स प्राङ्मुखो राजगृहाद् अभिनिर्याय वीर्यवान् । (१।१)

ह्रादिनीं दूरपारां च प्रत्यक्स्रोतस्तरंगिणीम् । (१।२)

शतद्रूम् अतरच् छ्रीमान् नदीम् इक्ष्वाकुनन्दनः ॥ (१।३)

एलाधाने नदीं तीर्त्वा प्राप्य चापरपर्पटान् । (२।१)

शिलाम् आकुर्वतीं तीर्त्वा आग्नेयं शल्यकर्तनम् ॥ (२।२)

सत्यसंधः शुचिः श्रीमान् प्रेक्षमाणः शिलावहाम् । (३।१)

अत्ययात् स महाशैलान् वनं चैत्ररथं प्रति ॥ (३।२)

वेगिनीं च कुलिङ्गाख्यां ह्रादिनीं पर्वतावृताम् । (४।१)

यमुनां प्राप्य संतीर्णो बलम् आश्वासयत् तदा ॥ (४।२)

शीतीकृत्य तु गात्राणि क्लान्तान् आश्वास्य वाजिनः । (५।१)

तत्र स्नात्वा च पीत्वा च प्रायाद् आदाय चोदकम् ॥ (५।२)

राजपुत्रो महारण्यम् अनभीक्ष्णोपसेवितम् । (६।१)

भद्रो भद्रेण यानेन मारुतः खम् इवात्ययात् ॥ (६।२)

तोरणं दक्षिणार्धेन जम्बूप्रस्थम् उपागमत् । (७।१)

वरूथं च ययौ रम्यं ग्रामं दशरथात्मजः ॥ (७।२)

तत्र रम्ये वने वासं कृत्वासौ प्राङ्मुखो ययौ । (८।१)

उद्यानम् उज्जिहानायाः प्रियका यत्र पादपाः ॥ (८।२)

सालांस् तु प्रियकान् प्राप्य शीघ्रान् आस्थाय वाजिनः । (९।१)

अनुज्ञाप्याथ भरतो वाहिनीं त्वरितो ययौ ॥ (९।२)

वासं कृत्वा सर्वतीर्थे तीर्त्वा चोत्तानिकां नदीम् । (१०।१)

अन्या नदीश् च विविधाः पार्वतीयैस् तुरंगमैः ॥ (१०।२)

हस्तिपृष्ठकम् आसाद्य कुटिकाम् अत्यवर्तत । (११।१)

ततार च नरव्याघ्रो लौहित्ये स कपीवतीम् । (११।२)

एकसाले स्थाणुमतीं विनते गोमतीं नदीम् ॥ (११।३)

कलिङ्गनगरे चापि प्राप्य सालवनं तदा । (१२।१)

भरतः क्षिप्रम् आगच्छत् सुपरिश्रान्तवाहनः ॥ (१२।२)

वनं च समतीत्याशु शर्वर्याम् अरुणोदये । (१३।१)

अयोध्यां मनुना राज्ञा निर्मितां स ददर्श ह ॥ (१३।२)

तां पुरीं पुरुषव्याघ्रः सप्तरात्रोषितः पथि । (१४।१)

अयोध्याम् अग्रतो दृष्ट्वा रथे सारथिम् अब्रवीत् ॥ (१४।२)

एषा नातिप्रतीता मे पुण्योद्याना यशस्विनी । (१५।१)

अयोध्या दृश्यते दूरात् सारथे पाण्डुमृत्तिका ॥ (१५।२)

यज्वभिर् गुणसम्पन्नैर् ब्राह्मणैर् वेदपारगैः । (१६।१)

भूयिष्ठम् ऋद्धैर् आकीर्णा राजर्षिवरपालिता ॥ (१६।२)

अयोध्यायां पुरा शब्दः श्रूयते तुमुलो महान् । (१७।१)

समन्तान् नरनारीणां तम् अद्य न शृणोम्य् अहम् ॥ (१७।२)

उद्यानानि हि सायाह्ने क्रीडित्वोपरतैर् नरैः । (१८।१)

समन्ताद् विप्रधावद्भिः प्रकाशन्ते ममान्यदा ॥ (१८।२)

तान्य् अद्यानुरुदन्तीव परित्यक्तानि कामिभिः । (१९।१)

अरण्यभूतेव पुरी सारथे प्रतिभाति मे ॥ (१९।२)

न ह्य् अत्र यानैर् दृश्यन्ते न गजैर् न च वाजिभिः । (२०।१)

निर्यान्तो वाभियान्तो वा नरमुख्या यथापुरम् ॥ (२०।२)

अनिष्टानि च पापानि पश्यामि विविधानि च । (२१।१)

निमित्तान्य् अमनोज्ञानि तेन सीदति मे मनः ॥ (२१।२)

द्वारेण वैजयन्तेन प्राविशच् छ्रान्तवाहनः । (२२।१)

द्वाःस्थैर् उत्थाय विजयं पृष्टस् तैः सहितो ययौ ॥ (२२।२)

स त्व् अनेकाग्रहृदयो द्वाःस्थं प्रत्यर्च्य तं जनम् । (२३।१)

सूतम् अश्वपतेः क्लान्तम् अब्रवीत् तत्र राघवः ॥ (२३।२)

श्रुता नो यादृशाः पूर्वं नृपतीनां विनाशने । (२४।१)

आकारास् तान् अहं सर्वान् इह पश्यामि सारथे ॥ (२४।२)

मलिनं चाश्रुपूर्णाक्षं दीनं ध्यानपरं कृशम् । (२५।१)

सस्त्रीपुंसं च पश्यामि जनम् उत्कण्ठितं पुरे ॥ (२५।२)

इत्य् एवम् उक्त्वा भरतः सूतं तं दीनमानसः । (२६।१)

तान्य् अनिष्टान्य् अयोध्यायां प्रेक्ष्य राजगृहं ययौ । (२६।२)

तां शून्यशृङ्गाटकवेश्मरथ्यां रजोऽरुणद्वारकपाटयन्त्राम् । (२६।३)

दृष्ट्वा पुरीम् इन्द्रपुरीप्रकाशां दुःखेन सम्पूर्णतरो बभूव ॥ (२६।४)

बहूनि पश्यन् मनसो ऽप्रियाणि यान्य् अन्यदा नास्य पुरे बभूवुः । (२७।१)

अवाक्शिरा दीनमना न हृष्टः पितुर् महात्मा प्रविवेश वेश्म ॥ (२७।२)