सा राक्षसेन्द्रस्य वचो निशम्य तद् रावणस्याप्रियम् अप्रियार्ता । (१।१)

सीता वितत्रास यथा वनान्ते सिंहाभिपन्ना गजराजकन्या ॥ (१।२)

सा राक्षसीमध्यगता च भीरुर् वाग्भिर् भृशं रावणतर्जिता च । (२।१)

कान्तारमध्ये विजने विसृष्टा बालेव कन्या विललाप सीता ॥ (२।२)

सत्यं बतेदं प्रवदन्ति लोके नाकालमृत्युर् भवतीति सन्तः । (३।१)

यत्राहम् एवं परिभर्त्स्यमाना जीवामि किंचित् क्षणम् अप्यपुण्या ॥ (३।२)

सुखाद् विहीनं बहुदुःखपूर्णम् इदं तु नूनं हृदयं स्थिरं मे । (४।१)

विदीर्यते यन्न सहस्रधाद्य वज्राहतं शृङ्गम् इवाचलस्य ॥ (४।२)

नैवास्ति नूनं मम दोषम् अत्र वध्याहम् अस्याप्रियदर्शनस्य । (५।१)

भावं न चास्याहम् अनुप्रदातुम् अलं द्विजो मन्त्रम् इवाद्विजाय ॥ (५।२)

नूनं ममाङ्गान्यचिराद् अनार्यः शस्त्रैः शितैश्छेत्स्यति राक्षसेन्द्रः । (६।१)

तस्मिन्न् अनागच्छति लोकनाथे गर्भस्थजन्तोर् इव शल्यकृन्तः ॥ (६।२)

दुःखं बतेदं मम दुःखिताया मासौ चिरायाभिगमिष्यतो द्वौ । (७।१)

बद्धस्य वध्यस्य यथा निशान्ते राजापराधाद् इव तस्करस्य ॥ (७।२)

हा राम हा लक्ष्मण हा सुमित्रे हा राम मातः सह मे जनन्या । (८।१)

एषा विपद्याम्यहम् अल्पभाग्या महार्णवे नौर् इव मूढवाता ॥ (८।२)

तरस्विनौ धारयता मृगस्य सत्त्वेन रूपं मनुजेन्द्रपुत्रौ । (९।१)

नूनं विशस्तौ मम कारणात् तौ सिंहर्षभौ द्वाविव वैद्युतेन ॥ (९।२)

नूनं स कालो मृगरूपधारी माम् अल्पभाग्यां लुलुभे तदानीम् । (१०।१)

यत्रार्यपुत्रं विससर्ज मूढा रामानुजं लक्ष्मणपूर्वकं च ॥ (१०।२)

हा राम सत्यव्रत दीर्घबाहो हा पूर्णचन्द्रप्रतिमानवक्त्र । (११।१)

हा जीवलोकस्य हितः प्रियश्च वध्यां न मां वेत्सि हि राक्षसानाम् ॥ (११।२)

अनन्यदेवत्वम् इयं क्षमा च भूमौ च शय्या नियमश्च धर्मे । (१२।१)

पतिव्रतात्वं विफलं ममेदं कृतं कृतघ्नेष्विव मानुषाणाम् ॥ (१२।२)

मोघो हि धर्मश्चरितो ममायं तथैकपत्नीत्वम् इदं निरर्थम् । (१३।१)

या त्वां न पश्यामि कृशा विवर्णा हीना त्वया संगमने निराशा ॥ (१३।२)

पितुर् निर्देशं नियमेन कृत्वा वनान्निवृत्तश्चरितव्रतश्च । (१४।१)

स्त्रीभिस्तु मन्ये विपुलेक्षणाभिः संरंस्यसे वीतभयः कृतार्थः ॥ (१४।२)

अहं तु राम त्वयि जातकामा चिरं विनाशाय निबद्धभावा । (१५।१)

मोघं चरित्वाथ तपोव्रतं च त्यक्ष्यामि धिग् जीवितम् अल्पभाग्या ॥ (१५।२)

सा जीवितं क्षिप्रम् अहं त्यजेयं विषेण शस्त्रेण शितेन वापि । (१६।१)

विषस्य दाता न तु मे ऽस्ति कश्चिच् छस्त्रस्य वा वेश्मनि राक्षसस्य ॥ (१६।२)

शोकाभितप्ता बहुधा विचिन्त्य सीताथ वेण्युद्ग्रथनं गृहीत्वा । (१७।१)

उद्बध्य वेण्युद्ग्रथनेन शीघ्रम् अहं गमिष्यामि यमस्य मूलम् ॥ (१७।२)

इतीव सीता बहुधा विलप्य सर्वात्मना रामम् अनुस्मरन्ती । (१८।१)

प्रवेपमाना परिशुष्कवक्त्रा नगोत्तमं पुष्पितम् आससाद ॥ (१८।२)

उपस्थिता सा मृदुसर्वगात्री शाखां गृहीत्वाथ नगस्य तस्य । (१९।१)

तस्यास्तु रामं प्रविचिन्तयन्त्या रामानुजं स्वं च कुलं शुभाङ्ग्याः ॥ (१९।२)

शोकानिमित्तानि तदा बहूनि धैर्यार्जितानि प्रवराणि लोके । (२०।१)

प्रादुर्निमित्तानि तदा बभूवुः पुरापि सिद्धान्युपलक्षितानि ॥ (२०।२)