कथां कथयतां तेषां जयं चाकाङ्क्षतां शुभम् । (१।१)

व्यतीता रजनी शीघ्रं शत्रुघ्नस्य महात्मनः ॥ (१।२)

ततः प्रभाते विमले तस्मिन् काले स राक्षसः । (२।१)

निर्गतस्तु पुराद् वीरो भक्षाहारप्रचोदितः ॥ (२।२)

एतस्मिन्न् अन्तरे शूरः शत्रुघ्नो यमुनां नदीम् । (३।१)

तीर्त्वा मधुपुरद्वारि धनुष्पाणिर् अतिष्ठत ॥ (३।२)

ततो ऽर्धदिवसे प्राप्ते क्रूरकर्मा स राक्षसः । (४।१)

आगच्छद् बहुसहस्रं प्राणिनाम् उद्वहन् भरम् ॥ (४।२)

ततो ददर्श शत्रुघ्नं स्थितं द्वारि धृतायुधम् । (५।१)

तम् उवाच ततो रक्षः किम् अनेन करिष्यसि ॥ (५।२)

ईदृशानां सहस्राणि सायुधानां नराधम । (६।१)

भक्षितानि मया रोषात् कालम् आकाङ्क्षसे नु किम् ॥ (६।२)

आहारश्चाप्यसंपूर्णो ममायं पुरुषाधम । (७।१)

स्वयं प्रविष्टो नु मुखं कथम् आसाद्य दुर्मते ॥ (७।२)

तस्यैवं भाषमाणस्य हसतश्च मुहुर् मुहुः । (८।१)

शत्रुघ्नो वीर्यसम्पन्नो रोषाद् अश्रूण्यवर्तयत् ॥ (८।२)

तस्य रोषाभिभूतस्य शत्रुघ्नस्य महात्मनः । (९।१)

तेजोमया मरीच्यस्तु सर्वगात्रैर् विनिष्पतन् ॥ (९।२)

उवाच च सुसंक्रुद्धः शत्रुघ्नस्तं निशाचरम् । (१०।१)

योद्धुम् इच्छामि दुर्बुद्धे द्वन्द्वयुद्धं त्वया सह ॥ (१०।२)

पुत्रो दशरथस्याहं भ्राता रामस्य धीमतः । (११।१)

शत्रुघ्नो नाम शत्रुघ्नो वधाकाङ्क्षी तवागतः ॥ (११।२)

तस्य मे युद्धकामस्य द्वन्द्वयुद्धं प्रदीयताम् । (१२।१)

शत्रुस्त्वं सर्वजीवानां न मे जीवन् गमिष्यसि ॥ (१२।२)

तस्मिंस्तथा ब्रुवाणे तु राक्षसः प्रहसन्न् इव । (१३।१)

प्रत्युवाच नरश्रेष्ठं दिष्ट्या प्राप्तो ऽसि दुर्मते ॥ (१३।२)

मम मातृष्वसुर् भ्राता रावणो नाम राक्षसः । (१४।१)

हतो रामेण दुर्बुद्धे स्त्रीहेतोः पुरुषाधम ॥ (१४।२)

तच्च सर्वं मया क्षान्तं रावणस्य कुलक्षयम् । (१५।१)

अवज्ञां पुरतः कृत्वा मया यूयं विशेषतः ॥ (१५।२)

न हताश्च हि मे सर्वे परिभूतास्तृणं यथा । (१६।१)

भूतश्चैव भविष्याश्च यूयं च पुरुषाधमाः ॥ (१६।२)

तस्य ते युद्धकामस्य युद्धं दास्यामि दुर्मते । (१७।१)

ईप्सितं यादृशं तुभ्यं सज्जये यावद् आयुधम् ॥ (१७।२)

तम् उवाचाथ शत्रुघ्नः क्व मे जीवन् गमिष्यसि । (१८।१)

दुर्बलो ऽप्यागतः शत्रुर् न मोक्तव्यः कृतात्मना ॥ (१८।२)

यो हि विक्लवया बुद्ध्या प्रसरं शत्रवे ददौ । (१९।१)

स हतो मन्दबुद्धित्वाद् यथा कापुरुषस्तथा ॥ (१९।२)