ततः क्रोधसमाविष्टं संरब्धं तम् उपागतम् । (१।१)

अहं प्रसादयांचक्रे भ्रातरं प्रियकाम्यया ॥ (१।२)

दिष्ट्यासि कुशली प्राप्तो निहतश् च त्वया रिपुः । (२।१)

अनाथस्य हि मे नाथस् त्वम् एको ऽनाथनन्दनः ॥ (२।२)

इदं बहुशलाकं ते पूर्णचन्द्रम् इवोदितम् । (३।१)

छत्त्रं सवालव्यजनं प्रतीच्छस्व मयोद्यतम् ॥ (३।२)

त्वम् एव राजा मानार्हः सदा चाहं यथापुरा । (४।१)

न्यासभूतम् इदं राज्यं तव निर्यातयाम्य् अहम् ॥ (४।२)

मा च रोषं कृथाः सौम्य मयि शत्रुनिबर्हण । (५।१)

याचे त्वां शिरसा राजन् मया बद्धो ऽयम् अञ्जलिः ॥ (५।२)

बलाद् अस्मि समागम्य मन्त्रिभिः पुरवासिभिः । (६।१)

राजभावे नियुक्तो ऽहं शून्यदेशजिगीषया ॥ (६।२)

स्निग्धम् एवं ब्रुवाणं मां स तु निर्भर्त्स्य वानरः । (७।१)

धिक् त्वाम् इति च माम् उक्त्वा बहु तत् तद् उवाच ह ॥ (७।२)

प्रकृतीश् च समानीय मन्त्रिणश् चैव संमतान् । (८।१)

माम् आह सुहृदां मध्ये वाक्यं परमगर्हितम् ॥ (८।२)

विदितं वो यथा रात्रौ मायावी स महासुरः । (९।१)

मां समाह्वयत क्रूरो युद्धाकाङ्क्षी सुदुर्मतिः ॥ (९।२)

तस्य तद् गर्जितं श्रुत्वा निःसृतो ऽहं नृपालयात् । (१०।१)

अनुयातश् च मां तूर्णम् अयं भ्राता सुदारुणः ॥ (१०।२)

स तु दृष्ट्वैव मां रात्रौ सद्वितीयं महाबलः । (११।१)

प्राद्रवद् भयसंत्रस्तो वीक्ष्यावां तम् अनुद्रुतौ । (११।२)

अनुद्रुतस् तु वेगेन प्रविवेश महाबिलम् ॥ (११।३)

तं प्रविष्टं विदित्वा तु सुघोरं सुमहद् बिलम् । (१२।१)

अयम् उक्तो ऽथ मे भ्राता मया तु क्रूरदर्शनः ॥ (१२।२)

अहत्वा नास्ति मे शक्तिः प्रतिगन्तुम् इतः पुरीम् । (१३।१)

बिलद्वारि प्रतीक्ष त्वं यावद् एनं निहन्म्य् अहम् ॥ (१३।२)

स्थितो ऽयम् इति मत्वा तु प्रविष्टो ऽहं दुरासदम् । (१४।१)

तं च मे मार्गमाणस्य गतः संवत्सरस् तदा ॥ (१४।२)

स तु दृष्टो मया शत्रुर् अनिर्वेदाद् भयावहः । (१५।१)

निहतश् च मया तत्र सो ऽसुरो बन्धुभिः सह ॥ (१५।२)

तस्यास्यात् तु प्रवृत्तेन रुधिरौघेण तद् बिलम् । (१६।१)

पूर्णम् आसीद् दुराक्रामं स्तनतस् तस्य भूतले ॥ (१६।२)

सूदयित्वा तु तं शत्रुं विक्रान्तं दुन्दुभेः सुतम् । (१७।१)

निष्क्रामन्न् एव पश्यामि बिलस्य पिहितं मुखम् ॥ (१७।२)

विक्रोशमानस्य तु मे सुग्रीवेति पुनः पुनः । (१८।१)

यदा प्रतिवचो नास्ति ततो ऽहं भृशदुःखितः ॥ (१८।२)

पादप्रहारैस् तु मया बहुशस् तद् विदारितम् । (१९।१)

ततो ऽहं तेन निष्क्रम्य यथा पुनर् उपागतः ॥ (१९।२)

तत्रानेनास्मि संरुद्धो राज्यं मार्गयतात्मनः । (२०।१)

सुग्रीवेण नृशंसेन विस्मृत्य भ्रातृसौहृदम् ॥ (२०।२)

एवम् उक्त्वा तु मां तत्र वस्त्रेणैकेन वानरः । (२१।१)

तदा निर्वासयामास वाली विगतसाध्वसः ॥ (२१।२)

तेनाहम् अपविद्धश् च हृतदारश् च राघव । (२२।१)

तद्भयाच् च मही कृत्स्ना क्रान्तेयं सवनार्णवा ॥ (२२।२)

ऋश्यमूकं गिरिवरं भार्याहरणदुःखितः । (२३।१)

प्रविष्टो ऽस्मि दुराधर्षं वालिनः कारणान्तरे ॥ (२३।२)

एतत् ते सर्वम् आख्यातं वैरानुकथनं महत् । (२४।१)

अनागसा मया प्राप्तं व्यसनं पश्य राघव ॥ (२४।२)

वालिनस् तु भयार्तस्य सर्वलोकाभयंकर । (२५।१)

कर्तुम् अर्हसि मे वीर प्रसादं तस्य निग्रहात् ॥ (२५।२)

एवम् उक्तः स तेजस्वी धर्मज्ञो धर्मसंहितम् । (२६।१)

वचनं वक्तुम् आरेभे सुग्रीवं प्रहसन्न् इव ॥ (२६।२)

अमोघाः सूर्यसंकाशा ममेमे निशिताः शराः । (२७।१)

तस्मिन् वालिनि दुर्वृत्ते पतिष्यन्ति रुषान्विताः ॥ (२७।२)

यावत् तं न हि पश्येयं तव भार्यापहारिणम् । (२८।१)

तावत् स जीवेत् पापात्मा वाली चारित्रदूषकः ॥ (२८।२)

आत्मानुमानात् पश्यामि मग्नं त्वां शोकसागरे । (२९।१)

त्वाम् अहं तारयिष्यामि कामं प्राप्स्यसि पुष्कलम् ॥ (२९।२)