तच्छ्रुत्वा भाषितं तस्य शत्रुघ्नस्य महात्मनः । (१।१)

क्रोधम् आहारयत् तीव्रं तिष्ठ तिष्ठेति चाब्रवीत् ॥ (१।२)

पाणौ पाणिं विनिष्पिष्य दन्तान् कटकटाय्य च । (२।१)

लवणो रघुशार्दूलम् आह्वयामास चासकृत् ॥ (२।२)

तं ब्रुवाणं तथा वाक्यं लवणं घोरविक्रमम् । (३।१)

शत्रुघ्नो देवशत्रुघ्न इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (३।२)

शत्रुघ्नो न तदा जातो यदान्ये निर्जितास्त्वया । (४।१)

तद् अद्य बाणाभिहतो व्रज त्वं यमसादनम् ॥ (४।२)

ऋषयो ऽप्यद्य पापात्मन्मया त्वां निहतं रणे । (५।१)

पश्यन्तु विप्रा विद्वांसस्त्रिदशा इव रावणम् ॥ (५।२)

त्वयि मद्बाणनिर्दग्धे पतिते ऽद्य निशाचर । (६।१)

पुरं जनपदं चापि क्षेमम् एतद् भविष्यति ॥ (६।२)

अद्य मद्बाहुनिष्क्रान्तः शरो वज्रनिभाननः । (७।१)

प्रवेक्ष्यते ते हृदयं पद्मम् अंशुर् इवार्कजः ॥ (७।२)

एवम् उक्तो महावृक्षं लवणः क्रोधमूर्छितः । (८।१)

शत्रुघ्नोरसि चिक्षेप तं शूरः शतधाछिनत् ॥ (८।२)

तद् दृष्ट्वा विफलं कर्म राक्षसः पुनर् एव तु । (९।१)

पादपान् सुबहून् गृह्य शत्रुघ्ने व्यसृजद् बली ॥ (९।२)

शत्रुघ्नश्चापि तेजस्वी वृक्षान् आपततो बहून् । (१०।१)

त्रिभिश्चतुर्भिर् एकैकं चिछेद नतपर्वभिः ॥ (१०।२)

ततो बाणमयं वर्षं व्यसृजद् राक्षसोरसि । (११।१)

शत्रुघ्नो वीर्यसम्पन्नो विव्यथे न च राक्षसः ॥ (११।२)

ततः प्रहस्य लवणो वृक्षम् उत्पाट्य लीलया । (१२।१)

शिरस्यभ्यहनच्छूरं स्रस्ताङ्गः स मुमोह वै ॥ (१२।२)

तस्मिन्निपतिते वीरे हाहाकारो महान् अभूत् । (१३।१)

ऋषीणां देवसंघानां गन्धर्वाप्सरसाम् अपि ॥ (१३।२)

तम् अवज्ञाय तु हतं शत्रुघ्नं भुवि पातितम् । (१४।१)

रक्षो लब्धान्तरम् अपि न विवेश स्वम् आलयम् ॥ (१४।२)

नापि शूलं प्रजग्राह तं दृष्ट्वा भुवि पातितम् । (१५।१)

ततो हत इति ज्ञात्वा तान् भक्षान् समुदावहत् ॥ (१५।२)

मुहूर्ताल्लब्धसंज्ञस्तु पुनस्तस्थौ धृतायुधः । (१६।१)

शत्रुघ्नो राक्षसद्वारि ऋषिभिः सम्प्रपूजितः ॥ (१६।२)

ततो दिव्यम् अमोघं तं जग्राह शरम् उत्तमम् । (१७।१)

ज्वलन्तं तेजसा घोरं पूरयन्तं दिशो दश ॥ (१७।२)

वज्राननं वज्रवेगं मेरुमन्दरगौरवम् । (१८।१)

नतं पर्वसु सर्वेषु संयुगेष्वपराजितम् ॥ (१८।२)

असृक्चन्दनदिग्धाङ्गं चारुपत्रं पतत्रिणम् । (१९।१)

दानवेन्द्राचलेन्द्राणाम् असुराणां च दारुणम् ॥ (१९।२)

तं दीप्तम् इव कालाग्निं युगान्ते समुपस्थिते । (२०।१)

दृष्ट्वा सर्वाणि भूतानि परित्रासम् उपागमन् ॥ (२०।२)

सदेवासुरगन्धर्वं समुनिं साप्सरोगणम् । (२१।१)

जगद्धि सर्वम् अस्वस्थं पितामहम् उपस्थितम् ॥ (२१।२)

ऊचुश्च देवदेवेशं वरदं प्रपितामहम् । (२२।१)

कच्चिल् लोकक्षयो देव प्राप्तो वा युगसंक्षयः ॥ (२२।२)

नेदृशं दृष्टपूर्वं न श्रुतं वा प्रपितामह । (२३।१)

देवानां भयसंमोहो लोकानां संक्षयः प्रभो ॥ (२३।२)

तेषां तद् वचनं श्रुत्वा ब्रह्मा लोकपितामहः । (२४।१)

भयकारणम् आचष्टे देवानाम् अभयंकरः ॥ (२४।२)

वधाय लवणस्याजौ शरः शत्रुघ्नधारितः । (२५।१)

तेजसा यस्य सर्वे स्म संमूढाः सुरसत्तमाः ॥ (२५।२)

एषो हि पूर्वं देवस्य लोककर्तुः सनातनः । (२६।१)

शरस्तेजोमयो वत्सा येन वै भयम् आगतम् ॥ (२६।२)

एष वै कैटभस्यार्थे मधुनश्च महाशरः । (२७।१)

सृष्टो महात्मना तेन वधार्थं दैत्ययोस्तयोः ॥ (२७।२)

एवम् एतं प्रजानीध्वं विष्णोस्तेजोमयं शरम् । (२८।१)

एषा चैव तनुः पूर्वा विष्णोस्तस्य महात्मनः ॥ (२८।२)

इतो गच्छत पश्यध्वं वध्यमानं महात्मना । (२९।१)

रामानुजेन वीरेण लवणं राक्षसोत्तमम् ॥ (२९।२)

तस्य ते देवदेवस्य निशम्य मधुरां गिरम् । (३०।१)

आजग्मुर् यत्र युध्येते शत्रुघ्नलवणावुभौ ॥ (३०।२)

तं शरं दिव्यसंकाशं शत्रुघ्नकरधारितम् । (३१।१)

ददृशुः सर्वभूतानि युगान्ताग्निम् इवोत्थितम् ॥ (३१।२)

आकाशम् आवृतं दृष्ट्वा देवैर् हि रघुनन्दनः । (३२।१)

सिंहनादं मुहुः कृत्वा ददर्श लवणं पुनः ॥ (३२।२)

आहूतश्च ततस्तेन शत्रुघ्नेन महात्मना । (३३।१)

लवणः क्रोधसंयुक्तो युद्धाय समुपस्थितः ॥ (३३।२)

आ कर्णात् स विकृष्याथ तद् धनुर् धन्विनां वरः । (३४।१)

स मुमोच महाबाणं लवणस्य महोरसि । (३४।२)

उरस्तस्य विदार्याशु प्रविवेश रसातलम् ॥ (३४।३)

गत्वा रसातलं दिव्यं शरो विबुधपूजितः । (३५।१)

पुनर् एवागमत् तूर्णम् इक्ष्वाकुकुलनन्दनम् ॥ (३५।२)

शत्रुघ्नशरनिर्भिन्नो लवणः स निशाचरः । (३६।१)

पपात सहसा भूमौ वज्राहत इवाचलः ॥ (३६।२)

तच्च दिव्यं महच्छूलं हते लवणराक्षसे । (३७।१)

पश्यतां सर्वभूतानां रुद्रस्य वशम् अन्वगात् ॥ (३७।२)

एकेषुपातेन भयं निहत्य लोकत्रयस्यास्य रघुप्रवीरः । (३८।१)

विनिर्बभावुद्यतचापबाणस् तमः प्रणुद्येव सहस्ररश्मिः ॥ (३८।२)