ततो मूर्ध्ना निपतितं वानरं वानरर्षभः । (१।१)

दृष्ट्वैवोद्विग्नहृदयो वाक्यम् एतद् उवाच ह ॥ (१।२)

उत्तिष्ठोत्तिष्ठ कस्मात् त्वं पादयोः पतितो मम । (२।१)

अभयं ते भवेद् वीर सत्यम् एवाभिधीयताम् ॥ (२।२)

स तु विश्वासितस्तेन सुग्रीवेण महात्मना । (३।१)

उत्थाय च महाप्राज्ञो वाक्यं दधिमुखो ऽब्रवीत् ॥ (३।२)

नैवर्क्षरजसा राजन्न त्वया नापि वालिना । (४।१)

वनं निसृष्टपूर्वं हि भक्षितं तत् तु वानरैः ॥ (४।२)

एभिः प्रधर्षिताश्चैव वारिता वनरक्षिभिः । (५।१)

मधून्यचिन्तयित्वेमान् भक्षयन्ति पिबन्ति च ॥ (५।२)

शिष्टम् अत्रापविध्यन्ति भक्षयन्ति तथापरे । (६।१)

निवार्यमाणास्ते सर्वे भ्रुवौ वै दर्शयन्ति हि ॥ (६।२)

इमे हि संरब्धतरास्तथा तैः सम्प्रधर्षिताः । (७।१)

वारयन्तो वनात् तस्मात् क्रुद्धैर् वानरपुंगवैः ॥ (७।२)

ततस्तैर् बहुभिर् वीरैर् वानरैर् वानरर्षभाः । (८।१)

संरक्तनयनैः क्रोधाद्धरयः संप्रचालिताः ॥ (८।२)

पाणिभिर् निहताः केचित् केचिज् जानुभिर् आहताः । (९।१)

प्रकृष्टाश्च यथाकामं देवमार्गं च दर्शिताः ॥ (९।२)

एवम् एते हताः शूरास्त्वयि तिष्ठति भर्तरि । (१०।१)

कृत्स्नं मधुवनं चैव प्रकामं तैः प्रभक्ष्यते ॥ (१०।२)

एवं विज्ञाप्यमानं तु सुग्रीवं वानरर्षभम् । (११।१)

अपृच्छत् तं महाप्राज्ञो लक्ष्मणः परवीरहा ॥ (११।२)

किम् अयं वानरो राजन् वनपः प्रत्युपस्थितः । (१२।१)

कं चार्थम् अभिनिर्दिश्य दुःखितो वाक्यम् अब्रवीत् ॥ (१२।२)

एवम् उक्तस्तु सुग्रीवो लक्ष्मणेन महात्मना । (१३।१)

लक्ष्मणं प्रत्युवाचेदं वाक्यं वाक्यविशारदः ॥ (१३।२)

आर्य लक्ष्मण संप्राह वीरो दधिमुखः कपिः । (१४।१)

अङ्गदप्रमुखैर् वीरैर् भक्षितं मधु वानरैः ॥ (१४।२)

नैषाम् अकृतकृत्यानाम् ईदृशः स्याद् उपक्रमः । (१५।१)

वनं यथाभिपन्नं तैः साधितं कर्म वानरैः ॥ (१५।२)

दृष्टा देवी न संदेहो न चान्येन हनूमता । (१६।१)

न ह्यन्यः साधने हेतुः कर्मणो ऽस्य हनूमतः ॥ (१६।२)

कार्यसिद्धिर् हनुमति मतिश्च हरिपुंगवे । (१७।१)

व्यवसायश्च वीर्यं च श्रुतं चापि प्रतिष्ठितम् ॥ (१७।२)

जाम्बवान् यत्र नेता स्याद् अङ्गदस्य बलेश्वरः । (१८।१)

हनूमांश्चाप्यधिष्ठाता न तस्य गतिर् अन्यथा ॥ (१८।२)

अङ्गदप्रमुखैर् वीरैर् हतं मधुवनं किल । (१९।१)

विचिन्त्य दक्षिणाम् आशाम् आगतैर् हरिपुंगवैः ॥ (१९।२)

आगतैश्च प्रविष्टं तद् यथा मधुवनं हि तैः । (२०।१)

धर्षितं च वनं कृत्स्नम् उपयुक्तं च वानरैः । (२०।२)

वारिताः सहिताः पालास्तथा जानुभिर् आहताः ॥ (२०।३)

एतदर्थम् अयं प्राप्तो वक्तुं मधुरवाग् इह । (२१।१)

नाम्ना दधिमुखो नाम हरिः प्रख्यातविक्रमः ॥ (२१।२)

दृष्टा सीता महाबाहो सौमित्रे पश्य तत्त्वतः । (२२।१)

अभिगम्य यथा सर्वे पिबन्ति मधु वानराः ॥ (२२।२)

न चाप्यदृष्ट्वा वैदेहीं विश्रुताः पुरुषर्षभ । (२३।१)

वनं दत्तवरं दिव्यं धर्षयेयुर् वनौकसः ॥ (२३।२)

ततः प्रहृष्टो धर्मात्मा लक्ष्मणः सहराघवः । (२४।१)

श्रुत्वा कर्णसुखां वाणीं सुग्रीववदनाच्च्युताम् ॥ (२४।२)

प्राहृष्यत भृशं रामो लक्ष्मणश्च महायशाः । (२५।१)

श्रुत्वा दधिमुखस्येदं सुग्रीवस्तु प्रहृष्य च । (२५।२)

वनपालं पुनर् वाक्यं सुग्रीवः प्रत्यभाषत ॥ (२५।३)

प्रीतो ऽस्मि सौम्य यद् भुक्तं वनं तैः कृतकर्मभिः । (२६।१)

मर्षितं मर्षणीयं च चेष्टितं कृतकर्मणाम् ॥ (२६।२)

इच्छामि शीघ्रं हनुमत्प्रधानान् शाखामृगांस्तान्मृगराजदर्पान् । (२७।१)

द्रष्टुं कृतार्थान् सह राघवाभ्यां श्रोतुं च सीताधिगमे प्रयत्नम् ॥ (२७।२)