प्रभातायां तु शर्वर्यां विश्वामित्रो महामुनिः । (१।१)

अभ्यभाषत काकुत्स्थं शयानं पर्णसंस्तरे ॥ (१।२)

कौसल्या सुप्रजा राम पूर्वा संध्या प्रवर्तते । (२।१)

उत्तिष्ठ नरशार्दूल कर्तव्यं दैवम् आह्निकम् ॥ (२।२)

तस्यर्षेः परमोदारं वचः श्रुत्वा नृपात्मजौ । (३।१)

स्नात्वा कृतोदकौ वीरौ जेपतुः परमं जपम् ॥ (३।२)

कृताह्निकौ महावीर्यौ विश्वामित्रं तपोधनम् । (४।१)

अभिवाद्याभिसंहृष्टौ गमनायोपतस्थतुः ॥ (४।२)

तौ प्रयाते महावीर्यौ दिव्यं त्रिपथगां नदीम् । (५।१)

ददृशाते ततस् तत्र सरय्वाः संगमे शुभे ॥ (५।२)

तत्राश्रमपदं पुण्यम् ऋषीणाम् उग्रतेजसाम् । (६।१)

बहुवर्षसहस्राणि तप्यतां परमं तपः ॥ (६।२)

तं दृष्ट्वा परमप्रीतौ राघवौ पुण्यम् आश्रमम् । (७।१)

ऊचतुस् तं महात्मानं विश्वामित्रम् इदं वचः ॥ (७।२)

कस्यायम् आश्रमः पुण्यः को न्व् अस्मिन् वसते पुमान् । (८।१)

भगवञ् श्रोतुम् इच्छावः परं कौतूहलं हि नौ ॥ (८।२)

तयोस् तद् वचनं श्रुत्वा प्रहस्य मुनिपुंगवः । (९।१)

अब्रवीच् छ्रूयतां राम यस्यायं पूर्व आश्रमः ॥ (९।२)

कन्दर्पो मूर्तिमान् आसीत् काम इत्य् उच्यते बुधैः ॥ (१०।१)

तपस्यन्तम् इह स्थाणुं नियमेन समाहितम् । (११।१)

कृतोद्वाहं तु देवेशं गच्छन्तं समरुद्गणम् । (११।२)

धर्षयामास दुर्मेधा हुंकृतश् च महात्मना ॥ (११।३)

दग्धस्य तस्य रौद्रेण चक्षुषा रघुनन्दन । (१२।१)

व्यशीर्यन्त शरीरात् स्वात् सर्वगात्राणि दुर्मतेः ॥ (१२।२)

तस्य गात्रं हतं तत्र निर्दग्धस्य महात्मना । (१३।१)

अशरीरः कृतः कामः क्रोधाद् देवेश्वरेण ह ॥ (१३।२)

अनङ्ग इति विख्यातस् तदा प्रभृति राघव । (१४।१)

स चाङ्गविषयः श्रीमान् यत्राङ्गं स मुमोच ह ॥ (१४।२)

तस्यायम् आश्रमः पुण्यस् तस्येमे मुनयः पुरा । (१५।१)

शिष्या धर्मपरा वीर तेषां पापं न विद्यते ॥ (१५।२)

इहाद्य रजनीं राम वसेम शुभदर्शन । (१६।१)

पुण्ययोः सरितोर् मध्ये श्वस् तरिष्यामहे वयम् ॥ (१६।२)

तेषां संवदतां तत्र तपो दीर्घेण चक्षुषा । (१७।१)

विज्ञाय परमप्रीता मुनयो हर्षम् आगमन् ॥ (१७।२)

अर्घ्यं पाद्यं तथातिथ्यं निवेद्य कुशिकात्मजे । (१८।१)

रामलक्ष्मणयोः पश्चाद् अकुर्वन्न् अतिथिक्रियाम् ॥ (१८।२)

सत्कारं समनुप्राप्य कथाभिर् अभिरञ्जयन् । (१९।१)

न्यवसन् सुसुखं तत्र कामाश्रमपदे तदा ॥ (१९।२)