शोकाद् भ्रष्टस्वरम् अपि श्रुत्वा ते हरियूथपाः । (१।१)

श्रद्दधुर् नैव तद् वाक्यं कर्मणा तस्य शङ्किताः ॥ (१।२)

ते प्रायम् उपविष्टास् तु दृष्ट्वा गृध्रं प्लवंगमाः । (२।१)

चक्रुर् बुद्धिं तदा रौद्रां सर्वान् नो भक्षयिष्यति ॥ (२।२)

सर्वथा प्रायम् आसीनान् यदि नो भक्षयिष्यति । (३।१)

कृतकृत्या भविष्यामः क्षिप्रं सिद्धिम् इतो गताः ॥ (३।२)

एतां बुद्धिं ततश् चक्रुः सर्वे ते वानरर्षभाः । (४।१)

अवतार्य गिरेः शृङ्गाद् गृध्रम् आहाङ्गदस् तदा ॥ (४।२)

बभूवर्क्षरजा नाम वानरेन्द्रः प्रतापवान् । (५।१)

ममार्यः पार्थिवः पक्षिन् धार्मिकौ तस्य चात्मजौ ॥ (५।२)

सुग्रीवश् चैव वाली च पुत्राव् ओघबलाव् उभौ । (६।१)

लोके विश्रुतकर्माभूद् राजा वाली पिता मम ॥ (६।२)

राजा कृत्स्नस्य जगत इक्ष्वाकूणां महारथः । (७।१)

रामो दाशरथिः श्रीमान् प्रविष्टो दण्डकावनम् ॥ (७।२)

लक्ष्मणेन सह भ्रात्रा वैदेह्या चापि भार्यया । (८।१)

पितुर् निदेशनिरतो धर्म्यं पन्थानम् आश्रितः । (८।२)

तस्य भार्या जनस्थानाद् रावणेन हृता बलात् ॥ (८।३)

रामस्य च पितुर् मित्रं जटायुर् नाम गृध्रराट् । (९।१)

ददर्श सीतां वैदेहीं ह्रियमाणां विहायसा ॥ (९।२)

रावणं विरथं कृत्वा स्थापयित्वा च मैथिलीम् । (१०।१)

परिश्रान्तश् च वृद्धश् च रावणेन हतो रणे ॥ (१०।२)

एवं गृध्रो हतस् तेन रावणेन बलीयसा । (११।१)

संस्कृतश् चापि रामेण गतश् च गतिम् उत्तमाम् ॥ (११।२)

ततो मम पितृव्येण सुग्रीवेण महात्मना । (१२।१)

चकार राघवः सख्यं सो ऽवधीत् पितरं मम ॥ (१२।२)

मम पित्रा विरुद्धो हि सुग्रीवः सचिवैः सह । (१३।१)

निहत्य वालिनं रामस् ततस् तम् अभिषेचयत् ॥ (१३।२)

स राज्ये स्थापितस् तेन सुग्रीवो वानरेश्वरः । (१४।१)

राजा वानरमुख्यानां येन प्रस्थापिता वयम् ॥ (१४।२)

एवं रामप्रयुक्तास् तु मार्गमाणास् ततस् ततः । (१५।१)

वैदेहीं नाधिगच्छामो रात्रौ सूर्यप्रभाम् इव ॥ (१५।२)

ते वयं दण्डकारण्यं विचित्य सुसमाहिताः । (१६।१)

अज्ञानात् तु प्रविष्टाः स्म धरण्या विवृतं बिलम् ॥ (१६।२)

मयस्य मायाविहितं तद् बिलं च विचिन्वताम् । (१७।१)

व्यतीतस् तत्र नो मासो यो राज्ञा समयः कृतः ॥ (१७।२)

ते वयं कपिराजस्य सर्वे वचनकारिणः । (१८।१)

कृतां संस्थाम् अतिक्रान्ता भयात् प्रायम् उपास्महे ॥ (१८।२)

क्रुद्धे तस्मिंस् तु काकुत्स्थे सुग्रीवे च सलक्ष्मणे । (१९।१)

गतानाम् अपि सर्वेषां तत्र नो नास्ति जीवितम् ॥ (१९।२)