वाल्मीकिनैवम् उक्तस्तु राघवः प्रत्यभाषत । (१।१)

प्राञ्जलिर् जगतो मध्ये दृष्ट्वा तां देववर्णिनीम् ॥ (१।२)

एवम् एतन्महाभाग यथा वदसि धर्मवित् । (२।१)

प्रत्ययो हि मम ब्रह्मंस्तव वाक्यैर् अकल्मषैः ॥ (२।२)

प्रत्ययो हि पुरा दत्तो वैदेह्या सुरसंनिधौ । (३।१)

सेयं लोकभयाद् ब्रह्मन्न् अपापेत्यभिजानता । (३।२)

परित्यक्ता मया सीता तद् भवान् क्षन्तुम् अर्हति ॥ (३।३)

जानामि चेमौ पुत्रौ मे यमजातौ कुशीलवौ । (४।१)

शुद्धायां जगतो मध्ये मैथिल्यां प्रीतिर् अस्तु मे ॥ (४।२)

अभिप्रायं तु विज्ञाय रामस्य सुरसत्तमाः । (५।१)

पितामहं पुरस्कृत्य सर्व एव समागताः ॥ (५।२)

आदित्या वसवो रुद्रा विश्वे देवा मरुद्गणाः । (६।१)

अश्विनाव् ऋषिगन्धर्वा अप्सराणां गणास्तथा । (६।२)

साध्याश्च देवाः सर्वे ते सर्वे च परमर्षयः ॥ (६।३)

ततो वायुः शुभः पुण्यो दिव्यगन्धो मनोरमः । (७।१)

तं जनौघं सुरश्रेष्ठो ह्लादयामास सर्वतः ॥ (७।२)

तद् अद्भुतम् इवाचिन्त्यं निरीक्षन्ते समाहिताः । (८।१)

मानवाः सर्वराष्ट्रेभ्यः पूर्वं कृतयुगे यथा ॥ (८।२)

सर्वान् समागतान् दृष्ट्वा सीता काषायवासिनी । (९।१)

अब्रवीत् प्राञ्जलिर् वाक्यम् अधोदृष्टिर् अवाङ्मुखी ॥ (९।२)

यथाहं राघवाद् अन्यं मनसापि न चिन्तये । (१०।१)

तथा मे माधवी देवी विवरं दातुम् अर्हति ॥ (१०।२)

तथा शपन्त्यां वैदेह्यां प्रादुरासीत् तद् अद्भुतम् । (११।१)

भूतलाद् उत्थितं दिव्यं सिंहासनम् अनुत्तमम् ॥ (११।२)

ध्रियमाणं शिरोभिस्तन्नागैर् अमितविक्रमैः । (१२।१)

दिव्यं दिव्येन वपुषा सर्वरत्नविभूषितम् ॥ (१२।२)

तस्मिंस्तु धरणी देवी बाहुभ्यां गृह्य मैथिलीम् । (१३।१)

स्वागतेनाभिनन्द्यैनाम् आसने चोपवेशयत् ॥ (१३।२)

ताम् आसनगतां दृष्ट्वा प्रविशन्तीं रसातलम् । (१४।१)

पुण्यवृष्टिर् अविच्छिन्ना दिव्या सीताम् अवाकिरत् ॥ (१४।२)

साधुकारश्च सुमहान् देवानां सहसोत्थितः । (१५।१)

साधु साध्विति वै सीते यस्यास्ते शीलम् ईदृशम् ॥ (१५।२)

एवं बहुविधा वाचो ह्यन्तरिक्षगताः सुराः । (१६।१)

व्याजह्रुर् हृष्टमनसो दृष्ट्वा सीताप्रवेशनम् ॥ (१६।२)

यज्ञवाटगताश् चापि मुनयः सर्व एव ते । (१७।१)

राजानश्च नरव्याघ्रा विस्मयान्नोपरेमिरे ॥ (१७।२)

अन्तरिक्षे च भूमौ च सर्वे स्थावरजङ्गमाः । (१८।१)

दानवाश्च महाकायाः पाताले पन्नगाधिपाः ॥ (१८।२)

केचिद् विनेदुः संहृष्टाः केचिद् ध्यानपरायणाः । (१९।१)

केचिद् रामं निरीक्षन्ते केचित् सीताम् अचेतनाः ॥ (१९।२)

सीताप्रवेशनं दृष्ट्वा तेषाम् आसीत् समागमः । (२०।१)

तं मुहूर्तम् इवात्यर्थं सर्वं संमोहितं जगत् ॥ (२०।२)