ब्रुवद्भिर् एवम् ऋषिभिः काकुत्स्थो वाक्यम् अब्रवीत् । (१।१)

किं कार्यं ब्रूत भवतां भयं नाशयितास्मि वः ॥ (१।२)

तथा वदति काकुत्स्थे भार्गवो वाक्यम् अब्रवीत् । (२।१)

भयं नः शृणु यन्मूलं देशस्य च नरेश्वर ॥ (२।२)

पूर्वं कृतयुगे राम दैतेयः सुमहाबलः । (३।१)

लोलापुत्रो ऽभवज्ज्येष्ठो मधुर् नाम महासुरः ॥ (३।२)

ब्रह्मण्यश्च शरण्यश्च बुद्ध्या च परिनिष्ठितः । (४।१)

सुरैश्च परमोदारैः प्रीतिस्तस्यातुलाभवत् ॥ (४।२)

स मधुर् वीर्यसम्पन्नो धर्मे च सुसमाहितः । (५।१)

बहुमानाच्च रुद्रेण दत्तस्तस्याद्भुतो वरः ॥ (५।२)

शूलं शूलाद् विनिष्कृष्य महावीर्यं महाप्रभम् । (६।१)

ददौ महात्मा सुप्रीतो वाक्यं चैतद् उवाच ह ॥ (६।२)

त्वयायम् अतुलो धर्मो मत्प्रसादात् कृतः शुभः । (७।१)

प्रीत्या परमया युक्तो ददाम्यायुधम् उत्तमम् ॥ (७।२)

यावत् सुरैश्च विप्रैश्च न विरुध्येर् महासुर । (८।१)

तावच्छूलं तवेदं स्याद् अन्यथा नाशम् आप्नुयात् ॥ (८।२)

यश्च त्वाम् अभियुञ्जीत युद्धाय विगतज्वरः । (९।१)

तं शूलं भस्मसात् कृत्वा पुनर् एष्यति ते करम् ॥ (९।२)

एवं रुद्राद् वरं लब्ध्वा भूय एव महासुरः । (१०।१)

प्रणिपत्य महादेवं वाक्यम् एतद् उवाच ह ॥ (१०।२)

भगवन्मम वंशस्य शूलम् एतद् अनुत्तमम् । (११।१)

भवेत् तु सततं देव सुराणाम् ईश्वरो ह्यसि ॥ (११।२)

तं ब्रुवाणं मधुं देवः सर्वभूतपतिः शिवः । (१२।१)

प्रत्युवाच महादेवो नैतद् एवं भविष्यति ॥ (१२।२)

मा भूत् ते विफला वाणी मत्प्रासादकृता शुभा । (१३।१)

भवतः पुत्रम् एकं तु शूलम् एतद् गमिष्यति ॥ (१३।२)

यावत् करस्थः शूलो ऽयं भविष्यति सुतस्य ते । (१४।१)

अवध्यः सर्वभूतानां शूलहस्तो भविष्यति ॥ (१४।२)

एवं मधुवरं लब्ध्वा देवात् सुमहद् अद्भुतम् । (१५।१)

भवनं चासुरश्रेष्ठः कारयामास सुप्रभम् ॥ (१५।२)

तस्य पत्नी महाभागा प्रिया कुम्भीनसी हि या । (१६।१)

विश्वासयोर् अपत्यं सा ह्यनलायां महाप्रभा ॥ (१६।२)

तस्याः पुत्रो महावीर्यो लवणो नाम दारुणः । (१७।१)

बाल्यात् प्रभृति दुष्टात्मा पापान्येव समाचरत् ॥ (१७।२)

तं पुत्रं दुर्विनीतं तु दृष्ट्वा दुःखसमन्वितः । (१८।१)

मधुः स शोकम् आपेदे न चैनं किंचिद् अब्रवीत् ॥ (१८।२)

स विहाय इमं लोकं प्रविष्टो वरुणालयम् । (१९।१)

शूलं निवेश्य लवणे वरं तस्मै न्यवेदयत् ॥ (१९।२)

स प्रभावेन शूलस्य दौरात्म्येनात्मनस्तथा । (२०।१)

संतापयति लोकांस्त्रीन् विशेषेण तु तापसान् ॥ (२०।२)

एवंप्रभावो लवणः शूलं चैव तथाविधम् । (२१।१)

श्रुत्वा प्रमाणं काकुत्स्थ त्वं हि नः परमा गतिः ॥ (२१।२)

बहवः पार्थिवा राम भयार्तैर् ऋषिभिः पुरा । (२२।१)

अभयं याचिता वीर त्रातारं न च विद्महे ॥ (२२।२)

ते वयं रावणं श्रुत्वा हतं सबलवाहनम् । (२३।१)

त्रातारं विद्महे राम नान्यं भुवि नराधिपम् । (२३।२)

तत् परित्रातुम् इच्छामो लवणाद् भयपीडिताः ॥ (२३।३)