तं तु रामः समाश्वास्य भ्रातरं गुरुवत्सलम् । (१।१)

लक्ष्मणेन सह भ्रात्रा प्रष्टुं समुपचक्रमे ॥ (१।२)

किम् एतद् इच्छेयम् अहं श्रोतुं प्रव्याहृतं त्वया । (२।१)

यस्मात् त्वम् आगतो देशम् इमं चीरजटाजिनी ॥ (२।२)

यन्निमित्तम् इमं देशं कृष्णाजिनजटाधरः । (३।१)

हित्वा राज्यं प्रविष्टस् त्वं तत् सर्वं वक्तुम् अर्हसि ॥ (३।२)

इत्य् उक्तः केकयीपुत्रः काकुत्स्थेन महात्मना । (४।१)

प्रगृह्य बलवद् भूयः प्राञ्जलिर् वाक्यम् अब्रवीत् ॥ (४।२)

आर्यं तातः परित्यज्य कृत्वा कर्म सुदुष्करम् । (५।१)

गतः स्वर्गं महाबाहुः पुत्रशोकाभिपीडितः ॥ (५।२)

स्त्रिया नियुक्तः कैकेय्या मम मात्रा परंतप । (६।१)

चकार सुमहत् पापम् इदम् आत्मयशोहरम् ॥ (६।२)

सा राज्यफलम् अप्राप्य विधवा शोककर्शिता । (७।१)

पतिष्यति महाघोरे निरये जननी मम ॥ (७।२)

तस्य मे दासभूतस्य प्रसादं कर्तुम् अर्हसि । (८।१)

अभिषिञ्चस्व चाद्यैव राज्येन मघवान् इव ॥ (८।२)

इमाः प्रकृतयः सर्वा विधवा मातरश् च याः । (९।१)

त्वत्सकाशम् अनुप्राप्ताः प्रसादं कर्तुम् अर्हसि ॥ (९।२)

तदानुपूर्व्या युक्तं च युक्तं चात्मनि मानद । (१०।१)

राज्यं प्राप्नुहि धर्मेण सकामान् सुहृदः कुरु ॥ (१०।२)

भवत्व् अविधवा भूमिः समग्रा पतिना त्वया । (११।१)

शशिना विमलेनेव शारदी रजनी यथा ॥ (११।२)

एभिश् च सचिवैः सार्धं शिरसा याचितो मया । (१२।१)

भ्रातुः शिष्यस्य दासस्य प्रसादं कर्तुम् अर्हसि ॥ (१२।२)

तद् इदं शाश्वतं पित्र्यं सर्वं सचिवमण्डलम् । (१३।१)

पूजितं पुरुषव्याघ्र नातिक्रमितुम् उत्सहे ॥ (१३।२)

एवम् उक्त्वा महाबाहुः सबाष्पः केकयीसुतः । (१४।१)

रामस्य शिरसा पादौ जग्राह भरतः पुनः ॥ (१४।२)

तं मत्तम् इव मातंगं निःश्वसन्तं पुनः पुनः । (१५।१)

भ्रातरं भरतं रामः परिष्वज्येदम् अब्रवीत् ॥ (१५।२)

कुलीनः सत्त्वसम्पन्नस् तेजस्वी चरितव्रतः । (१६।१)

राज्यहेतोः कथं पापम् आचरेत् त्वद्विधो जनः ॥ (१६।२)

न दोषं त्वयि पश्यामि सूक्ष्मम् अप्य् अरिसूदन । (१७।१)

न चापि जननीं बाल्यात् त्वं विगर्हितुम् अर्हसि ॥ (१७।२)

यावत् पितरि धर्मज्ञ गौरवं लोकसत्कृते । (१८।१)

तावद् धर्मभृतां श्रेष्ठ जनन्याम् अपि गौरवम् ॥ (१८।२)

एताभ्यां धर्मशीलाभ्यां वनं गच्छेति राघव । (१९।१)

मातापितृभ्याम् उक्तो ऽहं कथम् अन्यत् समाचरे ॥ (१९।२)

त्वया राज्यम् अयोध्यायां प्राप्तव्यं लोकसत्कृतम् । (२०।१)

वस्तव्यं दण्डकारण्ये मया वल्कलवाससा ॥ (२०।२)

एवं कृत्वा महाराजो विभागं लोकसंनिधौ । (२१।१)

व्यादिश्य च महातेजा दिवं दशरथो गतः ॥ (२१।२)

स च प्रमाणं धर्मात्मा राजा लोकगुरुस् तव । (२२।१)

पित्रा दत्तं यथाभागम् उपभोक्तुं त्वम् अर्हसि ॥ (२२।२)

चतुर्दश समाः सौम्य दण्डकारण्यम् आश्रितः । (२३।१)

उपभोक्ष्ये त्व् अहं दत्तं भागं पित्रा महात्मना ॥ (२३।२)

यद् अब्रवीन् मां नरलोकसत्कृतः पिता महात्मा विबुधाधिपोपमः । (२४।१)

तद् एव मन्ये परमात्मनो हितं न सर्वलोकेश्वरभावम् अव्ययम् ॥ (२४।२)