ताम् एवं ब्रुवतीं तारां ताराधिपनिभाननाम् । (१।१)

वाली निर्भर्त्सयामास वचनं चेदम् अब्रवीत् ॥ (१।२)

गर्जतो ऽस्य च संरम्भं भ्रातुः शत्रोर् विशेषतः । (२।१)

मर्षयिष्याम्य् अहं केन कारणेन वरानने ॥ (२।२)

अधर्षितानां शूराणां समरेष्व् अनिवर्तिनाम् । (३।१)

धर्षणामर्षणं भीरु मरणाद् अतिरिच्यते ॥ (३।२)

सोढुं न च समर्थो ऽहं युद्धकामस्य संयुगे । (४।१)

सुग्रीवस्य च संरम्भं हीनग्रीवस्य गर्जतः ॥ (४।२)

न च कार्यो विषादस् ते राघवं प्रति मत्कृते । (५।१)

धर्मज्ञश् च कृतज्ञश् च कथं पापं करिष्यति ॥ (५।२)

निवर्तस्व सह स्त्रीभिः कथं भूयो ऽनुगच्छसि । (६।१)

सौहृदं दर्शितं तारे मयि भक्तिः कृता त्वया ॥ (६।२)

प्रतियोत्स्याम्य् अहं गत्वा सुग्रीवं जहि सम्भ्रमम् । (७।१)

दर्पं चास्य विनेष्यामि न च प्राणैर् विमोक्ष्यते ॥ (७।२)

शापितासि मम प्राणैर् निवर्तस्व जयेन च । (८।१)

अहं जित्वा निवर्तिष्ये तम् अलं भ्रातरं रणे ॥ (८।२)

तं तु तारा परिष्वज्य वालिनं प्रियवादिनी । (९।१)

चकार रुदती मन्दं दक्षिणा सा प्रदक्षिणम् ॥ (९।२)

ततः स्वस्त्ययनं कृत्वा मन्त्रवद् विजयैषिणी । (१०।१)

अन्तःपुरं सह स्त्रीभिः प्रविष्टा शोकमोहिता ॥ (१०।२)

प्रविष्टायां तु तारायां सह स्त्रीभिः स्वम् आलयम् । (११।१)

नगरान् निर्ययौ क्रुद्धो महासर्प इव श्वसन् ॥ (११।२)

स निःश्वस्य महावेगो वाली परमरोषणः । (१२।१)

सर्वतश् चारयन् दृष्टिं शत्रुदर्शनकाङ्क्षया ॥ (१२।२)

स ददर्श ततः श्रीमान् सुग्रीवं हेमपिङ्गलम् । (१३।१)

सुसंवीतम् अवष्टब्धं दीप्यमानम् इवानलम् ॥ (१३।२)

स तं दृष्ट्वा महावीर्यं सुग्रीवं पर्यवस्थितम् । (१४।१)

गाढं परिदधे वासो वाली परमरोषणः ॥ (१४।२)

स वाली गाढसंवीतो मुष्टिम् उद्यम्य वीर्यवान् । (१५।१)

सुग्रीवम् एवाभिमुखो ययौ योद्धुं कृतक्षणः ॥ (१५।२)

श्लिष्टमुष्टिं समुद्यम्य संरब्धतरम् आगतः । (१६।१)

सुग्रीवो ऽपि समुद्दिश्य वालिनं हेममालिनम् ॥ (१६।२)

तं वाली क्रोधताम्राक्षः सुग्रीवं रणपण्डितम् । (१७।१)

आपतन्तं महावेगम् इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (१७।२)

एष मुष्टिर् मया बद्धो गाढः सुनिहिताङ्गुलिः । (१८।१)

मया वेगविमुक्तस् ते प्राणान् आदाय यास्यति ॥ (१८।२)

एवम् उक्तस् तु सुग्रीवः क्रुद्धो वालिनम् अब्रवीत् । (१९।१)

तवैव च हरन् प्राणान् मुष्टिः पततु मूर्धनि ॥ (१९।२)

ताडितस् तेन संक्रुद्धः समभिक्रम्य वेगतः । (२०।१)

अभवच् छोणितोद्गारी सोत्पीड इव पर्वतः ॥ (२०।२)

सुग्रीवेण तु निःसङ्गं सालम् उत्पाट्य तेजसा । (२१।१)

गात्रेष्व् अभिहतो वाली वज्रेणेव महागिरिः ॥ (२१।२)

स तु वाली प्रचरितः सालताडनविह्वलः । (२२।१)

गुरुभारसमाक्रान्ता सागरे नौर् इवाभवत् ॥ (२२।२)

तौ भीमबलविक्रान्तौ सुपर्णसमवेगिनौ । (२३।१)

प्रवृद्धौ घोरवपुषौ चन्द्रसूर्याव् इवाम्बरे ॥ (२३।२)

वालिना भग्नदर्पस् तु सुग्रीवो मन्दविक्रमः । (२४।१)

वालिनं प्रति सामर्षो दर्शयामास लाघवम् ॥ (२४।२)

ततो धनुषि संधाय शरम् आशीविषोपमम् । (२५।१)

राघवेण महाबाणो वालिवक्षसि पातितः ॥ (२५।२)

ततस्तेन महातेजा वीर्योत्सिक्तः कपीश्वरः । (२६।१)

वेगेनाभिहतो वाली निपपात महीतले ॥ (२६।२)

अथोक्षितः शोणिततोयविस्रवैः सुपुष्पिताशोक इवानिलोद्धतः । (२७।१)

विचेतनो वासवसूनुर् आहवे प्रभ्रंशितेन्द्रध्वजवत् क्षितिं गतः ॥ (२७।२)