एवम् उक्तो हनुमता रामो दशरथात्मजः । (१।१)

तं मणिं हृदये कृत्वा प्ररुरोद सलक्ष्मणः ॥ (१।२)

तं तु दृष्ट्वा मणिश्रेष्ठं राघवः शोककर्शितः । (२।१)

नेत्राभ्याम् अश्रुपूर्णाभ्यां सुग्रीवम् इदम् अब्रवीत् ॥ (२।२)

यथैव धेनुः स्रवति स्नेहाद् वत्सस्य वत्सला । (३।१)

तथा ममापि हृदयं मणिरत्नस्य दर्शनात् ॥ (३।२)

मणिरत्नम् इदं दत्तं वैदेह्याः श्वशुरेण मे । (४।१)

वधूकाले यथा बद्धम् अधिकं मूर्ध्नि शोभते ॥ (४।२)

अयं हि जलसम्भूतो मणिः प्रवरपूजितः । (५।१)

यज्ञे परमतुष्टेन दत्तः शक्रेण धीमता ॥ (५।२)

इमं दृष्ट्वा मणिश्रेष्ठं तथा तातस्य दर्शनम् । (६।१)

अद्यास्म्यवगतः सौम्य वैदेहस्य तथा विभोः ॥ (६।२)

अयं हि शोभते तस्याः प्रियाया मूर्ध्नि मे मणिः । (७।१)

अद्यास्य दर्शनेनाहं प्राप्तां ताम् इव चिन्तये ॥ (७।२)

किम् आह सीता वैदेही ब्रूहि सौम्य पुनः पुनः । (८।१)

परासुम् इव तोयेन सिञ्चन्ती वाक्यवारिणा ॥ (८।२)

इतस्तु किं दुःखतरं यद् इमं वारिसंभवम् । (९।१)

मणिं पश्यामि सौमित्रे वैदेहीम् आगतं विना ॥ (९।२)

चिरं जीवति वैदेही यदि मासं धरिष्यति । (१०।१)

क्षणं सौम्य न जीवेयं विना ताम् असितेक्षणाम् ॥ (१०।२)

नय माम् अपि तं देशं यत्र दृष्टा मम प्रिया । (११।१)

न तिष्ठेयं क्षणम् अपि प्रवृत्तिम् उपलभ्य च ॥ (११।२)

कथं सा मम सुश्रोणी भीरुभीरुः सती तदा । (१२।१)

भयावहानां घोराणां मध्ये तिष्ठति रक्षसाम् ॥ (१२।२)

शारदस्तिमिरोन्मुखो नूनं चन्द्र इवाम्बुदैः । (१३।१)

आवृतं वदनं तस्या न विराजति राक्षसैः ॥ (१३।२)

किम् आह सीता हनुमंस्तत्त्वतः कथयस्व मे । (१४।१)

एतेन खलु जीविष्ये भेषजेनातुरो यथा ॥ (१४।२)

मधुरा मधुरालापा किम् आह मम भामिनी । (१५।१)

मद्विहीना वरारोहा हनुमन् कथयस्व मे । (१५।२)

दुःखाद् दुःखतरं प्राप्य कथं जीवति जानकी ॥ (१५।३)