॥ (१।२)

सा तद् अश्रुतपूर्वं हि जने महति मैथिली । (२।१)

श्रुत्वा भर्तृवचो रूक्षं लज्जया व्रीडिताभवत् ॥ (२।२)

प्रविशन्तीव गात्राणि स्वान्येव जनकात्मजा । (३।१)

वाक्शल्यैस्तैः सशल्येव भृशम् अश्रूण्यवर्तयत् ॥ (३।२)

ततो बाष्पपरिक्लिष्टं प्रमार्जन्ती स्वम् आननम् । (४।१)

शनैर् गद्गदया वाचा भर्तारम् इदम् अब्रवीत् ॥ (४।२)

किं माम् असदृशं वाक्यम् ईदृशं श्रोत्रदारुणम् । (५।१)

रूक्षं श्रावयसे वीर प्राकृतः प्राकृताम् इव ॥ (५।२)

न तथास्मि महाबाहो यथा त्वम् अवगच्छसि । (६।१)

प्रत्ययं गच्छ मे स्वेन चारित्रेणैव ते शपे ॥ (६।२)

पृथक् स्त्रीणां प्रचारेण जातिं त्वं परिशङ्कसे । (७।१)

परित्यजेमां शङ्कां तु यदि ते ऽहं परीक्षिता ॥ (७।२)

यद्यहं गात्रसंस्पर्शं गतास्मि विवशा प्रभो । (८।१)

कामकारो न मे तत्र दैवं तत्रापराध्यति ॥ (८।२)

मदधीनं तु यत् तन्मे हृदयं त्वयि वर्तते । (९।१)

पराधीनेषु गात्रेषु किं करिष्याम्यनीश्वरा ॥ (९।२)

सहसंवृद्धभावाच्च संसर्गेण च मानद । (१०।१)

यद्यहं ते न विज्ञाता हता तेनास्मि शाश्वतम् ॥ (१०।२)

प्रेषितस्ते यदा वीरो हनूमान् अवलोककः । (११।१)

लङ्कास्थाहं त्वया वीर किं तदा न विसर्जिता ॥ (११।२)

प्रत्यक्षं वानरेन्द्रस्य त्वद्वाक्यसमनन्तरम् । (१२।१)

त्वया संत्यक्तया वीर त्यक्तं स्याज्जीवितं मया ॥ (१२।२)

न वृथा ते श्रमो ऽयं स्यात् संशये न्यस्य जीवितम् । (१३।१)

सुहृज्जनपरिक्लेशो न चायं निष्फलस्तव ॥ (१३।२)

त्वया तु नरशार्दूल क्रोधम् एवानुवर्तता । (१४।१)

लघुनेव मनुष्येण स्त्रीत्वम् एव पुरस्कृतम् ॥ (१४।२)

अपदेशेन जनकान्नोत्पत्तिर् वसुधातलात् । (१५।१)

मम वृत्तं च वृत्तज्ञ बहु ते न पुरस्कृतम् ॥ (१५।२)

न प्रमाणीकृतः पाणिर् बाल्ये बालेन पीडितः । (१६।१)

मम भक्तिश्च शीलं च सर्वं ते पृष्ठतः कृतम् ॥ (१६।२)

एवं ब्रुवाणा रुदती बाष्पगद्गदभाषिणी । (१७।१)

अब्रवील् लक्ष्मणं सीता दीनं ध्यानपरं स्थितम् ॥ (१७।२)

चितां मे कुरु सौमित्रे व्यसनस्यास्य भेषजम् । (१८।१)

मिथ्यापवादोपहता नाहं जीवितुम् उत्सहे ॥ (१८।२)

अप्रीतस्य गुणैर् भर्तुस्त्यक्तया जनसंसदि । (१९।१)

या क्षमा मे गतिर् गन्तुं प्रवेक्ष्ये हव्यवाहनम् ॥ (१९।२)

एवम् उक्तस्तु वैदेह्या लक्ष्मणः परवीरहा । (२०।१)

अमर्षवशम् आपन्नो राघवाननम् ऐक्षत ॥ (२०।२)

स विज्ञाय मनश्छन्दं रामस्याकारसूचितम् । (२१।१)

चितां चकार सौमित्रिर् मते रामस्य वीर्यवान् ॥ (२१।२)

अधोमुखं ततो रामं शनैः कृत्वा प्रदक्षिणम् । (२२।१)

उपासर्पत वैदेही दीप्यमानं हुताशनम् ॥ (२२।२)

प्रणम्य देवताभ्यश्च ब्राह्मणेभ्यश्च मैथिली । (२३।१)

बद्धाञ्जलिपुटा चेदम् उवाचाग्निसमीपतः ॥ (२३।२)

यथा मे हृदयं नित्यं नापसर्पति राघवात् । (२४।१)

तथा लोकस्य साक्षी मां सर्वतः पातु पावकः ॥ (२४।२)

एवम् उक्त्वा तु वैदेही परिक्रम्य हुताशनम् । (२५।१)

विवेश ज्वलनं दीप्तं निःसङ्गेनान्तरात्मना ॥ (२५।२)

जनः स सुमहांस्तत्र बालवृद्धसमाकुलः । (२६।१)

ददर्श मैथिलीं तत्र प्रविशन्तीं हुताशनम् ॥ (२६।२)

तस्याम् अग्निं विशन्त्यां तु हाहेति विपुलः स्वनः । (२७।१)

रक्षसां वानराणां च संबभूवाद्भुतोपमः ॥ (२७।२)