तथा तु तं समादिश्य भ्रातरं रघुनन्दनः । (१।१)

बबन्धासिं महातेजा जाम्बूनदमयत्सरुम् ॥ (१।२)

ततस् त्र्यवनतं चापम् आदायात्मविभूषणम् । (२।१)

आबध्य च कलापौ द्वौ जगामोदग्रविक्रमः ॥ (२।२)

तं वञ्चयानो राजेन्द्रम् आपतन्तं निरीक्ष्य वै । (३।१)

बभूवान्तर्हितस् त्रासात् पुनः संदर्शने ऽभवत् ॥ (३।२)

बद्धासिर् धनुर् आदाय प्रदुद्राव यतो मृगः । (४।१)

तं स पश्यति रूपेण द्योतमानम् इवाग्रतः ॥ (४।२)

अवेक्ष्यावेक्ष्य धावन्तं धनुष्पाणिर् महावने । (५।१)

अतिवृत्तम् इषोः पाताल् लोभयानं कदाचन ॥ (५।२)

शङ्कितं तु समुद्भ्रान्तम् उत्पतन्तम् इवाम्बरे । (६।१)

दृश्यमानम् अदृश्यं च नवोद्देशेषु केषुचित् ॥ (६।२)

छिन्नाभ्रैर् इव संवीतं शारदं चन्द्रमण्डलम् । (७।१)

मुहूर्ताद् एव ददृशे मुहुर् दूरात् प्रकाशते ॥ (७।२)

दर्शनादर्शनेनैव सो ऽपाकर्षत राघवम् । (८।१)

आसीत् क्रुद्धस् तु काकुत्स्थो विवशस् तेन मोहितः ॥ (८।२)

अथावतस्थे सुश्रान्तश् छायाम् आश्रित्य शाद्वले । (९।१)

मृगैः परिवृतो वन्यैर् अदूरात् प्रत्यदृश्यत ॥ (९।२)

दृष्ट्वा रामो महातेजास् तं हन्तुं कृतनिश्चयः । (१०।१)

संधाय सुदृढे चापे विकृष्य बलवद् बली ॥ (१०।२)

तम् एव मृगम् उद्दिश्य ज्वलन्तम् इव पन्नगम् । (११।१)

मुमोच ज्वलितं दीप्तम् अस्त्रब्रह्मविनिर्मितम् ॥ (११।२)

स भृशं मृगरूपस्य विनिर्भिद्य शरोत्तमः । (१२।१)

मारीचस्यैव हृदयं बिभेदाशनिसंनिभः ॥ (१२।२)

तालमात्रम् अथोत्पत्य न्यपतत् स शरातुरः । (१३।१)

व्यनदद् भैरवं नादं धरण्याम् अल्पजीवितः । (१३।२)

म्रियमाणस् तु मारीचो जहौ तां कृत्रिमां तनुम् ॥ (१३।३)

सम्प्राप्तकालम् आज्ञाय चकार च ततः स्वरम् । (१४।१)

सदृशं राघवस्यैव हा सीते लक्ष्मणेति च ॥ (१४।२)

तेन मर्मणि निर्विद्धः शरेणानुपमेन हि । (१५।१)

मृगरूपं तु तत् त्यक्त्वा राक्षसं रूपम् आत्मनः । (१५।२)

चक्रे स सुमहाकायो मारीचो जीवितं त्यजन् ॥ (१५।३)

ततो विचित्रकेयूरः सर्वाभरणभूषितः । (१६।१)

हेममाली महादंष्ट्रो राक्षसो ऽभूच् छराहतः ॥ (१६।२)

तं दृष्ट्वा पतितं भूमौ राक्षसं घोरदर्शनम् । (१७।१)

जगाम मनसा सीतां लक्ष्मणस्य वचः स्मरन् ॥ (१७।२)

हा सीते लक्ष्मणेत्य् एवम् आक्रुश्य तु महास्वरम् । (१८।१)

ममार राक्षसः सो ऽयं श्रुत्वा सीता कथं भवेत् ॥ (१८।२)

लक्ष्मणश् च महाबाहुः काम् अवस्थां गमिष्यति । (१९।१)

इति संचिन्त्य धर्मात्मा रामो हृष्टतनूरुहः ॥ (१९।२)

तत्र रामं भयं तीव्रम् आविवेश विषादजम् । (२०।१)

राक्षसं मृगरूपं तं हत्वा श्रुत्वा च तत्स्वरम् ॥ (२०।२)

निहत्य पृषतं चान्यं मांसम् आदाय राघवः । (२१।१)

त्वरमाणो जनस्थानं ससाराभिमुखस् तदा ॥ (२१।२)