एवं संचिन्त्य विप्रेन्द्रो जगाम लघुविक्रमः । (१।१)

आख्यातुं तद् यथावृत्तं यमस्य सदनं प्रति ॥ (१।२)

अपश्यत् स यमं तत्र देवम् अग्निपुरस्कृतम् । (२।१)

विधानम् उपतिष्ठन्तं प्राणिनो यस्य यादृशम् ॥ (२।२)

स तु दृष्ट्वा यमः प्राप्तं महर्षिं तत्र नारदम् । (३।१)

अब्रवीत् सुखम् आसीनम् अर्घ्यम् आवेद्य धर्मतः ॥ (३।२)

कच्चित् क्षेमं नु देवर्षे कच्चिद् धर्मो न नश्यति । (४।१)

किम् आगमनकृत्यं ते देवगन्धर्वसेवित ॥ (४।२)

अब्रवीत् तु तदा वाक्यं नारदो भगवान् ऋषिः । (५।१)

श्रूयताम् अभिधास्यामि विधानं च विधीयताम् ॥ (५।२)

एष नाम्ना दशग्रीवः पितृराज निशाचरः । (६।१)

उपयाति वशं नेतुं विक्रमैस्त्वां सुदुर्जयम् ॥ (६।२)

एतेन कारणेनाहं त्वरितो ऽस्म्यागतः प्रभो । (७।१)

दण्डप्रहरणस्याद्य तव किं नु करिष्यति ॥ (७।२)

एतस्मिन्न् अन्तरे दूराद् अंशुमन्तम् इवोदितम् । (८।१)

ददृशे दिव्यम् आयान्तं विमानं तस्य रक्षसः ॥ (८।२)

तं देशं प्रभया तस्य पुष्पकस्य महाबलः । (९।१)

कृत्वा वितिमिरं सर्वं समीपं समवर्तत ॥ (९।२)

स त्वपश्यन्महाबाहुर् दशग्रीवस्ततस्ततः । (१०।१)

प्राणिनः सुकृतं कर्म भुञ्जानांश्चैव दुष्कृतम् ॥ (१०।२)

ततस्तान् वध्यमानांस्तु कर्मभिर् दुष्कृतैः स्वकैः । (११।१)

रावणो मोचयामास विक्रमेण बलाद् बली ॥ (११।२)

प्रेतेषु मुच्यमानेषु राक्षसेन बलीयसा । (१२।१)

प्रेतगोपाः सुसंरब्धा राक्षसेन्द्रम् अभिद्रवन् ॥ (१२।२)

ते प्रासैः परिघैः शूलैर् मुद्गरैः शक्तितोमरैः । (१३।१)

पुष्पकं समवर्षन्त शूराः शतसहस्रशः ॥ (१३।२)

तस्यासनानि प्रासादान् वेदिकास्तरणानि च । (१४।१)

पुष्पकस्य बभञ्जुस्ते शीघ्रं मधुकरा इव ॥ (१४।२)

देवनिष्ठानभूतं तद् विमानं पुष्पकं मृधे । (१५।१)

भज्यमानं तथैवासीद् अक्षयं ब्रह्मतेजसा ॥ (१५।२)

ततस्ते रावणामात्या यथाकामं यथाबलम् । (१६।१)

अयुध्यन्त महावीर्याः स च राजा दशाननः ॥ (१६।२)

ते तु शोणितदिग्धाङ्गाः सर्वशस्त्रसमाहताः । (१७।१)

अमात्या राक्षसेन्द्रस्य चक्रुर् आयोधनं महत् ॥ (१७।२)

अन्योन्यं च महाभागा जघ्नुः प्रहरणैर् युधि । (१८।१)

यमस्य च महत् सैन्यं राक्षसस्य च मन्त्रिणः ॥ (१८।२)

अमात्यांस्तांस्तु संत्यज्य राक्षसस्य महौजसः । (१९।१)

तम् एव समधावन्त शूलवर्षैर् दशाननम् ॥ (१९।२)

ततः शोणितदिग्धाङ्गः प्रहारैर् जर्जरीकृतः । (२०।१)

विमाने राक्षसश्रेष्ठः फुल्लाशोक इवाबभौ ॥ (२०।२)

स शूलानि गदाः प्रासाञ् शक्तितोमरसायकान् । (२१।१)

मुसलानि शिलावृक्षान्मुमोचास्त्रबलाद् बली ॥ (२१।२)

तांस्तु सर्वान् समाक्षिप्य तद् अस्त्रम् अपहत्य च । (२२।१)

जघ्नुस्ते राक्षसं घोरम् एकं शतसहस्रकः ॥ (२२।२)

परिवार्य च तं सर्वे शैलं मेघोत्करा इव । (२३।१)

भिन्दिपालैश्च शूलैश्च निरुच्छ्वासम् अकारयन् ॥ (२३।२)

विमुक्तकवचः क्रुद्धः सिक्तः शोणितविस्रवैः । (२४।१)

स पुष्पकं परित्यज्य पृथिव्याम् अवतिष्ठत ॥ (२४।२)

ततः स कार्मुकी बाणी पृथिव्यां राक्षसाधिपः । (२५।१)

लब्धसंज्ञो मुहूर्तेन क्रुद्धस्तस्थौ यथान्तकः ॥ (२५।२)

ततः पाशुपतं दिव्यम् अस्त्रं संधाय कार्मुके । (२६।१)

तिष्ठ तिष्ठेति तान् उक्त्वा तच्चापं व्यपकर्षत ॥ (२६।२)

ज्वालामाली स तु शरः क्रव्यादानुगतो रणे । (२७।१)

मुक्तो गुल्मान् द्रुमांश्चैव भस्म कृत्वा प्रधावति ॥ (२७।२)

ते तस्य तेजसा दग्धाः सैन्या वैवस्वतस्य तु । (२८।१)

रणे तस्मिन्निपतिता दावदग्धा नगा इव ॥ (२८।२)

ततः स सचिवैः सार्धं राक्षसो भीमविक्रमः । (२९।१)

ननाद सुमहानादं कम्पयन्न् इव मेदिनीम् ॥ (२९।२)