ततः सीताम् उपागम्य राक्षस्यो विकृताननाः । (१।१)

परुषं परुषा नार्य ऊचुस्ता वाक्यम् अप्रियम् ॥ (१।२)

किं त्वम् अन्तःपुरे सीते सर्वभूतमनोहरे । (२।१)

महार्हशयनोपेते न वासम् अनुमन्यसे ॥ (२।२)

मानुषी मानुषस्यैव भार्यात्वं बहु मन्यसे । (३।१)

प्रत्याहर मनो रामान्न त्वं जातु भविष्यसि ॥ (३।२)

मानुषी मानुषं तं तु रामम् इच्छसि शोभने । (४।१)

राज्याद् भ्रष्टम् असिद्धार्थं विक्लवं तम् अनिन्दिते ॥ (४।२)

राक्षसीनां वचः श्रुत्वा सीता पद्मनिभेक्षणा । (५।१)

नेत्राभ्याम् अश्रुपूर्णाभ्याम् इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (५।२)

यद् इदं लोकविद्विष्टम् उदाहरथ संगताः । (६।१)

नैतन्मनसि वाक्यं मे किल्बिषं प्रतितिष्ठति ॥ (६।२)

न मानुषी राक्षसस्य भार्या भवितुम् अर्हति । (७।१)

कामं खादत मां सर्वा न करिष्यामि वो वचः । (७।२)

दीनो वा राज्यहीनो वा यो मे भर्ता स मे गुरुः ॥ (७।३)

सीताया वचनं श्रुत्वा राक्षस्यः क्रोधमूर्छिताः । (८।१)

भर्त्सयन्ति स्म परुषैर् वाक्यै रावणचोदिताः ॥ (८।२)

अवलीनः स निर्वाक्यो हनुमाञ् शिंशपाद्रुमे । (९।१)

सीतां संतर्जयन्तीस्ता राक्षसीर् अशृणोत् कपिः ॥ (९।२)

ताम् अभिक्रम्य संरब्धा वेपमानां समन्ततः । (१०।१)

भृशं संलिलिहुर् दीप्तान् प्रलम्बदशनच्छदान् ॥ (१०।२)

ऊचुश्च परमक्रुद्धाः प्रगृह्याशु परश्वधान् । (११।१)

नेयम् अर्हति भर्तारं रावणं राक्षसाधिपम् ॥ (११।२)

सा भर्त्स्यमाना भीमाभी राक्षसीभिर् वरानना । (१२।१)

सा बाष्पम् अपमार्जन्ती शिंशपां ताम् उपागमत् ॥ (१२।२)

ततस्तां शिंशपां सीता राक्षसीभिः समावृता । (१३।१)

अभिगम्य विशालाक्षी तस्थौ शोकपरिप्लुता ॥ (१३।२)

तां कृशां दीनवदनां मलिनाम्बरधारिणीम् । (१४।१)

भर्त्सयांचक्रिरे भीमा राक्षस्यस्ताः समन्ततः ॥ (१४।२)

ततस्तां विनता नाम राक्षसी भीमदर्शना । (१५।१)

अब्रवीत् कुपिताकारा कराला निर्णतोदरी ॥ (१५।२)

सीते पर्याप्तम् एतावद् भर्तृस्नेहो निदर्शितः । (१६।१)

सर्वत्रातिकृतं भद्रे व्यसनायोपकल्पते ॥ (१६।२)

परितुष्टास्मि भद्रं ते मानुषस्ते कृतो विधिः । (१७।१)

ममापि तु वचः पथ्यं ब्रुवन्त्याः कुरु मैथिलि ॥ (१७।२)

रावणं भज भर्तारं भर्तारं सर्वरक्षसाम् । (१८।१)

विक्रान्तं रूपवन्तं च सुरेशम् इव वासवम् ॥ (१८।२)

दक्षिणं त्यागशीलं च सर्वस्य प्रियवादिनम् । (१९।१)

मानुषं कृपणं रामं त्यक्त्वा रावणम् आश्रय ॥ (१९।२)

दिव्याङ्गरागा वैदेहि दिव्याभरणभूषिता । (२०।१)

अद्य प्रभृति सर्वेषां लोकानाम् ईश्वरी भव । (२०।२)

अग्नेः स्वाहा यथा देवी शचीवेन्द्रस्य शोभने ॥ (२०।३)

किं ते रामेण वैदेहि कृपणेन गतायुषा ॥ (२१।१)

एतद् उक्तं च मे वाक्यं यदि त्वं न करिष्यसि । (२२।१)

अस्मिन्मुहूर्ते सर्वास्त्वां भक्षयिष्यामहे वयम् ॥ (२२।२)

अन्या तु विकटा नाम लम्बमानपयोधरा । (२३।१)

अब्रवीत् कुपिता सीतां मुष्टिम् उद्यम्य गर्जती ॥ (२३।२)

बहून्यप्रतिरूपाणि वचनानि सुदुर्मते । (२४।१)

अनुक्रोशान्मृदुत्वाच्च सोढानि तव मैथिलि । (२४।२)

न च नः कुरुषे वाक्यं हितं कालपुरस्कृतम् ॥ (२४।३)

आनीतासि समुद्रस्य पारम् अन्यैर् दुरासदम् । (२५।१)

रावणान्तःपुरं घोरं प्रविष्टा चासि मैथिलि ॥ (२५।२)

रावणस्य गृहे रुद्धा अस्माभिस्तु सुरक्षिता । (२६।१)

न त्वां शक्तः परित्रातुम् अपि साक्षात् पुरंदरः ॥ (२६।२)

कुरुष्व हितवादिन्या वचनं मम मैथिलि । (२७।१)

अलम् अश्रुप्रपातेन त्यज शोकम् अनर्थकम् ॥ (२७।२)

भज प्रीतिं प्रहर्षं च त्यजैतां नित्यदैन्यताम् । (२८।१)

सीते राक्षसराजेन सह क्रीड यथासुखम् ॥ (२८।२)

जानासि हि यथा भीरु स्त्रीणां यौवनम् अध्रुवम् । (२९।१)

यावन्न ते व्यतिक्रामेत् तावत् सुखम् अवाप्नुहि ॥ (२९।२)

उद्यानानि च रम्याणि पर्वतोपवनानि च । (३०।१)

सह राक्षसराजेन चर त्वं मदिरेक्षणे ॥ (३०।२)

स्त्रीसहस्राणि ते सप्त वशे स्थास्यन्ति सुन्दरि । (३१।१)

रावणं भज भर्तारं भर्तारं सर्वरक्षसाम् ॥ (३१।२)

उत्पाट्य वा ते हृदयं भक्षयिष्यामि मैथिलि । (३२।१)

यदि मे व्याहृतं वाक्यं न यथावत् करिष्यसि ॥ (३२।२)

ततश्चण्डोदरी नाम राक्षसी क्रूरदर्शना । (३३।१)

भ्रामयन्ती महच्छूलम् इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (३३।२)

इमां हरिणलोलाक्षीं त्रासोत्कम्पपयोधराम् । (३४।१)

रावणेन हृतां दृष्ट्वा दौर्हृदो मे महान् अभूत् ॥ (३४।२)

यकृत्प्लीहम् अथोत्पीडं हृदयं च सबन्धनम् । (३५।१)

अन्त्राण्यपि तथा शीर्षं खादेयम् इति मे मतिः ॥ (३५।२)

ततस्तु प्रघसा नाम राक्षसी वाक्यम् अब्रवीत् । (३६।१)

कण्ठम् अस्या नृशंसायाः पीडयामः किम् आस्यते ॥ (३६।२)

निवेद्यतां ततो राज्ञे मानुषी सा मृतेति ह । (३७।१)

नात्र कश्चन संदेहः खादतेति स वक्ष्यति ॥ (३७।२)

ततस्त्वजामुखी नाम राक्षसी वाक्यम् अब्रवीत् । (३८।१)

विशस्येमां ततः सर्वान् समान् कुरुत पीलुकान् ॥ (३८।२)

विभजाम ततः सर्वा विवादो मे न रोचते । (३९।१)

पेयम् आनीयतां क्षिप्रं माल्यं च विविधं बहु ॥ (३९।२)

ततः शूर्पणखा नाम राक्षसी वाक्यम् अब्रवीत् । (४०।१)

अजामुख्या यद् उक्तं हि तद् एव मम रोचते ॥ (४०।२)

सुरा चानीयतां क्षिप्रं सर्वशोकविनाशिनी । (४१।१)

मानुषं मांसम् आसाद्य नृत्यामो ऽथ निकुम्भिलाम् ॥ (४१।२)

एवं संभर्त्स्यमाना सा सीता सुरसुतोपमा । (४२।१)

राक्षसीभिः सुघोराभिर् धैर्यम् उत्सृज्य रोदिति ॥ (४२।२)