अभिषिक्ते तु सुग्रीवे प्रविष्टे वानरे गुहाम् । (१।१)

आजगाम सह भ्रात्रा रामः प्रस्रवणं गिरिम् ॥ (१।२)

शार्दूलमृगसंघुष्टं सिंहैर् भीमरवैर् वृतम् । (२।१)

नानागुल्मलतागूढं बहुपादपसंकुलम् ॥ (२।२)

ऋक्षवानरगोपुच्छैर् मार्जारैश् च निषेवितम् । (३।१)

मेघराशिनिभं शैलं नित्यं शुचिजलाश्रयम् ॥ (३।२)

तस्य शैलस्य शिखरे महतीम् आयतां गुहाम् । (४।१)

प्रत्यगृह्णत वासार्थं रामः सौमित्रिणा सह ॥ (४।२)

अवसत् तत्र धर्मात्मा राघवः सहलक्ष्मणः । (५।१)

बहुदृश्यदरीकुञ्जे तस्मिन् प्रस्रवणे गिरौ ॥ (५।२)

सुसुखे ऽपि बहुद्रव्ये तस्मिन् हि धरणीधरे । (६।१)

वसतस् तस्य रामस्य रतिर् अल्पापि नाभवत् । (६।२)

हृतां हि भार्यां स्मरतः प्राणेभ्यो ऽपि गरीयसीम् ॥ (६।३)

उदयाभ्युदितं दृष्ट्वा शशाङ्कं च विशेषतः । (७।१)

आविवेश न तं निद्रा निशासु शयनं गतम् ॥ (७।२)

तत्समुत्थेन शोकेन बाष्पोपहतचेतसम् । (८।१)

तं शोचमानं काकुत्स्थं नित्यं शोकपरायणम् । (८।२)

तुल्यदुःखो ऽब्रवीद् भ्राता लक्ष्मणो ऽनुनयन् वचः ॥ (८।३)

अलं वीर व्यथां गत्वा न त्वं शोचितुम् अर्हसि । (९।१)

शोचतो ह्य् अवसीदन्ति सर्वार्था विदितं हि ते ॥ (९।२)

भवान् क्रियापरो लोके भवान् देवपरायणः । (१०।१)

आस्तिको धर्मशीलश् च व्यवसायी च राघव ॥ (१०।२)

न ह्य् अव्यवसितः शत्रुं राक्षसं तं विशेषतः । (११।१)

समर्थस् त्वं रणे हन्तुं विक्रमैर् जिह्मकारिणम् ॥ (११।२)

समुन्मूलय शोकं त्वं व्यवसायं स्थिरं कुरु । (१२।१)

ततः सपरिवारं तं निर्मूलं कुरु राक्षसम् ॥ (१२।२)

पृथिवीम् अपि काकुत्स्थ ससागरवनाचलाम् । (१३।१)

परिवर्तयितुं शक्तः किम् अङ्ग पुन रावणम् ॥ (१३।२)

अहं तु खलु ते वीर्यं प्रसुप्तं प्रतिबोधये । (१४।१)

दीप्तैर् आहुतिभिः काले भस्मच्छन्नम् इवानलम् ॥ (१४।२)

लक्ष्मणस्य तु तद् वाक्यं प्रतिपूज्य हितं शुभम् । (१५।१)

राघवः सुहृदं स्निग्धम् इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (१५।२)

वाच्यं यद् अनुरक्तेन स्निग्धेन च हितेन च । (१६।१)

सत्यविक्रमयुक्तेन तद् उक्तं लक्ष्मण त्वया ॥ (१६।२)

एष शोकः परित्यक्तः सर्वकार्यावसादकः । (१७।१)

विक्रमेष्व् अप्रतिहतं तेजः प्रोत्साहयाम्य् अहम् ॥ (१७।२)

शरत्कालं प्रतीक्षे ऽहम् इयं प्रावृड् उपस्थिता । (१८।१)

ततः सराष्ट्रं सगणं राक्षसं तं निहन्म्य् अहम् ॥ (१८।२)

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा हृष्टो रामस्य लक्ष्मणः । (१९।१)

पुनर् एवाब्रवीद् वाक्यं सौमित्रिर् मित्रनन्दनः ॥ (१९।२)

एतत् ते सदृशं वाक्यम् उक्तं शत्रुनिबर्हण । (२०।१)

इदानीम् असि काकुत्स्थ प्रकृतिं स्वाम् उपागतः ॥ (२०।२)

विज्ञाय ह्य् आत्मनो वीर्यं तथ्यं भवितुम् अर्हसि । (२१।१)

एतत् सदृशम् उक्तं ते श्रुतस्याभिजनस्य च ॥ (२१।२)

तस्मात् पुरुषशार्दूल चिन्तयञ् शत्रुनिग्रहम् । (२२।१)

वर्षारात्रम् अनुप्राप्तम् अतिक्रामय राघव ॥ (२२।२)

नियम्य कोपं प्रतिपाल्यतां शरत् क्षमस्व मासांश् चतुरो मया सह । (२३।१)

वसाचले ऽस्मिन् मृगराजसेविते संवर्धयञ् शत्रुवधे समुद्यतः ॥ (२३।२)