तद् द्रुमाणां शिलानां च वर्षं प्राणहरं महत् । (१।१)

प्रतिजग्राह धर्मात्मा राघवस् तीक्ष्णसायकैः ॥ (१।२)

प्रतिगृह्य च तद् वरं निमीलित इवर्षभः । (२।१)

रामः क्रोधं परं भेजे वधार्थं सर्वरक्षसाम् ॥ (२।२)

ततः क्रोधसमाविष्टः प्रदीप्त इव तेजसा । (३।१)

शरैर् अभ्यकिरत् सैन्यं सर्वतः सहदूषणम् ॥ (३।२)

ततः सेनापतिः क्रुद्धो दूषणः शत्रुदूषणः । (४।१)

जग्राह गिरिशृङ्गाभं परिघं रोमहर्षणम् ॥ (४।२)

वेष्टितं काञ्चनैः पट्टैर् देवसैन्याभिमर्दनम् । (५।१)

आयसैः शङ्कुभिस् तीक्ष्णैः कीर्णं परवसोक्षितम् ॥ (५।२)

वज्राशनिसमस्पर्शं परगोपुरदारणम् । (६।१)

तं महोरगसंकाशं प्रगृह्य परिघं रणे । (६।२)

दूषणो ऽभ्यपतद् रामं क्रूरकर्मा निशाचरः ॥ (६।३)

तस्याभिपतमानस्य दूषणस्य स राघवः । (७।१)

द्वाभ्यां शराभ्यां चिछेद सहस्ताभरणौ भुजौ ॥ (७।२)

भ्रष्टस् तस्य महाकायः पपात रणमूर्धनि । (८।१)

परिघश् छिन्नहस्तस्य शक्रध्वज इवाग्रतः ॥ (८।२)

स कराभ्यां विकीर्णाभ्यां पपात भुवि दूषणः । (९।१)

विषाणाभ्यां विशीर्णाभ्यां मनस्वीव महागजः ॥ (९।२)

दृष्ट्वा तं पतितं भूमौ दूषणं निहतं रणे । (१०।१)

साधु साध्व् इति काकुत्स्थं सर्वभूतान्य् अपूजयन् ॥ (१०।२)

एतस्मिन्न् अन्तरे क्रुद्धास् त्रयः सेनाग्रयायिनः । (११।१)

संहत्याभ्यद्रवन् रामं मृत्युपाशावपाशिताः । (११।२)

महाकपालः स्थूलाक्षः प्रमाथी च महाबलः ॥ (११।३)

महाकपालो विपुलं शूलम् उद्यम्य राक्षसः । (१२।१)

स्थूलाक्षः पट्टिशं गृह्य प्रमाथी च परश्वधम् ॥ (१२।२)

दृष्ट्वैवापततस् तांस् तु राघवः सायकैः शितैः । (१३।१)

तीक्ष्णाग्रैः प्रतिजग्राह सम्प्राप्तान् अतिथीन् इव ॥ (१३।२)

महाकपालस्य शिरश् चिछेद रघुनन्दनः । (१४।१)

असंख्येयैस् तु बाणौघैः प्रममाथ प्रमाथिनम् ॥ (१४।२)

स्थूलाक्षस्याक्षिणी तीक्ष्णैः पूरयामास सायकैः । (१५।१)

स पपात हतो भूमौ विटपीव महाद्रुमः ॥ (१५।२)

ततः पावकसंकाशैर् हेमवज्रविभूषितैः । (१६।१)

जघनशेषं तेजस्वी तस्य सैन्यस्य सायकैः ॥ (१६।२)

ते रुक्मपुङ्खा विशिखाः सधूमा इव पावकाः । (१७।१)

निजघ्नुस् तानि रक्षांसि वज्रा इव महाद्रुमान् ॥ (१७।२)

रक्षसां तु शतं रामः शतेनैकेन कर्णिना । (१८।१)

सहस्रं च सहस्रेण जघान रणमूर्धनि ॥ (१८।२)

तैर् भिन्नवर्माभरणाश् छिन्नभिन्नशरासनाः । (१९।१)

निपेतुः शोणितादिग्धा धरण्यां रजनीचराः ॥ (१९।२)

तैर् मुक्तकेशैः समरे पतितैः शोणितोक्षितैः । (२०।१)

आस्तीर्णा वसुधा कृत्स्ना महावेदिः कुशैर् इव ॥ (२०।२)

क्षणेन तु महाघोरं वनं निहतराक्षसम् । (२१।१)

बभूव निरयप्रख्यं मांसशोणितकर्दमम् ॥ (२१।२)

चतुर्दश सहस्राणि रक्षसां भीमकर्मणाम् । (२२।१)

हतान्य् एकेन रामेण मानुषेण पदातिना ॥ (२२।२)

तस्य सैन्यस्य सर्वस्य खरः शेषो महारथः । (२३।१)

राक्षसस् त्रिशिराश् चैव रामश् च रिपुसूदनः ॥ (२३।२)

ततस् तु तद् भीमबलं महाहवे समीक्ष्य रामेण हतं बलीयसा । (२४।१)

रथेन रामं महता खरस् ततः समाससादेन्द्र इवोद्यताशनिः ॥ (२४।२)