निविष्टायां तु सेनायाम् उत्सुको भरतस् तदा । (१।१)

जगाम भ्रातरं द्रष्टुं शत्रुघ्नम् अनुदर्शयन् ॥ (१।२)

ऋषिं वसिष्ठं संदिश्य मातॄन् मे शीघ्रम् आनय । (२।१)

इति त्वरितम् अग्रे स जगाम गुरुवत्सलः ॥ (२।२)

सुमन्त्रस् त्व् अपि शत्रुघ्नम् अदूराद् अन्वपद्यत । (३।१)

रामदर्शनजस् तर्षो भरतस्येव तस्य च ॥ (३।२)

गच्छन्न् एवाथ भरतस् तापसालयसंस्थिताम् । (४।१)

भ्रातुः पर्णकुटीं श्रीमान् उटजं च ददर्श ह ॥ (४।२)

शालायास् त्व् अग्रतस् तस्या ददर्श भरतस् तदा । (५।१)

काष्ठानि चावभग्नानि पुष्पाण्य् अवचितानि च ॥ (५।२)

ददर्श च वने तस्मिन् महतः संचयान् कृतान् । (६।१)

मृगाणां महिषाणां च करीषैः शीतकारणात् ॥ (६।२)

गच्छन् एव महाबाहुर् द्युतिमान् भरतस् तदा । (७।१)

शत्रुघ्नं चाब्रवीद्धृष्टस् तान् अमात्यांश् च सर्वशः ॥ (७।२)

मन्ये प्राप्ताः स्म तं देशं भरद्वाजो यम् अब्रवीत् । (८।१)

नातिदूरे हि मन्ये ऽहं नदीं मन्दाकिनीम् इतः ॥ (८।२)

उच्चैर् बद्धानि चीराणि लक्ष्मणेन भवेद् अयम् । (९।१)

अभिज्ञानकृतः पन्था विकाले गन्तुम् इच्छता ॥ (९।२)

इदं चोदात्तदन्तानां कुञ्जराणां तरस्विनाम् । (१०।१)

शैलपार्श्वे परिक्रान्तम् अन्योन्यम् अभिगर्जताम् ॥ (१०।२)

यम् एवाधातुम् इच्छन्ति तापसाः सततं वने । (११।१)

तस्यासौ दृश्यते धूमः संकुलः कृष्णवर्त्मनः ॥ (११।२)

अत्राहं पुरुषव्याघ्रं गुरुसत्कारकारिणम् । (१२।१)

आर्यं द्रक्ष्यामि संहृष्टो महर्षिम् इव राघवम् ॥ (१२।२)

अथ गत्वा मुहूर्तं तु चित्रकूटं स राघवः । (१३।१)

मन्दाकिनीम् अनुप्राप्तस् तं जनं चेदम् अब्रवीत् ॥ (१३।२)

जगत्यां पुरुषव्याघ्र आस्ते वीरासने रतः । (१४।१)

जनेन्द्रो निर्जनं प्राप्य धिङ्मे जन्म सजीवितम् ॥ (१४।२)

मत्कृते व्यसनं प्राप्तो लोकनाथो महाद्युतिः । (१५।१)

सर्वान् कामान् परित्यज्य वने वसति राघवः ॥ (१५।२)

इति लोकसमाक्रुष्टः पादेष्व् अद्य प्रसादयन् । (१६।१)

रामस्य निपतिष्यामि सीतायाश् च पुनः पुनः ॥ (१६।२)

एवं स विलपंस् तस्मिन् वने दशरथात्मजः । (१७।१)

ददर्श महतीं पुण्यां पर्णशालां मनोरमाम् ॥ (१७।२)

सालतालाश्वकर्णानां पर्णैर् बहुभिर् आवृताम् । (१८।१)

विशालां मृदुभिस्तीर्णां कुशैर् वेदिम् इवाध्वरे ॥ (१८।२)

शक्रायुधनिकाशैश् च कार्मुकैर् भारसाधनैः । (१९।१)

रुक्मपृष्ठैर् महासारैः शोभितां शत्रुबाधकैः ॥ (१९।२)

अर्करश्मिप्रतीकाशैर् घोरैस् तूणीगतैः शरैः । (२०।१)

शोभितां दीप्तवदनैः सर्पैर् भोगवतीम् इव ॥ (२०।२)

महारजतवासोभ्याम् असिभ्यां च विराजिताम् । (२१।१)

रुक्मबिन्दुविचित्राभ्यां चर्मभ्यां चापि शोभिताम् ॥ (२१।२)

गोधाङ्गुलित्रैर् आसक्तैश् चित्रैः काञ्चनभूषितैः । (२२।१)

अरिसंघैर् अनाधृष्यां मृगैः सिंहगुहाम् इव ॥ (२२।२)

प्रागुदक्स्रवणां वेदिं विशालां दीप्तपावकाम् । (२३।१)

ददर्श भरतस् तत्र पुण्यां रामनिवेशने ॥ (२३।२)

निरीक्ष्य स मुहूर्तं तु ददर्श भरतो गुरुम् । (२४।१)

उटजे रामम् आसीनं जटामण्डलधारिणम् ॥ (२४।२)

तं तु कृष्णाजिनधरं चीरवल्कलवाससम् । (२५।१)

ददर्श रामम् आसीनम् अभितः पावकोपमम् ॥ (२५।२)

सिंहस्कन्धं महाबाहुं पुण्डरीकनिभेक्षणम् । (२६।१)

पृथिव्याः सगरान्ताया भर्तारं धर्मचारिणम् ॥ (२६।२)

उपविष्टं महाबाहुं ब्रह्माणम् इव शाश्वतम् । (२७।१)

स्थण्डिले दर्भसंस्तीर्णे सीतया लक्ष्मणेन च ॥ (२७।२)

तं दृष्ट्वा भरतः श्रीमान् दुःखमोहपरिप्लुतः । (२८।१)

अभ्यधावत धर्मात्मा भरतः कैकयीसुतः ॥ (२८।२)

दृष्ट्वा च विललापार्तो बाष्पसंदिग्धया गिरा । (२९।१)

अशक्नुवन् धारयितुं धैर्याद् वचनम् अब्रवीत् ॥ (२९।२)

यः संसदि प्रकृतिभिर् भवेद् युक्त उपासितुम् । (३०।१)

वन्यैर् मृगैर् उपासीनः सो ऽयम् आस्ते ममाग्रजः ॥ (३०।२)

वासोभिर् बहुसाहस्रैर् यो महात्मा पुरोचितः । (३१।१)

मृगाजिने सो ऽयम् इह प्रवस्ते धर्मम् आचरन् ॥ (३१।२)

अधारयद् यो विविधाश् चित्राः सुमनसस् तदा । (३२।१)

सो ऽयं जटाभारम् इमं सहते राघवः कथम् ॥ (३२।२)

यस्य यज्ञैर् यथादिष्टैर् युक्तो धर्मस्य संचयः । (३३।१)

शरीरक्लेशसम्भूतं स धर्मं परिमार्गते ॥ (३३।२)

चन्दनेन महार्हेण यस्याङ्गम् उपसेवितम् । (३४।१)

मलेन तस्याङ्गम् इदं कथम् आर्यस्य सेव्यते ॥ (३४।२)

मन्निमित्तम् इदं दुःखं प्राप्तो रामः सुखोचितः । (३५।१)

धिग् जीवितं नृशंसस्य मम लोकविगर्हितम् ॥ (३५।२)

इत्य् एवं विलपन् दीनः प्रस्विन्नमुखपङ्कजः । (३६।१)

पादाव् अप्राप्य रामस्य पपात भरतो रुदन् ॥ (३६।२)

दुःखाभितप्तो भरतो राजपुत्रो महाबलः । (३७।१)

उक्त्वार्येति सकृद् दीनं पुनर् नोवाच किंचन ॥ (३७।२)

बाष्पापिहितकण्ठश् च प्रेक्ष्य रामं यशस्विनम् । (३८।१)

आर्येत्य् एवाभिसंक्रुश्य व्याहर्तुं नाशकत् ततः ॥ (३८।२)

शत्रुघ्नश् चापि रामस्य ववन्दे चरणौ रुदन् । (३९।१)

ताव् उभौ स समालिङ्ग्य रामो ऽप्य् अश्रूण्य् अवर्तयत् ॥ (३९।२)

ततः सुमन्त्रेण गुहेन चैव समीयतू राजसुताव् अरण्ये । (४०।१)

दिवाकरश् चैव निशाकरश् च यथाम्बरे शुक्रबृहस्पतिभ्याम् ॥ (४०।२)

तान् पार्थिवान् वारणयूथपाभान् समागतांस् तत्र महत्य् अरण्ये । (४१।१)

वनौकसस् ते ऽपि समीक्ष्य सर्वे ऽप्य् अश्रूण्य् अमुञ्चन् प्रविहाय हर्षम् ॥ (४१।२)