पुरा राम महाबाहो महाबलपराक्रम । (१।१)

रूपम् आसीन् ममाचिन्त्यं त्रिषु लोकेषु विश्रुतम् । (१।२)

यथा सोमस्य शक्रस्य सूर्यस्य च यथा वपुः ॥ (१।३)

सो ऽहं रूपम् इदं कृत्वा लोकवित्रासनं महत् । (२।१)

ऋषीन् वनगतान् राम त्रासयामि ततस् ततः ॥ (२।२)

ततः स्थूलशिरा नाम महर्षिः कोपितो मया । (३।१)

संचिन्वन् विविधं वन्यं रूपेणानेन धर्षितः ॥ (३।२)

तेनाहम् उक्तः प्रेक्ष्यैवं घोरशापाभिधायिना । (४।१)

एतद् एव नृशंसं ते रूपम् अस्तु विगर्हितम् ॥ (४।२)

स मया याचितः क्रुद्धः शापस्यान्तो भवेद् इति । (५।१)

अभिशापकृतस्येति तेनेदं भाषितं वचः ॥ (५।२)

यदा छित्त्वा भुजौ रामस् त्वां दहेद् विजने वने । (६।१)

तदा त्वं प्राप्स्यसे रूपं स्वम् एव विपुलं शुभम् ॥ (६।२)

श्रिया विराजितं पुत्रं दनोस् त्वं विद्धि लक्ष्मण । (७।१)

इन्द्रकोपाद् इदं रूपं प्राप्तम् एवं रणाजिरे ॥ (७।२)

अहं हि तपसोग्रेण पितामहम् अतोषयम् । (८।१)

दीर्घम् आयुः स मे प्रादात् ततो मां विभ्रमो ऽस्पृशत् ॥ (८।२)

दीर्घम् आयुर् मया प्राप्तं किं मे शक्रः करिष्यति । (९।१)

इत्य् एवं बुद्धिम् आस्थाय रणे शक्रम् अधर्षयम् ॥ (९।२)

तस्य बाहुप्रमुक्तेन वज्रेण शतपर्वणा । (१०।१)

सक्थिनी च शिरश् चैव शरीरे संप्रवेशितम् ॥ (१०।२)

स मया याच्यमानः सन्न् आनयद् यमसादनम् । (११।१)

पितामहवचः सत्यं तद् अस्त्व् इति ममाब्रवीत् ॥ (११।२)

अनाहारः कथं शक्तो भग्नसक्थिशिरोमुखः । (१२।१)

वज्रेणाभिहतः कालं सुदीर्घम् अपि जीवितुम् ॥ (१२।२)

एवम् उक्तस् तु मे शक्रो बाहू योजनम् आयतौ । (१३।१)

प्रादाद् आस्यं च मे कुक्षौ तीक्ष्णदंष्ट्रम् अकल्पयत् ॥ (१३।२)

सो ऽहं भुजाभ्यां दीर्घाभ्यां समाकृष्य वनेचरान् । (१४।१)

सिंहद्विपमृगव्याघ्रान् भक्षयामि समन्ततः ॥ (१४।२)

स तु माम् अब्रवीद् इन्द्रो यदा रामः सलक्ष्मणः । (१५।१)

छेत्स्यते समरे बाहू तदा स्वर्गं गमिष्यसि ॥ (१५।२)

स त्वं रामो ऽसि भद्रं ते नाहम् अन्येन राघव । (१६।१)

शक्यो हन्तुं यथातत्त्वम् एवम् उक्तं महर्षिणा ॥ (१६।२)

अहं हि मतिसाचिव्यं करिष्यामि नरर्षभ । (१७।१)

मित्रं चैवोपदेक्ष्यामि युवाभ्यां संस्कृतो ऽग्निना ॥ (१७।२)

एवम् उक्तस् तु धर्मात्मा दनुना तेन राघवः । (१८।१)

इदं जगाद वचनं लक्ष्मणस्योपशृण्वतः ॥ (१८।२)

रावणेन हृता सीता मम भार्या यशस्विनी । (१९।१)

निष्क्रान्तस्य जनस्थानात् सह भ्रात्रा यथासुखम् ॥ (१९।२)

नाममात्रं तु जानामि न रूपं तस्य रक्षसः । (२०।१)

निवासं वा प्रभावं वा वयं तस्य न विद्महे ॥ (२०।२)

शोकार्तानाम् अनाथानाम् एवं विपरिधावताम् । (२१।१)

कारुण्यं सदृशं कर्तुम् उपकारे च वर्तताम् ॥ (२१।२)

काष्ठान्य् आनीय शुष्काणि काले भग्नानि कुञ्जरैः । (२२।१)

भक्ष्यामस् त्वां वयं वीर श्वभ्रे महति कल्पिते ॥ (२२।२)

स त्वं सीतां समाचक्ष्व येन वा यत्र वा हृता । (२३।१)

कुरु कल्याणम् अत्यर्थं यदि जानासि तत्त्वतः ॥ (२३।२)

एवम् उक्तस् तु रामेण वाक्यं दनुर् अनुत्तमम् । (२४।१)

प्रोवाच कुशलो वक्तुं वक्तारम् अपि राघवम् ॥ (२४।२)

दिव्यम् अस्ति न मे ज्ञानं नाभिजानामि मैथिलीम् । (२५।१)

यस् तां ज्ञास्यति तं वक्ष्ये दग्धः स्वं रूपम् आस्थितः ॥ (२५।२)

अदग्धस्य हि विज्ञातुं शक्तिर् अस्ति न मे प्रभो । (२६।१)

राक्षसं तं महावीर्यं सीता येन हृता तव ॥ (२६।२)

विज्ञानं हि महद् भ्रष्टं शापदोषेण राघव । (२७।१)

स्वकृतेन मया प्राप्तं रूपं लोकविगर्हितम् ॥ (२७।२)

किं तु यावन् न यात्य् अस्तं सविता श्रान्तवाहनः । (२८।१)

तावन् माम् अवटे क्षिप्त्वा दह राम यथाविधि ॥ (२८।२)

दग्धस् त्वयाहम् अवटे न्यायेन रघुनन्दन । (२९।१)

वक्ष्यामि तम् अहं वीर यस् तं ज्ञास्यति राक्षसम् ॥ (२९।२)

तेन सख्यं च कर्तव्यं न्याय्यवृत्तेन राघव । (३०।१)

कल्पयिष्यति ते प्रीतः साहाय्यं लघुविक्रमः ॥ (३०।२)

न हि तस्यास्त्य् अविज्ञातं त्रिषु लोकेषु राघव । (३१।१)

सर्वान् परिसृतो लोकान् पुरा वै कारणान्तरे ॥ (३१।२)