हतेषु तेषु पुत्रेषु दितिः परमदुःखिता । (१।१)

मारीचं काश्यपं राम भर्तारम् इदम् अब्रवीत् ॥ (१।२)

हतपुत्रास्मि भगवंस् तव पुत्रैर् महाबलैः । (२।१)

शक्रहन्तारम् इच्छामि पुत्रं दीर्घतपोऽर्जितम् ॥ (२।२)

साहं तपश् चरिष्यामि गर्भं मे दातुम् अर्हसि । (३।१)

ईदृशं शक्रहन्तारं त्वम् अनुज्ञातुम् अर्हसि ॥ (३।२)

तस्यास् तद्वचनं श्रुत्वा मारीचः काश्यपस् तदा । (४।१)

प्रत्युवाच महातेजा दितिं परमदुःखिताम् ॥ (४।२)

एवं भवतु भद्रं ते शुचिर् भव तपोधने । (५।१)

जनयिष्यसि पुत्रं त्वं शक्रहन्तारम् आहवे ॥ (५।२)

पूर्णे वर्षसहस्रे तु शुचिर् यदि भविष्यसि । (६।१)

पुत्रं त्रैलोक्यहन्तारं मत्तस् त्वं जनयिष्यसि ॥ (६।२)

एवम् उक्त्वा महातेजाः पाणिना स ममार्ज ताम् । (७।१)

समालभ्य ततः स्वस्तीत्य् उक्त्वा स तपसे ययौ ॥ (७।२)

गते तस्मिन् नरश्रेष्ठ दितिः परमहर्षिता । (८।१)

कुशप्लवनम् आसाद्य तपस् तेपे सुदारुणम् ॥ (८।२)

तपस् तस्यां हि कुर्वत्यां परिचर्यां चकार ह । (९।१)

सहस्राक्षो नरश्रेष्ठ परया गुणसम्पदा ॥ (९।२)

अग्निं कुशान् काष्ठम् अपः फलं मूलं तथैव च । (१०।१)

न्यवेदयत् सहस्राक्षो यच् चान्यद् अपि काङ्क्षितम् ॥ (१०।२)

गात्रसंवाहनैश् चैव श्रमापनयनैस् तथा । (११।१)

शक्रः सर्वेषु कालेषु दितिं परिचचार ह ॥ (११।२)

अथ वर्षसहस्रे तु दशोने रघुनन्दन । (१२।१)

दितिः परमसंप्रीता सहस्राक्षम् अथाब्रवीत् ॥ (१२।२)

तपश् चरन्त्या वर्षाणि दश वीर्यवतां वर । (१३।१)

अवशिष्टानि भद्रं ते भ्रातरं द्रक्ष्यसे ततः ॥ (१३।२)

तम् अहं त्वत्कृते पुत्र समाधास्ये जयोत्सुकम् । (१४।१)

त्रैलोक्यविजयं पुत्र सह भोक्ष्यसि विज्वरः ॥ (१४।२)

एवम् उक्त्वा दितिः शक्रं प्राप्ते मध्यं दिवाकरे । (१५।१)

निद्रयापहृता देवी पादौ कृत्वाथ शीर्षतः ॥ (१५।२)

दृष्ट्वा ताम् अशुचिं शक्रः पादतः कृतमूर्धजाम् । (१६।१)

शिरःस्थाने कृतौ पादौ जहास च मुमोद च ॥ (१६।२)

तस्याः शरीरविवरं विवेश च पुरंदरः । (१७।१)

गर्भं च सप्तधा राम बिभेद परमात्मवान् ॥ (१७।२)

भिद्यमानस् ततो गर्भो वज्रेण शतपर्वणा । (१८।१)

रुरोद सुस्वरं राम ततो दितिर् अबुध्यत ॥ (१८।२)

मा रुदो मा रुदश् चेति गर्भं शक्रो ऽभ्यभाषत । (१९।१)

बिभेद च महातेजा रुदन्तम् अपि वासवः ॥ (१९।२)

न हन्तव्यो न हन्तव्य इत्य् एवं दितिर् अब्रवीत् । (२०।१)

निष्पपात ततः शक्रो मातुर् वचनगौरवात् ॥ (२०।२)

प्राञ्जलिर् वज्रसहितो दितिं शक्रो ऽभ्यभाषत । (२१।१)

अशुचिर् देवि सुप्तासि पादयोः कृतमूर्धजा ॥ (२१।२)

तदन्तरम् अहं लब्ध्वा शक्रहन्तारम् आहवे । (२२।१)

अभिन्दं सप्तधा देवि तन् मे त्वं क्षन्तुम् अर्हसि ॥ (२२।२)