इति प्रतिसमादिष्टो हनूमान्मारुतात्मजः । (१।१)

प्रविवेश पुरीं लङ्कां पूज्यमानो निशाचरैः ॥ (१।२)

प्रविश्य तु महातेजा रावणस्य निवेशनम् । (२।१)

ददर्श शशिना हीनां सातङ्काम् इव रोहिणीम् ॥ (२।२)

निभृतः प्रणतः प्रह्वः सो ऽभिगम्याभिवाद्य च । (३।१)

रामस्य वचनं सर्वम् आख्यातुम् उपचक्रमे ॥ (३।२)

वैदेहि कुशली रामः ससुग्रीवः सलक्ष्मणः । (४।१)

कुशलं चाह सिद्धार्थो हतशत्रुर् अरिंदमः ॥ (४।२)

विभीषणसहायेन रामेण हरिभिः सह । (५।१)

निहतो रावणो देवि लक्ष्मणस्य नयेन च ॥ (५।२)

पृष्ट्वा च कुशलं रामो वीरस्त्वां रघुनन्दनः । (६।१)

अब्रवीत् परमप्रीतः कृतार्थेनान्तरात्मना ॥ (६।२)

प्रियम् आख्यामि ते देवि त्वां तु भूयः सभाजये । (७।१)

दिष्ट्या जीवसि धर्मज्ञे जयेन मम संयुगे ॥ (७।२)

लब्धो नो विजयः सीते स्वस्था भव गतव्यथा । (८।१)

रावणः स हतः शत्रुर् लङ्का चेयं वशे स्थिता ॥ (८।२)

मया ह्यलब्धनिद्रेण धृतेन तव निर्जये । (९।१)

प्रतिज्ञैषा विनिस्तीर्णा बद्ध्वा सेतुं महोदधौ ॥ (९।२)

संभ्रमश्च न कर्तव्यो वर्तन्त्या रावणालये । (१०।१)

विभीषणविधेयं हि लङ्कैश्वर्यम् इदं कृतम् ॥ (१०।२)

तद् आश्वसिहि विश्वस्ता स्वगृहे परिवर्तसे । (११।१)

अयं चाभ्येति संहृष्टस्त्वद्दर्शनसमुत्सुकः ॥ (११।२)

एवम् उक्ता समुत्पत्य सीता शशिनिभानना । (१२।१)

प्रहर्षेणावरुद्धा सा व्याजहार न किंचन ॥ (१२।२)

अब्रवीच्च हरिश्रेष्ठः सीताम् अप्रतिजल्पतीम् । (१३।१)

किं त्वं चिन्तयसे देवि किं च मां नाभिभाषसे ॥ (१३।२)

एवम् उक्ता हनुमता सीता धर्मे व्यवस्थिता । (१४।१)

अब्रवीत् परमप्रीता हर्षगद्गदया गिरा ॥ (१४।२)

प्रियम् एतद् उपश्रुत्य भर्तुर् विजयसंश्रितम् । (१५।१)

प्रहर्षवशम् आपन्ना निर्वाक्यास्मि क्षणान्तरम् ॥ (१५।२)

न हि पश्यामि सदृशं चिन्तयन्ती प्लवंगम । (१६।१)

मत्प्रियाख्यानकस्येह तव प्रत्यभिनन्दनम् ॥ (१६।२)

न च पश्यामि तत् सौम्य पृथिव्याम् अपि वानर । (१७।१)

सदृशं मत्प्रियाख्याने तव दातुं भवेत् समम् ॥ (१७।२)

हिरण्यं वा सुवर्णं वा रत्नानि विविधानि च । (१८।१)

राज्यं वा त्रिषु लोकेषु नैतद् अर्हति भाषितुम् ॥ (१८।२)

एवम् उक्तस्तु वैदेह्या प्रत्युवाच प्लवंगमः । (१९।१)

प्रगृहीताञ्जलिर् वाक्यं सीतायाः प्रमुखे स्थितः ॥ (१९।२)

भर्तुः प्रियहिते युक्ते भर्तुर् विजयकाङ्क्षिणि । (२०।१)

स्निग्धम् एवंविधं वाक्यं त्वम् एवार्हसि भाषितुम् ॥ (२०।२)

तवैतद् वचनं सौम्ये सारवत् स्निग्धम् एव च । (२१।१)

रत्नौघाद् विविधाच्चापि देवराज्याद् विशिष्यते ॥ (२१।२)

अर्थतश्च मया प्राप्ता देवराज्यादयो गुणाः । (२२।१)

हतशत्रुं विजयिनं रामं पश्यामि यत् स्थितम् ॥ (२२।२)

इमास्तु खलु राक्षस्यो यदि त्वम् अनुमन्यसे । (२३।१)

हन्तुम् इच्छाम्यहं सर्वा याभिस्त्वं तर्जिता पुरा ॥ (२३।२)

क्लिश्यन्तीं पतिदेवां त्वाम् अशोकवनिकां गताम् । (२४।१)

घोररूपसमाचाराः क्रूराः क्रूरतरेक्षणाः ॥ (२४।२)

राक्षस्यो दारुणकथा वरम् एतं प्रयच्छ मे । (२५।१)

इच्छामि विविधैर् घातैर् हन्तुम् एताः सुदारुणाः ॥ (२५।२)

मुष्टिभिः पाणिभिश्चैव चरणैश्चैव शोभने । (२६।१)

घोरैर् जानुप्रहारैश्च दशनानां च पातनैः ॥ (२६।२)

भक्षणैः कर्णनासानां केशानां लुञ्चनैस्तथा । (२७।१)

भृशं शुष्कमुखीभिश्च दारुणैर् लङ्घनैर् हतैः ॥ (२७।२)

एवंप्रकारैर् बहुभिर् विप्रकारैर् यशस्विनि । (२८।१)

हन्तुम् इच्छाम्यहं देवि तवेमाः कृतकिल्बिषाः ॥ (२८।२)

एवम् उक्ता हनुमता वैदेही जनकात्मजा । (२९।१)

उवाच धर्मसहितं हनूमन्तं यशस्विनी ॥ (२९।२)

राजसंश्रयवश्यानां कुर्वतीनां पराज्ञया । (३०।१)

विधेयानां च दासीनां कः कुप्येद् वानरोत्तम ॥ (३०।२)

भाग्यवैषम्ययोगेन पुरा दुश्चरितेन च । (३१।१)

मयैतत् प्राप्यते सर्वं स्वकृतं ह्युपभुज्यते ॥ (३१।२)

प्राप्तव्यं तु दशायोगान्मयैतद् इति निश्चितम् । (३२।१)

दासीनां रावणस्याहं मर्षयामीह दुर्बला ॥ (३२।२)

आज्ञप्ता रावणेनैता राक्षस्यो माम् अतर्जयन् । (३३।१)

हते तस्मिन्न कुर्युर् हि तर्जनं वानरोत्तम ॥ (३३।२)

अयं व्याघ्रसमीपे तु पुराणो धर्मसंहितः । (३४।१)

ऋक्षेण गीतः श्लोको मे तं निबोध प्लवंगम ॥ (३४।२)

न परः पापम् आदत्ते परेषां पापकर्मणाम् । (३५।१)

समयो रक्षितव्यस्तु सन्तश्चारित्रभूषणाः ॥ (३५।२)

पापानां वा शुभानां वा वधार्हाणां प्लवंगम । (३६।१)

कार्यं कारुण्यम् आर्येण न कश्चिन्नापराध्यति ॥ (३६।२)

लोकहिंसाविहाराणां रक्षसां कामरूपिणाम् । (३७।१)

कुर्वताम् अपि पापानि नैव कार्यम् अशोभनम् ॥ (३७।२)

एवम् उक्तस्तु हनुमान् सीतया वाक्यकोविदः । (३८।१)

प्रत्युवाच ततः सीतां रामपत्नीं यशस्विनीम् ॥ (३८।२)

युक्ता रामस्य भवती धर्मपत्नी यशस्विनी । (३९।१)

प्रतिसंदिश मां देवि गमिष्ये यत्र राघवः ॥ (३९।२)

एवम् उक्ता हनुमता वैदेही जनकात्मजा । (४०।१)

अब्रवीद् द्रष्टुम् इच्छामि भर्तारं वानरोत्तम ॥ (४०।२)

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा हनुमान् पवनात्मजः । (४१।१)

हर्षयन्मैथिलीं वाक्यम् उवाचेदं महाद्युतिः ॥ (४१।२)

पूर्णचन्द्राननं रामं द्रक्ष्यस्यार्ये सलक्ष्मणम् । (४२।१)

स्थिरमित्रं हतामित्रं शचीव त्रिदशेश्वरम् ॥ (४२।२)

ताम् एवम् उक्त्वा राजन्तीं सीतां साक्षाद् इव श्रियम् । (४३।१)

आजगाम महावेगो हनूमान् यत्र राघवः ॥ (४३।२)