स तां पुष्करिणीं गत्वा पद्मोत्पलझषाकुलाम् । (१।१)

रामः सौमित्रिसहितो विललापाकुलेन्द्रियः ॥ (१।२)

तस्य दृष्ट्वैव तां हर्षाद् इन्द्रियाणि चकम्पिरे । (२।१)

स कामवशम् आपन्नः सौमित्रिम् इदम् अब्रवीत् ॥ (२।२)

सौमित्रे पश्य पम्पायाः काननं शुभदर्शनम् । (३।१)

यत्र राजन्ति शैलाभा द्रुमाः सशिखरा इव ॥ (३।२)

मां तु शोकाभिसंतप्तम् आधयः पीडयन्ति वै । (४।१)

भरतस्य च दुःखेन वैदेह्या हरणेन च ॥ (४।२)

अधिकं प्रविभात्य् एतन् नीलपीतं तु शाद्वलम् । (५।१)

द्रुमाणां विविधैः पुष्पैः परिस्तोमैर् इवार्पितम् ॥ (५।२)

सुखानिलो ऽयं सौमित्रे कालः प्रचुरमन्मथः । (६।१)

गन्धवान् सुरभिर् मासो जातपुष्पफलद्रुमः ॥ (६।२)

पश्य रूपाणि सौमित्रे वनानां पुष्पशालिनाम् । (७।१)

सृजतां पुष्पवर्षाणि वर्षं तोयमुचाम् इव ॥ (७।२)

प्रस्तरेषु च रम्येषु विविधाः काननद्रुमाः । (८।१)

वायुवेगप्रचलिताः पुष्पैर् अवकिरन्ति गाम् ॥ (८।२)

मारुतः सुखं संस्पर्शे वाति चन्दनशीतलः । (९।१)

षट्पदैर् अनुकूजद्भिर् वनेषु मधुगन्धिषु ॥ (९।२)

गिरिप्रस्थेषु रम्येषु पुष्पवद्भिर् मनोरमैः । (१०।१)

संसक्तशिखराः शैला विराजन्ति महाद्रुमैः ॥ (१०।२)

पुष्पिताग्रांश् च पश्येमान् कर्णिकारान् समन्ततः । (११।१)

हाटकप्रतिसंछन्नान् नरान् पीताम्बरान् इव ॥ (११।२)

अयं वसन्तः सौमित्रे नानाविहगनादितः । (१२।१)

सीतया विप्रहीणस्य शोकसंदीपनो मम ॥ (१२।२)

मां हि शोकसमाक्रान्तं संतापयति मन्मथः । (१३।१)

हृष्टः प्रवदमानश् च समाह्वयति कोकिलः ॥ (१३।२)

एष दात्यूहको हृष्टो रम्ये मां वननिर्झरे । (१४।१)

प्रणदन् मन्मथाविष्टं शोचयिष्यति लक्ष्मण ॥ (१४।२)

विमिश्रा विहगाः पुंभिर् आत्मव्यूहाभिनन्दिताः । (१५।१)

भृङ्गराजप्रमुदिताः सौमित्रे मधुरस्वराः ॥ (१५।२)

मां हि सा मृगशावाक्षी चिन्ताशोकबलात्कृतम् । (१६।१)

संतापयति सौमित्रे क्रूरश् चैत्रवनानिलः ॥ (१६।२)

शिखिनीभिः परिवृता मयूरा गिरिसानुषु । (१७।१)

मन्मथाभिपरीतस्य मम मन्मथवर्धनाः ॥ (१७।२)

पश्य लक्ष्मण नृत्यन्तं मयूरम् उपनृत्यति । (१८।१)

शिखिनी मन्मथार्तैषा भर्तारं गिरिसानुषु ॥ (१८।२)

मयूरस्य वने नूनं रक्षसा न हृता प्रिया । (१९।१)

मम त्व् अयं विना वासः पुष्पमासे सुदुःसहः ॥ (१९।२)

पश्य लक्ष्मण पुष्पाणि निष्फलानि भवन्ति मे । (२०।१)

पुष्पभारसमृद्धानां वनानां शिशिरात्यये ॥ (२०।२)

वदन्ति रावं मुदिताः शकुनाः संघशः कलम् । (२१।१)

आह्वयन्त इवान्योन्यं कामोन्मादकरा मम ॥ (२१।२)

नूनं परवशा सीता सापि शोचत्य् अहं यथा । (२२।१)

श्यामा पद्मपलाशाक्षी मृदुभाषा च मे प्रिया ॥ (२२।२)

एष पुष्पवहो वायुः सुखस्पर्शो हिमावहः । (२३।१)

तां विचिन्तयतः कान्तां पावकप्रतिमो मम ॥ (२३।२)

तां विनाथ विहंगो ऽसौ पक्षी प्रणदितस् तदा । (२४।१)

वायसः पादपगतः प्रहृष्टम् अभिनर्दति ॥ (२४।२)

एष वै तत्र वैदेह्या विहगः प्रतिहारकः । (२५।१)

पक्षी मां तु विशालाक्ष्याः समीपम् उपनेष्यति ॥ (२५।२)

पश्य लक्ष्मण संनादं वने मदविवर्धनम् । (२६।१)

पुष्पिताग्रेषु वृक्षेषु द्विजानाम् उपकूजताम् ॥ (२६।२)

सौमित्रे पश्य पम्पायाश् चित्रासु वनराजिषु । (२७।१)

नलिनानि प्रकाशन्ते जले तरुणसूर्यवत् ॥ (२७।२)

एषा प्रसन्नसलिला पद्मनीलोत्पलायता । (२८।१)

हंसकारण्डवाकीर्णा पम्पा सौगन्धिकायुता ॥ (२८।२)

चक्रवाकयुता नित्यं चित्रप्रस्थवनान्तरा । (२९।१)

मातंगमृगयूथैश् च शोभते सलिलार्थिभिः ॥ (२९।२)

पद्मकोशपलाशानि द्रष्टुं दृष्टिर् हि मन्यते । (३०।१)

सीताया नेत्रकोशाभ्यां सदृशानीति लक्ष्मण ॥ (३०।२)

पद्मकेसरसंसृष्टो वृक्षान्तरविनिःसृतः । (३१।१)

निःश्वास इव सीताया वाति वायुर् मनोहरः ॥ (३१।२)

सौमित्रे पश्य पम्पाया दक्षिणे गिरिसानुनि । (३२।१)

पुष्पितां कर्णिकारस्य यष्टिं परमशोभनाम् ॥ (३२।२)

अधिकं शैलराजो ऽयं धातुभिस् तु विभूषितः । (३३।१)

विचित्रं सृजते रेणुं वायुवेगविघट्टितम् ॥ (३३।२)

गिरिप्रस्थास् तु सौमित्रे सर्वतः सम्प्रपुष्पितैः । (३४।१)

निष्पत्त्रैः सर्वतो रम्यैः प्रदीपा इव किंशुकैः ॥ (३४।२)

पम्पातीररुहाश् चेमे संसक्ता मधुगन्धिनः । (३५।१)

मालतीमल्लिकाषण्डाः करवीराश् च पुष्पिताः ॥ (३५।२)

केतक्यः सिन्दुवाराश् च वासन्त्यश् च सुपुष्पिताः । (३६।१)

माधव्यो गन्धपूर्णाश् च कुन्दगुल्माश् च सर्वशः ॥ (३६।२)

चिरिबिल्वा मधूकाश् च वञ्जुला बकुलास् तथा । (३७।१)

चम्पकास् तिलकाश् चैव नागवृक्षाश् च पुष्पिताः ॥ (३७।२)

नीपाश् च वरणाश् चैव खर्जूराश् च सुपुष्पिताः । (३८।१)

अङ्कोलाश् च कुरण्टाश् च चूर्णकाः पारिभद्रकाः ॥ (३८।२)

चूताः पाटलयश् चैव कोविदाराश् च पुष्पिताः । (३९।१)

मुचुकुन्दार्जुनाश् चैव दृश्यन्ते गिरिसानुषु ॥ (३९।२)

केतकोद्दालकाश् चैव शिरीषाः शिंशपा धवाः । (४०।१)

शाल्मल्यः किंशुकाश् चैव रक्ताः कुरबकास् तथा । (४०।२)

तिनिशा नक्तमालाश् च चन्दनाः स्यन्दनास् तथा ॥ (४०।३)

विविधा विविधैः पुष्पैस् तैर् एव नगसानुषु । (४१।१)

विकीर्णैः पीतरक्ताभाः सौमित्रे प्रस्तराः कृताः ॥ (४१।२)

हिमान्ते पश्य सौमित्रे वृक्षाणां पुष्पसम्भवम् । (४२।१)

पुष्पमासे हि तरवः संघर्षाद् इव पुष्पिताः ॥ (४२।२)

पश्य शीतजलां चेमां सौमित्रे पुष्करायुताम् । (४३।१)

चक्रवाकानुचरितां कारण्डवनिषेविताम् ॥ (४३।२)

प्लवैः क्रौञ्चैश् च सम्पूर्णां वराहमृगसेविताम् । (४४।१)

अधिकं शोभते पम्पा विकूजद्भिर् विहंगमैः ॥ (४४।२)

दीपयन्तीव मे कामं विविधा मुदिता द्विजाः । (४५।१)

श्यामां चन्द्रमुखीं स्मृत्वा प्रियां पद्मनिभेक्षणाम् ॥ (४५।२)

पश्य सानुषु चित्रेषु मृगीभिः सहितान् मृगान् । (४६।१)

मां पुनर् मृगशावाक्ष्या वैदेह्या विरहीकृतम् ॥ (४६।२)

एवं स विलपंस् तत्र शोकोपहतचेतनः । (४७।१)

अवेक्षत शिवां पम्पां रम्यवारिवहां शुभाम् ॥ (४७।२)

निरीक्षमाणः सहसा महात्मा सर्वं वनं निर्झरकन्दरं च । (४८।१)

उद्विग्नचेताः सह लक्ष्मणेन विचार्य दुःखोपहतः प्रतस्थे ॥ (४८।२)

ताव् ऋष्यमूकं सहितौ प्रयातौ सुग्रीवशाखामृगसेवितं तम् । (४९।१)

त्रस्तास् तु दृष्ट्वा हरयो बभूवुर् महौजसौ राघवलक्ष्मणौ तौ ॥ (४९।२)