मारीचेन तु तद् वाक्यं क्षमं युक्तं च रावणः । (१।१)

उक्तो न प्रतिजग्राह मर्तुकाम इवौषधम् ॥ (१।२)

तं पथ्यहितवक्तारं मारीचं राक्षसाधिपः । (२।१)

अब्रवीत् परुषं वाक्यम् अयुक्तं कालचोदितः ॥ (२।२)

यत् किलैतद् अयुक्तार्थं मारीच मयि कथ्यते । (३।१)

वाक्यं निष्फलम् अत्यर्थं बीजम् उप्तम् इवोषरे ॥ (३।२)

त्वद्वाक्यैर् न तु मां शक्यं भेत्तुं रामस्य संयुगे । (४।१)

पापशीलस्य मूर्खस्य मानुषस्य विशेषतः ॥ (४।२)

यस् त्यक्त्वा सुहृदो राज्यं मातरं पितरं तथा । (५।१)

स्त्रीवाक्यं प्राकृतं श्रुत्वा वनम् एकपदे गतः ॥ (५।२)

अवश्यं तु मया तस्य संयुगे खरघातिनः । (६।१)

प्राणैः प्रियतरा सीता हर्तव्या तव संनिधौ ॥ (६।२)

एवं मे निश्चिता बुद्धिर् हृदि मारीच वर्तते । (७।१)

न व्यावर्तयितुं शक्या सेन्द्रैर् अपि सुरासुरैः ॥ (७।२)

दोषं गुणं वा संपृष्टस् त्वम् एवं वक्तुम् अर्हसि । (८।१)

अपायं वाप्य् उपायं वा कार्यस्यास्य विनिश्चये ॥ (८।२)

संपृष्टेन तु वक्तव्यं सचिवेन विपश्चिता । (९।१)

उद्यताञ्जलिना राज्ञो य इच्छेद् भूतिम् आत्मनः ॥ (९।२)

वाक्यम् अप्रतिकूलं तु मृदुपूर्वं शुभं हितम् । (१०।१)

उपचारेण युक्तं च वक्तव्यो वसुधाधिपः ॥ (१०।२)

सावमर्दं तु यद् वाक्यं मारीच हितम् उच्यते । (११।१)

नाभिनन्दति तद् राजा मानार्हो मानवर्जितम् ॥ (११।२)

पञ्चरूपाणि राजानो धारयन्त्य् अमितौजसः । (१२।१)

अग्नेर् इन्द्रस्य सोमस्य यमस्य वरुणस्य च । (१२।२)

औष्ण्यं तथा विक्रमं च सौम्यं दण्डं प्रसन्नताम् ॥ (१२।३)

तस्मात् सर्वास्व् अवस्थासु मान्याः पूज्याश् च पार्थिवाः । (१३।१)

त्वं तु धर्मम् अविज्ञाय केवलं मोहम् आस्थितः ॥ (१३।२)

अभ्यागतं मां दौरात्म्यात् परुषं वदसीदृशम् । (१४।१)

गुणदोषौ न पृच्छामि क्षमं चात्मनि राक्षस । (१४।२)

अस्मिंस् तु स भवान् कृत्ये साहाय्यं कर्तुम् अर्हसि ॥ (१४।३)

सौवर्णस् त्वं मृगो भूत्वा चित्रो रजतबिन्दुभिः । (१५।१)

प्रलोभयित्वा वैदेहीं यथेष्टं गन्तुम् अर्हसि ॥ (१५।२)

त्वां तु मायामृगं दृष्ट्वा काञ्चनं जातविस्मया । (१६।१)

आनयैनम् इति क्षिप्रं रामं वक्ष्यति मैथिली ॥ (१६।२)

अपक्रान्ते च काकुत्स्थे लक्ष्मणे च यथासुखम् । (१७।१)

आनयिष्यामि वैदेहीं सहस्राक्षः शचीम् इव ॥ (१७।२)

एवं कृत्वा त्व् इदं कार्यं यथेष्टं गच्छ राक्षस । (१८।१)

राज्यस्यार्धं प्रदास्यामि मारीच तव सुव्रत ॥ (१८।२)

गच्छ सौम्य शिवं मार्गं कार्यस्यास्य विवृद्धये । (१९।१)

प्राप्य सीताम् अयुद्धेन वञ्चयित्वा तु राघवम् । (१९।२)

लङ्कां प्रति गमिष्यामि कृतकार्यः सह त्वया ॥ (१९।३)

एतत् कार्यम् अवश्यं मे बलाद् अपि करिष्यसि । (२०।१)

राज्ञो हि प्रतिकूलस्थो न जातु सुखम् एधते ॥ (२०।२)

आसाद्य तं जीवितसंशयस् ते मृत्युर् ध्रुवो ह्य् अद्य मया विरुध्य । (२१।१)

एतद् यथावत् परिगृह्य बुद्ध्या यद् अत्र पथ्यं कुरु तत् तथा त्वम् ॥ (२१।२)