रामो बहून्यहान्येव तद् गीतं परमाद्भुतम् । (१।१)

शुश्राव मुनिभिः सार्धं राजभिः सह वानरैः ॥ (१।२)

तस्मिन् गीते तु विज्ञाय सीतापुत्रौ कुशीलवौ । (२।१)

तस्याः परिषदो मध्ये रामो वचनम् अब्रवीत् ॥ (२।२)

मद्वचो ब्रूत गच्छध्वम् इति भगवतो ऽन्तिकम् ॥ (३।१)

यदि शुद्धसमाचारा यदि वा वीतकल्मषा । (४।१)

करोत्विहात्मनः शुद्धिम् अनुमान्य महामुनिम् ॥ (४।२)

छन्दं मुनेस्तु विज्ञाय सीतायाश्च मनोगतम् । (५।१)

प्रत्ययं दातुकामायास्ततः शंसत मे लघु ॥ (५।२)

श्वः प्रभाते तु शपथं मैथिली जनकात्मजा । (६।१)

करोतु परिषन्मध्ये शोधनार्थं ममेह च ॥ (६।२)

श्रुत्वा तु राघवस्यैतद् वचः परमम् अद्भुतम् । (७।१)

दूताः सम्प्रययुर् वाटं यत्रास्ते मुनिपुंगवः ॥ (७।२)

ते प्रणम्य महात्मानं ज्वलन्तम् अमितप्रभम् । (८।१)

ऊचुस्ते रामवाक्यानि मृदूनि मधुराणि च ॥ (८।२)

तेषां तद् भाषितं श्रुत्वा रामस्य च मनोगतम् । (९।१)

विज्ञाय सुमहातेजा मुनिर् वाक्यम् अथाब्रवीत् ॥ (९।२)

एवं भवतु भद्रं वो यथा तुष्यति राघवः । (१०।१)

तथा करिष्यते सीता दैवतं हि पतिः स्त्रियाः ॥ (१०।२)

तथोक्ता मुनिना सर्वे रामदूता महौजसः । (११।१)

प्रत्येत्य राघवं सर्वे मुनिवाक्यं बभाषिरे ॥ (११।२)

ततः प्रहृष्टः काकुत्स्थः श्रुत्वा वाक्यं महात्मनः । (१२।१)

ऋषींस्तत्र समेतांश्च राज्ञश्चैवाभ्यभाषत ॥ (१२।२)

भगवन्तः सशिष्या वै सानुगश्च नराधिपाः । (१३।१)

पश्यन्तु सीताशपथं यश्चैवान्यो ऽभिकाङ्क्षते ॥ (१३।२)

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा राघवस्य महात्मनः । (१४।१)

सर्वेषाम् ऋषिमुख्यानां साधुवादो महान् अभूत् ॥ (१४।२)

राजानश्च महात्मानः प्रशंसन्ति स्म राघवम् । (१५।१)

उपपन्नं नरश्रेष्ठ त्वय्येव भुवि नान्यतः ॥ (१५।२)

एवं विनिश्चयं कृत्वा श्वोभूत इति राघवः । (१६।१)

विसर्जयामास तदा सर्वांस्ताञ् शत्रुसूदनः ॥ (१६।२)