ततो रामो महातेजा विस्मयात् पुनर् एव हि । (१।१)

उवाच प्रणतो वाक्यम् अगस्त्यम् ऋषिसत्तमम् ॥ (१।२)

भगवन् किं तदा लोकाः शून्या आसन् द्विजोत्तम । (२।१)

धर्षणां यत्र न प्राप्तो रावणो राक्षसेश्वरः ॥ (२।२)

उताहो हीनवीर्यास्ते बभूवुः पृथिवीक्षितः । (३।१)

बहिष्कृता वरास्त्रैश्च बहवो निर्जिता नृपाः ॥ (३।२)

राघवस्य वचः श्रुत्वा अगस्त्यो भगवान् ऋषिः । (४।१)

उवाच रामं प्रहसन् पितामह इवेश्वरम् ॥ (४।२)

स एवं बाधमानस्तु पार्थिवान् पार्थिवर्षभ । (५।१)

चचार रावणो राम पृथिव्यां पृथिवीपते ॥ (५।२)

ततो माहिष्मतीं नाम पुरीं स्वर्गपुरीप्रभाम् । (६।१)

सम्प्राप्तो यत्र सांनिध्यं परमं वसुरेतसः ॥ (६।२)

तुल्य आसीन्नृपस्तस्य प्रतापाद् वसुरेतसः । (७।१)

अर्जुनो नाम यस्याग्निः शरकुण्डे शयः सदा ॥ (७।२)

तम् एव दिवसं सो ऽथ हैहयाधिपतिर् बली । (८।१)

अर्जुनो नर्मदां रन्तुं गतः स्त्रीभिः सहेश्वरः ॥ (८।२)

रावणो राक्षसेन्द्रस्तु तस्यामात्यान् अपृच्छत । (९।१)

क्वार्जुनो वो नृपः सो ऽद्य शीघ्रम् आख्यातुम् अर्हथ ॥ (९।२)

रावणो ऽहम् अनुप्राप्तो युद्धेप्सुर् नृवरेण तु । (१०।१)

ममागमनम् अव्यग्रैर् युष्माभिः संनिवेद्यताम् ॥ (१०।२)

इत्येवं रावणेनोक्तास्ते ऽमात्याः सुविपश्चितः । (११।१)

अब्रुवन् राक्षसपतिम् असांनिध्यं महीपतेः ॥ (११।२)

श्रुत्वा विश्रवसः पुत्रः पौराणाम् अर्जुनं गतम् । (१२।१)

अपसृत्यागतो विन्ध्यं हिमवत्संनिभं गिरिम् ॥ (१२।२)

स तम् अभ्रम् इवाविष्टम् उद्भ्रान्तम् इव मेदिनीम् । (१३।१)

अपश्यद् रावणो विन्ध्यम् आलिखन्तम् इवाम्बरम् ॥ (१३।२)

सहस्रशिखरोपेतं सिंहाध्युषितकन्दरम् । (१४।१)

प्रपातपतितैः शीतैः साट्टहासम् इवाम्बुभिः ॥ (१४।२)

देवदानवगन्धर्वैः साप्सरोगणकिंनरैः । (१५।१)

सह स्त्रीभिः क्रीडमानैः स्वर्गभूतं महोच्छ्रयम् ॥ (१५।२)

नदीभिः स्यन्दमानाभिर् अगतिप्रतिमं जलम् । (१६।१)

स्फुटीभिश्चलजिह्वाभिर् वमन्तम् इव विष्ठितम् ॥ (१६।२)

उल्कावन्तं दरीवन्तं हिमवत्संनिभं गिरिम् । (१७।१)

पश्यमानस्ततो विन्ध्यं रावणो नर्मदां ययौ ॥ (१७।२)

चलोपलजलां पुण्यां पश्चिमोदधिगामिनीम् । (१८।१)

महिषैः सृमरैः सिंहैः शार्दूलर्क्षगजोत्तमैः । (१८।२)

उष्णाभितप्तैस्तृषितैः संक्षोभितजलाशयाम् ॥ (१८।३)

चक्रवाकैः सकारण्डैः सहंसजलकुक्कुटैः । (१९।१)

सारसैश्च सदामत्तैः कोकूजद्भिः समावृताम् ॥ (१९।२)

फुल्लद्रुमकृतोत्तंसां चक्रवाकयुगस्तनीम् । (२०।१)

विस्तीर्णपुलिनश्रोणीं हंसावलिसुमेखलाम् ॥ (२०।२)

पुष्परेण्वनुलिप्ताङ्गीं जलफेनामलांशुकाम् । (२१।१)

जलावगाहसंस्पर्शां फुल्लोत्पलशुभेक्षणाम् ॥ (२१।२)

पुष्पकाद् अवरुह्याशु नर्मदां सरितां वराम् । (२२।१)

इष्टाम् इव वरां नारीम् अवगाह्य दशाननः ॥ (२२।२)

स तस्याः पुलिने रम्ये नानाकुसुमशोभिते । (२३।१)

उपोपविष्टः सचिवैः सार्धं राक्षसपुंगवः । (२३।२)

नर्मदादर्शजं हर्षम् आप्तवान् राक्षसेश्वरः ॥ (२३।३)

ततः सलीलं प्रहसन् रावणो राक्षसाधिपः । (२४।१)

उवाच सचिवांस्तत्र मारीचशुकसारणान् ॥ (२४।२)

एष रश्मिसहस्रेण जगत् कृत्वेव काञ्चनम् । (२५।१)

तीक्ष्णतापकरः सूर्यो नभसो मध्यम् आस्थितः । (२५।२)

माम् आसीनं विदित्वेह चन्द्रायति दिवाकरः ॥ (२५।३)

नर्मदाजलशीतश्च सुगन्धिः श्रमनाशनः । (२६।१)

मद्भयाद् अनिलो ह्येष वात्यसौ सुसमाहितः ॥ (२६।२)

इयं चापि सरिच्छ्रेष्ठा नर्मदा नर्मवर्धिनी । (२७।१)

लीनमीनविहंगोर्मिः सभयेवाङ्गना स्थिता ॥ (२७।२)

तद् भवन्तः क्षताः शस्त्रैर् नृपैर् इन्द्रसमैर् युधि । (२८।१)

चन्दनस्य रसेनेव रुधिरेण समुक्षिताः ॥ (२८।२)

ते यूयम् अवगाहध्वं नर्मदां शर्मदां नृणाम् । (२९।१)

महापद्ममुखा मत्ता गङ्गाम् इव महागजाः ॥ (२९।२)

अस्यां स्नात्वा महानद्यां पाप्मानं विप्रमोक्ष्यथ ॥ (३०।१)

अहम् अप्यत्र पुलिने शरदिन्दुसमप्रभे । (३१।१)

पुष्पोपहारं शनकैः करिष्यामि उमापतेः ॥ (३१।२)

रावणेनैवम् उक्तास्तु मारीचशुकसारणाः । (३२।१)

समहोदरधूम्राक्षा नर्मदाम् अवगाहिरे ॥ (३२।२)

राक्षसेन्द्रगजैस्तैस्तु क्षोभ्यते नर्मदा नदी । (३३।१)

वामनाञ्जनपद्माद्यैर् गङ्गा इव महागजैः ॥ (३३।२)

ततस्ते राक्षसाः स्नात्वा नर्मदाया वराम्भसि । (३४।१)

उत्तीर्य पुष्पाण्याजह्रुर् बल्यर्थं रावणस्य तु ॥ (३४।२)

नर्मदापुलिने रम्ये शुभ्राभ्रसदृशप्रभे । (३५।१)

राक्षसेन्द्रैर् मुहूर्तेन कृतः पुष्पमयो गिरिः ॥ (३५।२)

पुष्पेषूपहृतेष्वेव रावणो राक्षसेश्वरः । (३६।१)

अवतीर्णो नदीं स्नातुं गङ्गाम् इव महागजः ॥ (३६।२)

तत्र स्नात्वा च विधिवज्जप्त्वा जप्यम् अनुत्तमम् । (३७।१)

नर्मदासलिलात् तस्माद् उत्ततार स रावणः ॥ (३७।२)

रावणं प्राञ्जलिं यान्तम् अन्वयुः सप्तराक्षसाः । (३८।१)

यत्र यत्र स याति स्म रावणो राक्षसाधिपः । (३८।२)

जाम्बूनदमयं लिङ्गं तत्र तत्र स्म नीयते ॥ (३८।३)

वालुकावेदिमध्ये तु तल्लिङ्गं स्थाप्य रावणः । (३९।१)

अर्चयामास गन्धैश्च पुष्पैश्चामृतगन्धिभिः ॥ (३९।२)

ततः सताम् आर्तिहरं हरं परं वरप्रदं चन्द्रमयूखभूषणम् । (४०।१)

समर्चयित्वा स निशाचरो जगौ प्रसार्य हस्तान् प्रणनर्त चायतान् ॥ (४०।२)