ततस्तान् विद्रुतान् दृष्ट्वा यक्षाञ्शतसहस्रशः । (१।१)

स्वयम् एव धनाध्यक्षो निर्जगाम रणं प्रति ॥ (१।२)

तत्र माणिचारो नाम यक्षः परमदुर्जयः । (२।१)

वृतो यक्षसहस्रैः स चतुर्भिः समयोधयत् ॥ (२।२)

ते गदामुसलप्रासशक्तितोमरमुद्गरैः । (३।१)

अभिघ्नन्तो रणे यक्षा राक्षसान् अभिदुद्रुवुः ॥ (३।२)

ततः प्रहस्तेन तदा सहस्रं निहतं रणे । (४।१)

महोदरेण गदया सहस्रम् अपरं हतम् ॥ (४।२)

क्रुद्धेन च तदा राम मारीचेन दुरात्मना । (५।१)

निमेषान्तरमात्रेण द्वे सहस्रे निपातिते ॥ (५।२)

धूम्राक्षेण समागम्य माणिभद्रो महारणे । (६।१)

मुसलेनोरसि क्रोधात् ताडितो न च कम्पितः ॥ (६।२)

ततो गदां समाविध्य माणिभद्रेण राक्षसः । (७।१)

धूम्राक्षस्ताडितो मूर्ध्नि विह्वलो निपपात ह ॥ (७।२)

धूम्राक्षं ताडितं दृष्ट्वा पतितं शोणितोक्षितम् । (८।१)

अभ्यधावत् सुसंक्रुद्धो माणिभद्रं दशाननः ॥ (८।२)

तं क्रुद्धम् अभिधावन्तं युगान्ताग्निम् इवोत्थितम् । (९।१)

शक्तिभिस्ताडयामास तिसृभिर् यक्षपुंगवः ॥ (९।२)

ततो राक्षसराजेन ताडितो गदया रणे । (१०।१)

तस्य तेन प्रहारेण मुकुटः पार्श्वम् आगतः । (१०।२)

तदा प्रभृति यक्षो ऽसौ पार्श्वमौलिर् इति स्मृतः ॥ (१०।३)

तस्मिंस्तु विमुखे यक्षे माणिभद्रे महात्मनि । (११।१)

संनादः सुमहान् राम तस्मिञ्शैले व्यवर्धत ॥ (११।२)

ततो दूरात् प्रददृशे धनाध्यक्षो गदाधरः । (१२।१)

शुक्रप्रोष्ठपदाभ्यां च शङ्खपद्मसमावृतः ॥ (१२।२)

स दृष्ट्वा भ्रातरं संख्ये शापाद् विभ्रष्टगौरवम् । (१३।१)

उवाच वचनं धीमान् युक्तं पैतामहे कुले ॥ (१३।२)

मया त्वं वार्यमाणो ऽपि नावगच्छसि दुर्मते । (१४।१)

पश्चाद् अस्य फलं प्राप्य ज्ञास्यसे निरयं गतः ॥ (१४।२)

यो हि मोहाद् विषं पीत्वा नावगच्छति मानवः । (१५।१)

परिणामे स विमूढो जानीते कर्मणः फलम् ॥ (१५।२)

दैवतानि हि नन्दन्ति धर्मयुक्तेन केनचित् । (१६।१)

येन त्वम् ईदृशं भावं नीतस्तच्च न बुध्यसे ॥ (१६।२)

यो हि मातॄः पितॄन् भ्रातॄन् आचार्यांश्चावमन्यते । (१७।१)

स पश्यति फलं तस्य प्रेतराजवशं गतः ॥ (१७।२)

अध्रुवे हि शरीरे यो न करोति तपोऽर्जनम् । (१८।१)

स पश्चात् तप्यते मूढो मृतो दृष्ट्वात्मनो गतिम् ॥ (१८।२)

कस्यचिन्न हि दुर्बुद्धेश्छन्दतो जायते मतिः । (१९।१)

यादृशं कुरुते कर्म तादृशं फलम् अश्नुते ॥ (१९।२)

बुद्धिं रूपं बलं वित्तं पुत्रान्माहात्म्यम् एव च । (२०।१)

प्राप्नुवन्ति नराः सर्वं स्वकृतैः पूर्वकर्मभिः ॥ (२०।२)

एवं निरयगामी त्वं यस्य ते मतिर् ईदृशी । (२१।१)

न त्वां समभिभाषिष्ये दुर्वृत्तस्यैष निर्णयः ॥ (२१।२)

एवम् उक्त्वा ततस्तेन तस्यामात्याः समाहताः । (२२।१)

मारीचप्रमुखाः सर्वे विमुखा विप्रदुद्रुवुः ॥ (२२।२)

ततस्तेन दशग्रीवो यक्षेन्द्रेण महात्मना । (२३।१)

गदयाभिहतो मूर्ध्नि न च स्थानाद् व्यकम्पत ॥ (२३।२)

ततस्तौ राम निघ्नन्तावन्योन्यं परमाहवे । (२४।१)

न विह्वलौ न च श्रान्तौ बभूवतुर् अमर्षणैः ॥ (२४।२)

आग्नेयम् अस्त्रं स ततो मुमोच धनदो रणे । (२५।१)

वारुणेन दशग्रीवस्तद् अस्त्रं प्रत्यवारयत् ॥ (२५।२)

ततो मायां प्रविष्टः स राक्षसीं राक्षसेश्वरः । (२६।१)

जघान मूर्ध्नि धनदं व्याविध्य महतीं गदाम् ॥ (२६।२)

एवं स तेनाभिहतो विह्वलः शोणितोक्षितः । (२७।१)

कृत्तमूल इवाशोको निपपात धनाधिपः ॥ (२७।२)

ततः पद्मादिभिस्तत्र निधिभिः स धनाधिपः । (२८।१)

नन्दनं वनम् आनीय धनदः श्वासितस्तदा ॥ (२८।२)

ततो निर्जित्य तं राम धनदं राक्षसाधिपः । (२९।१)

पुष्पकं तस्य जग्राह विमानं जयलक्षणम् ॥ (२९।२)

काञ्चनस्तम्भसंवीतं वैदूर्यमणितोरणम् । (३०।१)

मुक्ताजालप्रतिच्छन्नं सर्वकामफलद्रुमम् ॥ (३०।२)

तत् तु राजा समारुह्य कामगं वीर्यनिर्जितम् । (३१।१)

जित्वा वैश्रवणं देवं कैलासाद् अवरोहत ॥ (३१।२)