एवम् उक्तस्तु हनुमान् राघवेण महात्मना । (१।१)

सीताया भाषितं सर्वं न्यवेदयत राघवे ॥ (१।२)

इदम् उक्तवती देवी जानकी पुरुषर्षभ । (२।१)

पूर्ववृत्तम् अभिज्ञानं चित्रकूटे यथातथम् ॥ (२।२)

सुखसुप्ता त्वया सार्धं जानकी पूर्वम् उत्थिता । (३।१)

वायसः सहसोत्पत्य विरराद स्तनान्तरे ॥ (३।२)

पर्यायेण च सुप्तस्त्वं देव्यङ्के भरताग्रज । (४।१)

पुनश्च किल पक्षी स देव्या जनयति व्यथाम् ॥ (४।२)

ततः पुनर् उपागम्य विरराद भृशं किल । (५।१)

ततस्त्वं बोधितस्तस्याः शोणितेन समुक्षितः ॥ (५।२)

वायसेन च तेनैव सततं बाध्यमानया । (६।१)

बोधितः किल देव्यास्त्वं सुखसुप्तः परंतप ॥ (६।२)

तां तु दृष्ट्वा महाबाहो रादितां च स्तनान्तरे । (७।१)

आशीविष इव क्रुद्धो निःश्वसन्न् अभ्यभाषथाः ॥ (७।२)

नखाग्रैः केन ते भीरु दारितं तु स्तनान्तरम् । (८।१)

कः क्रीडति सरोषेण पञ्चवक्त्रेण भोगिना ॥ (८।२)

निरीक्षमाणः सहसा वायसं समवैक्षथाः । (९।१)

नखैः सरुधिरैस् तीक्ष्णैर् माम् एवाभिमुखं स्थितम् ॥ (९।२)

सुतः किल स शक्रस्य वायसः पततां वरः । (१०।१)

धरान्तरचरः शीघ्रं पवनस्य गतौ समः ॥ (१०।२)

ततस्तस्मिन्महाबाहो कोपसंवर्तितेक्षणः । (११।१)

वायसे त्वं कृथाः क्रूरां मतिं मतिमतां वर ॥ (११।२)

स दर्भं संस्तराद् गृह्य ब्रह्मास्त्रेण न्ययोजयः । (१२।१)

स दीप्त इव कालाग्निर् जज्वालाभिमुखः खगम् ॥ (१२।२)

स त्वं प्रदीप्तं चिक्षेप दर्भं तं वायसं प्रति । (१३।१)

ततस्तु वायसं दीप्तः स दर्भो ऽनुजगाम ह ॥ (१३।२)

स पित्रा च परित्यक्तः सुरैः सर्वैर् महर्षिभिः । (१४।१)

त्रींल् लोकान् सम्परिक्रम्य त्रातारं नाधिगच्छति ॥ (१४।२)

तं त्वं निपतितं भूमौ शरण्यः शरणागतम् । (१५।१)

वधार्हम् अपि काकुत्स्थ कृपया परिपालयः ॥ (१५।२)

मोघम् अस्त्रं न शक्यं तु कर्तुम् इत्येव राघव । (१६।१)

ततस्तस्याक्षि काकस्य हिनस्ति स्म स दक्षिणम् ॥ (१६।२)

राम त्वां स नमस्कृत्वा राज्ञो दशरथस्य च । (१७।१)

विसृष्टस्तु तदा काकः प्रतिपेदे खम् आलयम् ॥ (१७।२)

एवम् अस्त्रविदां श्रेष्ठः सत्त्ववाञ् शीलवान् अपि । (१८।१)

किमर्थम् अस्त्रं रक्षःसु न योजयसि राघव ॥ (१८।२)

न नागा नापि गन्धर्वा नासुरा न मरुद्गणाः । (१९।१)

तव राम मुखे स्थातुं शक्ताः प्रतिसमाधितुम् ॥ (१९।२)

तव वीर्यवतः कच्चिन्मयि यद्यस्ति संभ्रमः । (२०।१)

क्षिप्रं सुनिशितैर् बाणैर् हन्यतां युधि रावणः ॥ (२०।२)

भ्रातुर् आदेशम् आदाय लक्ष्मणो वा परंतपः । (२१।१)

स किमर्थं नरवरो न मां रक्षति राघवः ॥ (२१।२)

शक्तौ तौ पुरुषव्याघ्रौ वाय्वग्निसमतेजसौ । (२२।१)

सुराणाम् अपि दुर्धर्षौ किमर्थं माम् उपेक्षतः ॥ (२२।२)

ममैव दुष्कृतं किंचिन् महद् अस्ति न संशयः । (२३।१)

समर्थौ सहितौ यन्मां नापेक्षेते परंतपौ ॥ (२३।२)

वैदेह्या वचनं श्रुत्वा करुणं साश्रुभाषितम् । (२४।१)

पुनर् अप्यहम् आर्यां ताम् इदं वचनम् अब्रुवम् ॥ (२४।२)

त्वच्छोकविमुखो रामो देवि सत्येन ते शपे । (२५।१)

रामे दुःखाभिभूते च लक्ष्मणः परितप्यते ॥ (२५।२)

कथंचिद् भवती दृष्टा न कालः परिशोचितुम् । (२६।१)

इमं मुहूर्तं दुःखानाम् अन्तं द्रक्ष्यसि भामिनि ॥ (२६।२)

तावुभौ नरशार्दूलौ राजपुत्रावरिंदमौ । (२७।१)

त्वद्दर्शनकृतोत्साहौ लङ्कां भस्मीकरिष्यतः ॥ (२७।२)

हत्वा च समरे रौद्रं रावणं सहबान्धवम् । (२८।१)

राघवस्त्वां महाबाहुः स्वां पुरीं नयते ध्रुवम् ॥ (२८।२)

यत् तु रामो विजानीयाद् अभिज्ञानम् अनिन्दिते । (२९।१)

प्रीतिसंजननं तस्य प्रदातुं तत्त्वम् अर्हसि ॥ (२९।२)

साभिवीक्ष्य दिशः सर्वा वेण्युद्ग्रथनम् उत्तमम् । (३०।१)

मुक्त्वा वस्त्राद् ददौ मह्यं मणिम् एतं महाबल ॥ (३०।२)

प्रतिगृह्य मणिं दिव्यं तव हेतो रघूत्तम । (३१।१)

शिरसा सम्प्रणम्यैनाम् अहम् आगमने त्वरे ॥ (३१।२)

गमने च कृतोत्साहम् अवेक्ष्य वरवर्णिनी । (३२।१)

विवर्धमानं च हि माम् उवाच जनकात्मजा । (३२।२)

अश्रुपूर्णमुखी दीना बाष्पसंदिग्धभाषिणी ॥ (३२।३)

हनुमन् सिंहसंकाशौ तावुभौ रामलक्ष्मणौ । (३३।१)

सुग्रीवं च सहामात्यं सर्वान् ब्रूया अनामयम् ॥ (३३।२)

यथा च स महाबाहुर् मां तारयति राघवः । (३४।१)

अस्माद् दुःखाम्बुसंरोधात् तत् समाधातुम् अर्हसि ॥ (३४।२)

इमं च तीव्रं मम शोकवेगं रक्षोभिर् एभिः परिभर्त्सनं च । (३५।१)

ब्रूयास्तु रामस्य गतः समीपं शिवश्च ते ऽध्वास्तु हरिप्रवीर ॥ (३५।२)

एतत् तवार्या नृपराजसिंह सीता वचः प्राह विषादपूर्वम् । (३६।१)

एतच्च बुद्ध्वा गदितं मया त्वं श्रद्धत्स्व सीतां कुशलां समग्राम् ॥ (३६।२)