रामो ऽपि रात्रिशेषेण तेनैव महद् अन्तरम् । (१।१)

जगाम पुरुषव्याघ्रः पितुर् आज्ञाम् अनुस्मरन् ॥ (१।२)

तथैव गच्छतस् तस्य व्यपायाद् रजनी शिवा । (२।१)

उपास्य स शिवां संध्यां विषयान्तं व्यगाहत ॥ (२।२)

ग्रामान् विकृष्टसीमांस् तान् पुष्पितानि वनानि च । (३।१)

पश्यन्न् अतिययौ शीघ्रं शरैर् इव हयोत्तमैः ॥ (३।२)

शृण्वन् वाचो मनुष्याणां ग्रामसंवासवासिनाम् । (४।१)

राजानं धिग् दशरथं कामस्य वशम् आगतम् ॥ (४।२)

हा नृशंसाद्य कैकेयी पापा पापानुबन्धिनी । (५।१)

तीक्ष्णा संभिन्नमर्यादा तीक्ष्णे कर्मणि वर्तते ॥ (५।२)

या पुत्रम् ईदृशं राज्ञः प्रवासयति धार्मिकम् । (६।१)

वनवासे महाप्राज्ञं सानुक्रोशम् अतन्द्रितम् ॥ (६।२)

एता वाचो मनुष्याणां ग्रामसंवासवासिनाम् । (७।१)

शृण्वन्न् अतिययौ वीरः कोसलान् कोसलेश्वरः ॥ (७।२)

ततो वेदश्रुतिं नाम शिववारिवहां नदीम् । (८।१)

उत्तीर्याभिमुखः प्रायाद् अगस्त्याध्युषितां दिशम् ॥ (८।२)

गत्वा तु सुचिरं कालं ततः शीतजलां नदीम् । (९।१)

गोमतीं गोयुतानूपाम् अतरत् सागरंगमाम् ॥ (९।२)

गोमतीं चाप्य् अतिक्रम्य राघवः शीघ्रगैर् हयैः । (१०।१)

मयूरहंसाभिरुतां ततार स्यन्दिकां नदीम् ॥ (१०।२)

स महीं मनुना राज्ञा दत्ताम् इक्ष्वाकवे पुरा । (११।१)

स्फीतां राष्ट्रावृतां रामो वैदेहीम् अन्वदर्शयत् ॥ (११।२)

सूत इत्य् एव चाभाष्य सारथिं तम् अभीक्ष्णशः । (१२।१)

हंसमत्तस्वरः श्रीमान् उवाच पुरुषर्षभः ॥ (१२।२)

कदाहं पुनर् आगम्य सरय्वाः पुष्पिते वने । (१३।१)

मृगयां पर्यटिष्यामि मात्रा पित्रा च संगतः ॥ (१३।२)

नात्यर्थम् अभिकाङ्क्षामि मृगयां सरयूवने । (१४।१)

रतिर् ह्य् एषातुला लोके राजर्षिगणसंमता ॥ (१४।२)

स तम् अध्वानम् ऐक्ष्वाकः सूतं मधुरया गिरा । (१५।१)

तं तम् अर्थम् अभिप्रेत्य ययौ वाक्यम् उदीरयन् ॥ (१५।२)