तप्यमाने तपो देवे देवाः सर्षिगणाः पुरा । (१।१)

सेनापतिम् अभीप्सन्तः पितामहम् उपागमन् ॥ (१।२)

ततो ऽब्रुवन् सुराः सर्वे भगवन्तं पितामहम् । (२।१)

प्रणिपत्य शुभं वाक्यं सेन्द्राः साग्निपुरोगमाः ॥ (२।२)

यो नः सेनापतिर् देव दत्तो भगवता पुरा । (३।१)

स तपः परम् आस्थाय तप्यते स्म सहोमया ॥ (३।२)

यद् अत्रानन्तरं कार्यं लोकानां हितकाम्यया । (४।१)

संविधत्स्व विधानज्ञ त्वं हि नः परमा गतिः ॥ (४।२)

देवतानां वचः श्रुत्वा सर्वलोकपितामहः । (५।१)

सान्त्वयन् मधुरैर् वाक्यैस् त्रिदशान् इदम् अब्रवीत् ॥ (५।२)

शैलपुत्र्या यद् उक्तं तन्न प्रजास्यथ पत्निषु । (६।१)

तस्या वचनम् अक्लिष्टं सत्यम् एव न संशयः ॥ (६।२)

इयम् आकाशगा गङ्गा यस्यां पुत्रं हुताशनः । (७।१)

जनयिष्यति देवानां सेनापतिम् अरिंदमम् ॥ (७।२)

ज्येष्ठा शैलेन्द्रदुहिता मानयिष्यति तं सुतम् । (८।१)

उमायास् तद् बहुमतं भविष्यति न संशयः ॥ (८।२)

तच् छ्रुत्वा वचनं तस्य कृतार्था रघुनन्दन । (९।१)

प्रणिपत्य सुराः सर्वे पितामहम् अपूजयन् ॥ (९।२)

ते गत्वा पर्वतं राम कैलासं धातुमण्डितम् । (१०।१)

अग्निं नियोजयामासुः पुत्रार्थं सर्वदेवताः ॥ (१०।२)

देवकार्यम् इदं देव समाधत्स्व हुताशन । (११।१)

शैलपुत्र्यां महातेजो गङ्गायां तेज उत्सृज ॥ (११।२)

देवतानां प्रतिज्ञाय गङ्गाम् अभ्येत्य पावकः । (१२।१)

गर्भं धारय वै देवि देवतानाम् इदं प्रियम् ॥ (१२।२)

इत्य् एतद् वचनं श्रुत्वा दिव्यं रूपम् अधारयत् । (१३।१)

स तस्या महिमां दृष्ट्वा समन्ताद् अवकीर्यत ॥ (१३।२)

समन्ततस् तदा देवीम् अभ्यषिञ्चत पावकः । (१४।१)

सर्वस्रोतांसि पूर्णानि गङ्गाया रघुनन्दन ॥ (१४।२)

तम् उवाच ततो गङ्गा सर्वदेवपुरोहितम् । (१५।१)

अशक्ता धारणे देव तव तेजः समुद्धतम् । (१५।२)

दह्यमानाग्निना तेन संप्रव्यथितचेतना ॥ (१५।३)

अथाब्रवीद् इदं गङ्गां सर्वदेवहुताशनः । (१६।१)

इह हैमवते पादे गर्भो ऽयं संनिवेश्यताम् ॥ (१६।२)

श्रुत्वा त्व् अग्निवचो गङ्गा तं गर्भम् अतिभास्वरम् । (१७।१)

उत्ससर्ज महातेजाः स्रोतोभ्यो हि तदानघ ॥ (१७।२)

यद् अस्या निर्गतं तस्मात् तप्तजाम्बूनदप्रभम् । (१८।१)

काञ्चनं धरणीं प्राप्तं हिरण्यम् अमलं शुभम् ॥ (१८।२)

ताम्रं कार्ष्णायसं चैव तैक्ष्ण्याद् एवाभिजायत । (१९।१)

मलं तस्याभवत् तत्र त्रपुसीसकम् एव च ॥ (१९।२)

तद् एतद् धरणीं प्राप्य नानाधातुर् अवर्धत ॥ (२०।१)

निक्षिप्तमात्रे गर्भे तु तेजोभिर् अभिरञ्जितम् । (२१।१)

सर्वं पर्वतसंनद्धं सौवर्णम् अभवद् वनम् ॥ (२१।२)

जातरूपम् इति ख्यातं तदा प्रभृति राघव । (२२।१)

सुवर्णं पुरुषव्याघ्र हुताशनसमप्रभम् ॥ (२२।२)

तं कुमारं ततो जातं सेन्द्राः सहमरुद्गणाः । (२३।१)

क्षीरसम्भावनार्थाय कृत्तिकाः समयोजयन् ॥ (२३।२)

ताः क्षीरं जातमात्रस्य कृत्वा समयम् उत्तमम् । (२४।१)

ददुः पुत्रो ऽयम् अस्माकं सर्वासाम् इति निश्चिताः ॥ (२४।२)

ततस् तु देवताः सर्वाः कार्त्तिकेय इति ब्रुवन् । (२५।१)

पुत्रस् त्रैलोक्यविख्यातो भविष्यति न संशयः ॥ (२५।२)

तेषां तद् वचनं श्रुत्वा स्कन्नं गर्भपरिस्रवे । (२६।१)

स्नापयन् परया लक्ष्म्या दीप्यमानम् इवानलम् ॥ (२६।२)

स्कन्द इत्य् अब्रुवन् देवाः स्कन्नं गर्भपरिस्रवात् । (२७।१)

कार्त्तिकेयं महाभागं काकुत्स्थ ज्वलनोपमम् ॥ (२७।२)

प्रादुर्भूतं ततः क्षीरं कृत्तिकानाम् अनुत्तमम् । (२८।१)

षण्णां षडाननो भूत्वा जग्राह स्तनजं पयः ॥ (२८।२)

गृहीत्वा क्षीरम् एकाह्ना सुकुमारवपुस् तदा । (२९।१)

अजयत् स्वेन वीर्येण दैत्यसैन्यगणान् विभुः ॥ (२९।२)

सुरसेनागणपतिं ततस् तम् अमलद्युतिम् । (३०।१)

अभ्यषिञ्चन् सुरगणाः समेत्याग्निपुरोगमाः ॥ (३०।२)

एष ते राम गङ्गाया विस्तरो ऽभिहितो मया । (३१।१)

कुमारसम्भवश् चैव धन्यः पुण्यस् तथैव च ॥ (३१।२)